หวั่นไหวแล้วหรือ

“สหายรัก เจ้ายังจะทำเรื่องนั้นอยู่หรือไม่” ว่านหนิงอวิ๋นกระซิบถามเสียงเบา ขณะยืนอยู่ในกลุ่มเดียวกับเซี่ยหรงเหยา

“ทำอะไร...” หญิงสาวขมวดคิ้วถามกลับ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

“ก็เรื่องนั้นไง...ผลักหลินเสวี่ยถงลงน้ำ ทำให้นางอับอายจนแต่งเป็นพระชายาเอกของตวนอ๋องไม่ได้อีกต่อไป” คำพูดนั้นทำให้เซี่ยหรงเหยาชะงักงัน

ภาพความทรงจำวันแรกที่นางได้กลับมาเกิดใหม่ การสนทนาในวันนั้นผุดขึ้นมาในหัว

“ไม่ได้นะ! ห้ามลงมือเด็ดขาด อีกอย่าง...ข้าก็ไม่ได้คิดจะตามติดตวนอ๋องอีกแล้ว ตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์กับนางไปก็เท่านั้น เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า” ว่านหนิงอวิ๋นเบิกตากว้าง มองสหายรักราวกับเห็นผี

“นี่! นี่ยังเป็นเพื่อนรักของข้าอยู่อีกหรือไม่” นางจับแขนเซี่ยหรงเหยาหมุนไปมาเพื่อหาความผิดปกติ

“เอาล่ะ เอาล่ะ พอแล้ว เลิกจับข้าหมุนไปหมุนมาเสียที ข้าเวียนหัว” เซี่ยหรงเหยาพูดพลางหัวเราะร่วน

“เล่ามา...มีรักครั้งใหม่ หรือเจ้าแค่คิดได้เอง”

ว่านหนิงอวิ๋นเริ่มจับผิด

“อะไรเล่า ข้าก็แค่คิดว่า รักในวัยเด็กมันควรจบลงเพียงเท่านี้ ตอนนี้ข้าก็ถึงวัยปักปิ่นแล้ว ทำตัวเรื่อยเปื่อยตามติดคนที่ไม่มีใจต่อไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา อีกอย่าง...เรื่องที่ทำให้ครอบครัวต้องขายหน้า ข้าไม่อยากทำอีกแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้ว่านหนิงอวิ๋นถึงกับน้ำตาคลอ

“ในที่สุดเจ้าก็คิดได้เสียที...เช่นนั้นเราก็ไม่ต้องคอยหาเรื่องแม่ดอกบัวขาวนั่นแล้วสินะ” ท่าทีเล่นใหญ่ของสหายทำเซี่ยหรงเหยาอ่อนใจ

“อืม ไม่ต้องแล้ว ต่างคนต่างอยู่ น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง ต่อไปเราสองคนจะกลับมาร่ำเรียน ทำให้ครอบครัวต้องภาคภูมิใจ”

“หา! เรียนหนังสือหรือ ม่ายย อ้าววว!” ว่านหนิงอวิ๋นร้องเสียงหลง เมื่อถูกเซี่ยหรงเหยาคว้าตัวไว้ก่อนที่นางจะวิ่งหนี

เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังไปทั่วลานฝึก ขณะที่พี่ชายของพวกนางสองคนซึ่งแอบฟังอยู่ด้านหลัง ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ยังดี อย่างน้อย...ในระยะเวลาอันใกล้นี้ พวกนางคงไม่ก่อเรื่องให้พวกตนต้องปวดหัวอีก

วันนี้...เหล่าอาจารย์พิเศษที่มาช่วยสอนอย่างกะทันหัน ต่างกระจายตัวไปตามลานฝึกเพื่อสาธิตวิธีการขี่ม้าและยิงธนู เสียงสายธนูดีดดังเป็นจังหวะสลับกับเสียงม้าสะบัดหางและกระทืบพื้นดิน

เซี่ยหรงเหยาในชุดขี่ม้าสีอ่อนกำลังยืนอยู่ห่างจากเป้าธนูเบื้องหน้า แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าคือ ชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากหยกกำลังโอบนางจากด้านหลัง

มู่หรงฉางชิง จับมือเรียวของหญิงสาวประคองคันธนูไว้แน่น

“ยืดแขนออกอีกนิด...ใช่ อย่างนั้น” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นร้อนแทบจะสัมผัสผิวแก้ม

ส่วนอีกฟากหนึ่ง พี่ชายของเซี่ยหรงเหยา ยามนี้กำลังจับมือว่านหนิงอวิ๋นช่วยเล็งเป้าอย่างตั้งใจ ภาพนั้นทำหญิงสาวต้องเอียงหน้ามองด้วยความฉงน

“บางเรื่องก็เข้าใจยากจริงๆ”

“บางเรื่อง...ก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจ” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหูอย่างแผ่วเบา ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของตนสัมผัสกับหน้าอกของชายหนุ่ม

“ให้หม่อมฉันยิงเองก็ได้เพคะ พระองค์...ควรสอนคนอื่น”

“ทำไม เจ้ารังเกียจเปิ่นไท่จื่อหรือ”

น้ำเสียงหยอกเย้าดังขึ้นข้างหู

“มะ...มิใช่เช่นนั้น หม่อมฉันจะกล้าได้อย่างไร”

“แล้วอย่างไร...” คำถามนี้สำหรับนางยากจะตอบจริงๆ

“คือ...เราสองคนใกล้กันเกินไปหรือไม่” ร่างบางทำท่าจะผละจากไป ทว่า...

“แต่เปิ่นไท่จื่อคิดว่า เราสองคนยังใกล้ได้อีกกว่านี้” คำพูดนั้นมาพร้อมแรงดึงเบาๆ ที่ทำให้ร่างบางเอนเข้าหาอกกว้าง

ลมหายใจหอมสะอาดของชายหนุ่มเป่ารดใบหูเล็กจนร้อนผ่าว ใบหน้าของเซี่ยหรงเหยายามนี้แดงก่ำราวกับกุ้งสุก

“ท่านช่าง...เป็นภัยต่อหัวใจของสตรีจริงๆ” นางพึมพำเสียงเบา แต่ถึงจะเบาเพียงใด ชายหนุ่มก็ยังได้ยินชัดเจน เสียงหัวเราะหึหึ ดังขึ้นในลำคอ

“อะไร...หวั่นไหวแล้วหรือ” เซี่ยหรงเหยาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว และในจังหวะนั้นเอง ปลายจมูกของทั้งสองแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจของอีกฝ่ายอุ่นร้อนจนหัวใจของนางแทบหยุดเต้น

มู่หรงจ้านที่ยืนอยู่ไม่ไกลเห็นภาพนั้นเข้าพอดี ความโกรธพลันแล่นปราดขึ้นในอก ชายหนุ่มคิดจะพุ่งเข้าไปกระชากคนทั้งสองออกจากกัน ทว่าเสียงหวานของหลินเสวี่ยถง ดังขัดขึ้นเสียก่อน

“ท่านอ๋องเพคะ เรามาลองเล่นอะไรสนุกๆ กันดีหรือไม่” ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย หันไปมองหญิงสาวด้วยแววตาเย็นเยียบ

“เล่นอันใด” น้ำเสียงห้วนสั้นจนคนฟังสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจ

เซี่ยหรงเหยาที่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวรอบด้าน รีบผละออกจากอ้อมแขนของรัชทายาทหนุ่ม พร้อมใบหน้าแดงระเรื่อที่ยังไม่ทันจางหาย

“วันนี้พวกเราเรียนขี่ม้ายิงธนู เช่นนั้นก็มาลองเดิมพันกันดีหรือไม่” หลินเสวี่ยถงยิ้มบาง

“ถ้าใครชนะ ก็ให้ผู้แพ้ทำตามที่ผู้ชนะต้องการ” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบลานฝึกเริ่มคึกคัก ก่อนที่สายตาของมู่หรงจ้านจะตกลงยังเซี่ยหรงเหยาอย่างมีแผนการในใจ

ถ้าหากเขาชนะ...นางจะต้องกลับมาอยู่ข้างกายเขาอีกครั้ง

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลานฝึก เมื่อทุกคนเห็นพ้องกับข้อเสนอของหลินเสวี่ยถง การแข่งขันขี่ม้ายิงธนูครั้งนี้ ดูจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ในพริบตา

แต่ในขณะที่คนอื่นต่างแสดงสีหน้าตื่นเต้น เซี่ยหรงเหยากลับถอนหายใจอย่างหมดหวัง เพราะนางรู้ดีว่าฝีมือการยิงธนูของตนนั้น “ห่วยแตก” ขนาดไหน ไม่ว่าจะในชาติก่อนหรือตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน

“เจ้าจะไปไหน เซี่ยหรงเหยา” เสียงของหลินเสวี่ยถงดังขึ้น เมื่อเห็นคู่ปรับของตนทำท่าจะเดินจากไป

“ทำไม ข้าไปไหนแล้วเกี่ยวอันใดกับเจ้า” เซี่ยหรงเหยาหันไปตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“เจ้ากลัวหรือ กลัวที่จะต้องพ่ายแพ้ให้กับข้า” วาจาดูแคลนของหลินเสวี่ยถง ทำร่างบางกำหมัดแน่น ความอดทนของนางเริ่มถูกทดสอบ เซี่ยหรงเหยาไม่อยากถือสาคนเช่นนี้ แต่ครั้งแล้วครั้งเล่าที่นางยังคงยั่วยุไม่หยุด

“เจ้าจะแข่งกับนางหรือ ฝีมือของหลินเสวี่ยถงพวกเราต่างรู้กันดี” ว่านหนิงอวิ๋นกระซิบเสียงเบา สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล

“เปล่า...แต่ข้าจะให้คนอื่นลงแข่งแทน” สองสหายมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏบนใบหน้าของเซี่ยหรงเหยา

“ข้ายอมรับการแข่งขันครั้งนี้ก็ได้ แต่ข้าจะส่งตัวแทนลงแข่ง เจ้าคิดว่าอย่างไร” หลินเสวี่ยถงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาเหลือบมองไปยังเซี่ยชิงสือ พี่ชายของเซี่ยหรงเหยา แม้ชายหนุ่มจะเก่งกาจ แต่ก็ยังไม่อาจเทียบมู่หรงจ้านได้ นางมั่นใจว่าตนยังมีโอกาสชนะอยู่

“ย่อมได้ เช่นนั้นเจ้าจะส่งใครลงมา” เซี่ยหรงเหยาเหลือบมองไปทางมู่หรงจ้านที่ยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของเขาในวันนี้ดูแปลกไปจากเดิมเล็กน้อย

“ไม่ได้! ท่านอ๋องอยู่ฝ่ายเดียวกับข้า” หลินเสวี่ยถงรีบพูดขัดขึ้น ราวกับกลัวว่าตนจะต้องสูญเสียบุรุษข้างกายไป

“ใครบอกว่าข้าจะส่งตวนอ๋องลงแข่งเล่า...” เซี่ยหรงเหยาหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางเบา ก่อนจะเดินเข้าหาชายหนุ่มอีกคน ที่ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่านักศึกษา