องค์รัชทายาทยื่นมือเข้าช่วยอีกครั้ง

“เรียกเปิ่นไท่จื่อว่าองค์รัชทายาท” สายตาเย็นชาตวัดมองมือของน้องชายต่างมารดา ที่กำลังจับแขนของเซี่ยหรงเหยา

“พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท”

มู่หรงจ้านรีบปล่อยนางทันที เซี่ยหรงเหยาเห็นความประหม่าในแววตาของชายหนุ่ม ไม่คิดเลยว่า...ในอดีตเขาจะเคยมีท่าทีของผู้ที่ด้อยกว่า

เพราะไม่กี่ปีหลังจากนี้ ตวนอ๋องจะผงาดขึ้นเป็นใหญ่ และมีอำนาจที่สุดในเมืองหลวง แต่นั่นต้องหลังจากองค์รัชทายาทสละตำแหน่ง และในชีวิตก่อนของนาง คนผู้นี้ก็ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าเลยสักครั้ง

“เจ็บหรือไม่” น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยกับหญิงสาว ราวกับก่อนหน้านี้มิใช่คนคนเดียวกัน

“ไม่เจ็บเพคะ” ร่างบางส่ายหน้า

“พี่ชายของเจ้ากำลังร้อนใจ เหตุใดมาเข้าห้องน้ำถึงไม่พาข้ารับใช้ติดตามมาด้วย” น้ำเสียงตำหนิของชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับพี่ชายที่กำลังดุน้องสาว

“หม่อมฉันผิดไปแล้ว ครั้งหน้าจะระวัง” เซี่ยหรงเหยารู้สึกประหม่า แต่ก็อุ่นใจยามเมื่ออยู่ใกล้คนคนนี้ มันช่างแตกต่างจากครั้งที่ต้องอยู่ตามลำพังกับมู่หรงจ้านยิ่งนัก

“ไปเถอะ เปิ่นไท่จื่อจะไปส่ง”

ชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวเดินจากไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ...มู่หรงจ้านมิได้เอ่ยปากแม้เพียงครึ่งคำ นั่นก็เพราะความสามารถและอำนาจที่ต่างกัน ทำให้มิอาจขัดขืนต่อพี่ชายต่างมารดา ความรู้สึกเช่นนี้...ช่างทำให้คนมิอาจทนฝืนกล้ำกลืนได้

มู่หรงจ้านสาบานในใจ ตำแหน่งรัชทายาท ตนจะต้องแย่งชิงมาให้ได้ ไม่ว่าด้วยวิธีการใดก็ตาม ร่างสูงสะบัดชายเสื้อคลุมเดินจากไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น

มู่หรงฉางชิงจูงมือเซี่ยหรงเหยาเดินออกจากตรงนั้น เสียงฝีเท้าของทั้งคู่ดังแผ่วเบาไปตามทางเดินที่ปกคลุมด้วยกลีบดอกเหมย หญิงสาวที่ขาสั้นกว่าจำต้องเร่งฝีเท้าตามให้ทัน

มือเล็กถูกมือใหญ่กุมไว้แน่น จนรู้สึกถึงความอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว แต่แล้วคนตรงหน้ากลับหยุดกะทันหัน ทำให้นางชนเข้ากับแผ่นหลังแข็งแรงอย่างเต็มแรง

“โอ๊ย!” เซี่ยหรงเหยาร้องเบาๆ พลางยกมือขึ้นลูบหน้าผากที่แดงเถือกด้วยความเจ็บ มู่หรงฉางชิงหันกลับมามองเล็กน้อย ดวงตาคมฉายแววตำหนิ

“โง่งม” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ

“เพคะ? ...” ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“ครั้งหน้า หากถูกเจ้านั่นขวางเอาไว้อีก เปิ่นไท่จื่อนุญาตให้เจ้าตีไปก่อนแล้วค่อยรายงาน...เรื่องหลังจากนี้ เราจะรับไว้เอง”

คำพูดนั้นทำให้เซี่ยหรงเหยาชะงักงัน นางมองเขาด้วยแววตางุนงงยิ่งกว่าเดิม ไม่แน่ใจว่าควรเอ่ยตอบเช่นไรดี ท่าทีสับสนของนางกลับทำให้มู่หรงฉางชิงอดรู้สึกเอ็นดูไม่ได้ ชายหนุ่มโน้มกายลงเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวเคาะปลายจมูกของหญิงสาวเบาๆ

“เข้าใจหรือไม่” สัมผัสนั้นทำให้หัวใจของเซี่ยหรงเหยาเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว

“พะ...เพคะ”

นางตอบเสียงแผ่ว ใบหน้างามแดงระเรื่อขึ้นทันตา มู่หรงฉางชิงยกยิ้มมุมปาก ก่อนกระชับมือของนางอีกครั้ง แล้วลากกลับเข้าไปในงานเลี้ยง

ท่ามกลางสายลมหนาวและกลีบดอกเหมยที่ปลิวว่อน ราวกับกำลังอวยพรให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองที่กำลังก่อตัวขึ้น

“กลับมาแล้วหรือ เหตุใดเข้าห้องน้ำนานเพียงนี้ หรือว่าปวดหนัก” ว่านหนิงอวิ๋นกระซิบถามสหายรักทันทีที่เซี่ยหรงเหยานั่งลง

“บ้าหรือ ข้าทานไม่เยอะเท่าเจ้า จะปวดหนักได้อย่างไร”

หญิงสาวเอ่ยตอบพลางค้อนให้สหายรักหนึ่งที

“เช่นนั้นไปทำอะไรมา” ว่านหนิงอวิ๋นยังไม่ละความสงสัย ดวงตางามเป็นประกายอยากรู้อยากเห็นเต็มที่

เซี่ยหรงเหยาเห็นท่าทีของนาง ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ตนเองไม่เคยมีความลับต่อกันอยู่แล้ว จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างตนและมู่หรงจ้านให้ฟังอย่างละเอียด

ว่านหนิงอวิ๋นฟังจบก็ยกคิ้วขึ้นอย่างจับผิด

“เขาชอบเจ้า” หญิงสาวเอ่ยตรงๆ

“ใครชอบข้า” เซี่ยหรงเหยาถามกลับทันที

“ก็องค์รัชทายาทผู้นั้นน่ะสิ”

“ไม่มีทาง! เขาจะมาชอบคนที่พึ่งพบหน้าเพียงสองครั้งได้อย่างไร” ว่านหนิงอวิ๋นหัวเราะในลำคอ

“เช่นนั้นเจ้าลองให้เหตุผลมาสิ…ทำไมคนผู้หนึ่งถึงยื่นมือเข้าช่วยอีกคนหนึ่ง ทั้งที่รู้ว่าจะต้องเกิดความบาดหมางกับพี่น้อง เขาทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร” เซี่ยหรงเหยาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างมั่นใจ

“เพราะเป็นคนดี...องค์รัชทายาทเป็นคนดีมีคุณธรรม จึงไม่สามารถมองเรื่องอยุติธรรมตรงหน้าโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วย”

คำตอบนั้น...ทำสืออีที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมาเสียงดังจนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปาก

คนดีหรือ พบความอยุติธรรมแล้วยื่นมือเข้าช่วยหรือ แม่นางน้อย นั่นห่างไกลจากนายท่านของข้ายิ่งนัก

แม้สตรีทั้งสองจะกระซิบกระซาบกันเสียงเบา แต่สำหรับผู้ที่ฝึกยุทธมานาน หูย่อมไวเกินกว่าคนธรรมดาทั่วไป

รัชทายาทมู่หรงฉางชิงและพี่ชายทั้งสองของพวกนางที่นั่งอยู่ไม่ไกล ต่างได้ยินทุกถ้อยคำชัดเจนยิ่ง ชายหนุ่มเหล่านั้นมิได้สนใจเหล่าสตรีที่กำลังแสดงความสามารถอยู่เบื้องหน้า หากแต่กำลังตั้งใจฟังบทสนทนาซุบซิบนินทาของสองสหายด้วยสีหน้าที่ต่างกันไป

และบางคน...กำลังแอบยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

“คนโง่ จะมีใครที่เป็นคนดีขนาดนั้นกัน” ว่านหนิงอวิ๋นเอ่ยพลางยกมือเคาะหัวสหายเบาๆ ด้วยความระอา

เซี่ยหรงเหยาหันมาส่งค้อนให้เบาๆ แต่ก็มิได้โต้แย่งอันใด นางเองก็รู้ดีว่าคำพูดของอีกฝ่ายมีเหตุผล ทว่าลึกๆ ในใจ กลับอยากเชื่อว่า มู่หรงฉางชิงช่วยนางเพราะความมีน้ำใจ ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น

อีกอย่าง...หัวใจของนางในชาตินี้ คงมิอาจเปิดรับความรักได้อีกแล้ว หลังจากความรักที่ไม่สมหวังในชาติก่อน ได้ทิ้งรอยแผลลึกเอาไว้ในใจ นางจึงสาบานกับตนเองว่า จะไม่ยอมให้ใครเข้ามาทำร้ายหัวใจตนได้อีก

ขณะนั้นเอง ในช่วงเวลาที่หญิงสาวทั้งสองกำลังสนทนาเรื่องลับๆ ระหว่างสตรี มู่หรงจ้านก็ได้ก้าวกลับเข้ามาในงานเลี้ยง เมื่อเขานั่งลงยังที่ของตน หลินเสวี่ยถงที่นั่งอยู่ด้านข้างพลันเหลือบสายตามองคนรัก

ดวงตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสงสัย และไม่ไว้วางใจ นางจำได้ดีว่าไม่นานหลังจากเซี่ยหรงเหยาออกจากงานเลี้ยง มู่หรงจ้านก็ลุกตามออกไปเช่นกัน

“พระองค์ไปไหนมาหรือเพคะ”

น้ำเสียงอ่อนหวานแต่แฝงความกดดันอยู่ในที เอ่ยถามออกไป และมู่หรงจ้านก็ตอบเรียบๆ อย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่มีอันใด...แค่ออกไปเดินเล่นแถวนี้”