ใกล้ชิด

สองสายตาสบประสาน เฝ้ามองกันและกันจนลึกถึงจิตวิญญาณ แต่แล้วเซี่ยหรงเหยาก็ผลักเขาออกเบาๆ ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไป ทิ้งไว้เพียงรัชทายาทหนุ่มที่ยืนมองตามด้วยรอยยิ้มบางเบา แววตาที่ชายหนุ่มมองหญิงสาว มันลึกซึ้งเกินกว่าจะอ่านออก

หลังกลับถึงเรือนส่วนตัว เซี่ยหรงเหยาพยายามข่มตาให้หลับ แต่ไม่ว่าจะพลิกกายกี่ครั้ง ใจของนางก็ยังไม่สงบ ภาพเหตุการณ์ในศาลาเมื่อกลางวันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด

สัมผัสอ่อนโยนนั้น เสียงทุ้มต่ำที่เรียกชื่อของนาง และแววตาที่ทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ร่างบางลุกพรวดขึ้นนั่งท่ามกลางความมืด

“หรือว่าข้าจะชอบองค์รัชทายาท...ไม่จริงน่า!” เสียงหวานพึมพำเบาๆ ก่อนนางจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง และพยายามบังคับให้ตนเองหลับให้ได้

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ จนเสียงลมหายใจของหญิงสาวเริ่มดังอย่างสม่ำเสมอ ความเงียบปกคลุมทั่วห้อง มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาบางเบา

ในเงามืด...ร่างสูงในชุดคลุมสีทมิฬก้าวเข้ามาอย่างไร้เสียง เขาหยุดยืนข้างเตียง ดวงตาคมทอดมองร่างบางที่กำลังหลับสนิท ใบหน้าคมคายภายใต้หน้ากากหยก อ่อนโยนลงยามเมื่อมองสตรีตรงหน้า

“เจ้ากระต่ายน้อย...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบ ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนแก้มนวลแผ่วเบา

เซี่ยหรงเหยาขยับตัวเล็กน้อยราวกับรับรู้ได้ถึงสัมผัสนั้น ความเย็นทำให้นางเบี่ยงหน้าหนีโดยไม่รู้ตัว เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอ

แววตาเป็นประกายในความมืด เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยใช้มองใครมาก่อน ร่างสูงนั่งลงข้างเตียง เฝ้ามองใบหน้างามนานกว่าครึ่งชั่วยามโดยไม่ละสายตา

“เอาไว้เปิ่นไท่จื่อจะกลับมาเล่นด้วยใหม่” เสียงพึมพำเบาๆ ดังลอดออกมา ก่อนจะขยับผ้าห่มให้หญิงสาวอย่างระมัดระวัง จากนั้นร่างสูงก็พลันหายไปในความมืดอย่างเงียบงัน

เหลือเพียงแสงจันทร์ที่ยังคงส่องลงบนใบหน้างาม หญิงสาวผู้ไม่รู้เลยว่า บัดนี้หัวใจของตนกำลังถูกใครบางคนช่วงชิงอย่างช้าๆ

เช้าตรู่วันต่อมา

วันนี้เป็นอีกวันที่เซี่ยหรงเหยารู้สึกไม่อยากไปที่สำนักศึกษาเลยแม้แต่น้อย เพราะทุกต้นเดือน...สำนักศึกษาชายชางหลงและสำนักศึกษาหญิงหมิงเยวี่ย จะต้องรวมตัวกันเพื่อเรียนวิชาขี่ม้ายิงธนู ซึ่งเป็นสิ่งที่นางไม่ชอบที่สุดในบรรดาสิ่งที่นางต้องเรียนรู้

เพราะมันทั้งเหนื่อย และยังต้องใช้แรงมากกว่าที่สตรีบอบบางอย่างนางจะรับไหว

“น้องสี่...มานี่สิ”

เสียงของเซี่ยชิงสือ พี่ชายคนที่สามดังขึ้น ร่างสูงกวักมือเรียกหญิงสาวให้เข้ามารวมกลุ่ม ข้างกายยังมีว่านหนิงอวิ๋นและพี่ชายคนที่ห้าของนางยืนรออยู่ด้วยกัน

“เจ้าเองก็ไม่ชอบเรียนวิชาขี่ม้ายิงธนู แล้วเหตุใดวันนี้จึงมาที่นี่เล่า ปกติมักจะโดดเรียนวิชานี้ไม่ใช่หรือ” เซี่ยหรงเหยาหันไปถามเพื่อนรักด้วยรอยยิ้ม ว่านหนิงอวิ๋นถอนหายใจเบาๆ

“ไม่มาได้หรือ ท่านพ่อของข้ายื่นคำขาดแล้วว่า ถ้าโดดเรียนอีกครั้ง เบี้ยหวัดเดือนนี้จะเหลือเพียงครึ่งหนึ่ง เจ้าคิดดูสิ...บีบคั้นข้าเพียงนี้จะให้ทำอย่างไรได้” หญิงสาวเอนกายพิงหัวไหล่สหายรักด้วยสีหน้าหมดหวัง

“สมแล้ว...ข้าว่าท่านแม่ทัพว่านทำถูก” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยพลางหัวเราะร่วน

“นี่เซี่ยหรงเหยา! เจ้ายังเป็นสหายข้าอยู่หรือไม่!” ว่านหนิงอวิ๋นแสร้งทำเสียงขุ่น ก่อนสตรีทั้งสองจะวิ่งไล่กันไปมา

เสียงหัวเราะใสกังวานของทั้งคู่ดังไปทั่วลานฝึก ทำให้บรรยากาศรอบด้านสดใสขึ้นทันตา

อีกฟากหนึ่ง...ลู่หลานหลิงและไป๋เสี่ยวอิงยืนมองคนทั้งสองด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“เจ้าดูพวกนางสิ...ทำเราต้องล้างห้องน้ำตั้งหนึ่งเดือน ยังมีหน้ามาหัวเราะอยู่ได้” ลู่หลานหลิงกำหมัดแน่น พร้อมกับเดินไปสมทบกับหลินเสวี่ยถง

และวันนี้เป็นวันหลินเสวี่ยถงกลับมาเรียนได้แล้ว หลังจากพักรักษาอาการป่วย นางสวมชุดขี่ม้าสีอ่อนปักดิ้นทองอย่างประณีต ผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างงดงาม

ทุกการเคลื่อนไหวล้วนผ่านการคำนวณมาอย่างดี เพราะรู้ล่วงหน้าว่า วันนี้...ตวนอ๋องจะมาสาธิตวิธีขี่ม้ายิงธนูด้วยตนเอง นางตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ดึงดูดสายตาของชายหนุ่มให้มาหยุดอยู่ที่ตนเพียงคนเดียว

“เอาล่ะ ทุกคน...มารวมตัวกันตรงนี้” เสียงของอาจารย์ฟ่าน บุรุษวัยสามสิบต้นๆ ดังขึ้น เขาเคาะเกราะในมือส่งสัญญาณเรียกนักศึกษาชายหญิงให้มารวมตัวกันกลางลานฝึก

และในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าพลันดังขึ้นจากอีกฟากของสนาม ทุกสายตาเริ่มหันไปมองเป็นจุดเดียว

เมื่อร่างสูงในชุดขี่ม้าสีดำปรากฏขึ้น ใบหน้าหล่อเหลามีหน้ากากหยกปิดทับครึ่งหน้า เพิ่มความลึกลับให้กับบุคลิกที่สง่างามและทรงอำนาจ

ม้าสีดำตัวใหญ่พ่วงพีหยุดลงตรงหน้ากลุ่มนักศึกษา ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้าวลงจากหลังม้าอย่างมั่นคงและสง่างาม

“นั่น...องค์รัชทายาทมิใช่หรือ พระองค์มาทำอันใดที่นี่กัน” ว่านหนิงอวิ๋นเอนกายมากระซิบข้างหูเซี่ยหรงเหยา น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ข้าเองก็ไม่รู้” เซี่ยหรงเหยาตอบเสียงเบา หัวใจของนางยามนี้เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ตั้งแต่เห็นชายหนุ่มควบม้าตรงเข้ามา

ภาพเหตุการณ์ในวันนั้น วันที่เขาโอบกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน มันได้ผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างบางก้มหน้างุด ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาอีกฝ่าย

“ถวายพระพรองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ” อาจารย์ฟ่านรีบค้อมกายลงอย่างนอบน้อม มู่หรงฉางชิงยกมือขึ้นเล็กน้อย เป็นเชิงให้อีกฝ่ายทำตัวตามสบาย

“เปิ่นไท่จื่อได้ยินมาว่า อาจารย์สอนขี่ม้ายิงธนูมีไม่พอ จึงอาสามาช่วยเหลือ อย่างไรช่วงนี้ก็ว่างอยู่”

“ต้องขอบพระทัยพ่ะย่ะคะ ความจริงคนของเราก็ไม่พอจริงๆ”

อาจารย์ฟ่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงโล่งใจ ชายวัยกลางคนมองดูนักศึกษาชายหญิงเกือบสองร้อยชีวิตที่ยืนเรียงรายอยู่ตรงหน้า แล้วก็รู้ทันทีว่าตนคงคุมเหล่านี้ไม่ไหว หากไม่มีผู้ช่วย

“แล้วนี่ตวนอ๋องยังไม่มาหรือ มีใครเห็นพระองค์บ้างหรือไม่”

อาจารย์ฟ่านหันไปถามเหล่านักเรียนของตน

“เปิ่นหวางอยู่นี่” เสียงทุ้มดังขึ้นจากอีกฟากของลานฝึก ร่างสูงโปร่งในชุดขี่ม้าสีเงินควบม้าเข้ามาอย่างสง่างาม ชายหนุ่มยกยิ้มบางๆ ขณะมองฝูงชน

ความจริงเขาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้สร้างชื่อเสียงและความประทับใจให้เหล่านักศึกษาชายหญิง โดยเฉพาะเซี่ยหรงเหยา หญิงสาวที่เคยตามติดตนเอง ให้นางหันกลับมามองตนอีกครั้ง

แต่เมื่อเห็นมู่หรงฉางชิง ดึงดูดสายตาของทุกคนไปจนหมด ความไม่พอใจพลันแล่นปราดขึ้นในอก มู่หรงจ้านขบกรามแน่น ก่อนจะลงจากหลังม้าอย่างสุขุม เดินตรงเข้ามาสมทบกับกลุ่มของอาจารย์ฟ่าน