Share

ล้างห้องน้ำ

Penulis: zuey
last update Tanggal publikasi: 2026-02-27 20:24:37

ไม่กี่วันต่อมา

ข่าวลือได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง ศาลบรรพชนของตระกูลหลินถูกไฟเผาจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน ที่หน้าประตูเรือนของหลินเสวี่ยถงมีรอยเลือดสาดกระเซ็นให้เห็นอย่างน่าสยดสยอง

และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น ใบหน้าอันงดงามของนาง ยามนี้เต็มไปด้วยตุ่มหนองแดงช้ำจนไม่อาจออกมาพบผู้ใดได้ ผู้คนต่างพูดกันไปต่างๆ นานา

บ้างว่าตระกูลหลินทำผิดต่อฟ้าดินจึงถูกสวรรค์ลงโทษ บ้างก็ว่าเป็นเวรกรรมที่สะสมมานานจนถึงคราวต้องชดใช้ ครอบครัวหลินเองต่างพากันกล่าวโทษหลินเสวี่ยถง ว่าเป็นต้นเหตุของเคราะห์ร้ายทั้งหมด

นางจึงถูกสั่งให้คุกเข่าอยู่หน้าเรือนถึงสองวันเต็ม

“นี่เจ้าได้ยินข่าวลือช่วงนี้หรือไม่” ว่านหนิงอวิ๋นนั่งลงข้างสหาย พลางกระซิบถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“เรื่องอะไรหรือ ช่วงนี้ข้ามัวแต่อ่านตำราอยู่ในจวน มิได้ออกข้างนอกเลย” เซี่ยหรงเหยาตอบเรียบๆ พลางวางตำรากลยุทธการเดินหมากในมือลง

“ก็เรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลหลินน่ะสิ...ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใครกันแน่ แต่ถึงจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ข้าก็อยากขอบคุณคนผู้นั้น ที่ช่วยระบายความโกรธแทนเจ้า”

“ระบายความโกรธให้ข้าหรือ...” เซี่ยหรงเหยาขมวดคิ้ว

“ใช่สิ! วันนั้นที่งานเลี้ยงชมดอกเหมย นางคิดจะลากเจ้าให้เป็นเหยื่อโทสะขององค์หญิงใหญ่ โดนแค่นี้ข้ายังคิดว่าน้อยไปด้วยซ้ำ”

ว่านหนิงอวิ๋นพูดพลางหัวเราะ สีหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ แต่ในใจของเซี่ยหรงเหยา กลับนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาภายใต้หน้ากากหยกของรัชทายาทมู่หรงฉางชิงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ภาพดวงตาลึกลับยังคงติดอยู่ในความทรงจำ ร่างบางรีบสะบัดหัวเบาๆ พยายามขับไล่ความคิดนั้นออกไป

“บ้าจริง เหตุใดถึงได้คิดว่าเป็นฝีมือของเขากันนะ” หญิงสาวพึมพำกับตนเองเบาๆ แต่ยิ่งพยายามหยุดคิด ภาพของชายหนุ่มผู้นั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นในใจ ราวกับเงาที่ไม่อาจสลัดหลุดได้

หลังวิชาเดินหมากสิ้นสุดลง อาจารย์หวงได้ออกจากห้องเรียนไป เสียงพูดคุยของเหล่าสตรีดังขึ้นเมื่อถึงเวลาพักเที่ยง

ลู่หลานหลิงและไป๋เสี่ยวอิง สองสหายที่เคยหาเรื่องเซี่ยหรงเหยา บัดนี้ต่างรีบเก็บตำรา เตรียมจะหนีออกจากห้องให้เร็วที่สุด แต่ยังไม่ทันถึงประตู ก็มีร่างหนึ่งก้าวออกมาขวางไว้ เป็นว่านหนิงอวิ๋นนั่นเอง หญิงสาวเหลือบมองสตรีทั้งสอง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย

“เจ้าลืมแล้วหรือ ท่านอาจารย์หวงสั่งว่าอย่างไร หรือเจ้าต้องการให้ข้าไปรายงาน” สองสหายชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือดลงทันที

“เจ้า! รังแกกันเกินไปแล้ว!” ลู่หลานหลิงตะโกนเสียงสั่น ขณะที่ไป๋เสี่ยวอิงเริ่มน้ำตาคลอ

“ข้าเพียงเตือนตามคำสั่งของอาจารย์เท่านั้น” ว่านหนิงอวิ๋นยักไหล่ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความขบขัน

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมอ่อนข้อ ทั้งสองจึงทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น พร้อมกับร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“ขอร้องล่ะ อย่าให้เราสองคนไปล้างห้องน้ำเลย!” เสียงสะอื้นของทั้งคู่ดังสะท้อนภายในนห้องเรียน

ว่านหนิงอวิ๋นยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปมองเซี่ยหรงเหยาที่นั่งอยู่ด้านใน ซึ่งกำลังกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น บรรยากาศในห้องเรียนที่เคยตึงเครียด เริ่มผ่อนคลายลง

สุดท้ายเพราะความกลัวต่ออาจารย์หวง ไป๋เสี่ยวอิงและลู่หลานหลิง ที่เคยเชิดหน้ากล่าวร้ายต่อเซี่ยหรงเหยา กำลังคุกเข่าขัดพื้นด้วยสีหน้าผะอืดผะอม เสื้อผ้าของสตีทั้งสองเปียกชุ่มไปด้วยน้ำสกปรกพร้อมเสียงอาเจียนดังเป็นระยะ

ส่วนเซี่ยหรงเหยา ยามนี้นั่งอยู่ในรถม้าที่กำลังแล่นออกจากสำนักศึกษาอย่างเงียบๆ แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องกระทบใบหน้างามที่มีรอยยิ้มอ่อนโยน พร้อมดวงตาเปล่งประกายพึงพอใจ

“กรรมใดใครก่อ...” ร่างบางพึมพำเสียงเบา

วันนี้ เซี่ยหรงเหยากลับถึงจวนด้วยท่าทางอารมณ์ดี หลังจากหนึ่งวันที่เต็มไปด้วยเรื่องราวเล็กๆ ที่ชวนให้หัวใจเบิกบาน ทว่าขณะเดินผ่านศาลากลางสวน กลับเห็นเงาร่างหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่ง

ร่างบางชะลอฝีเท้า ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย และเมื่อมองให้ชัดก็ต้องชะงักไป เพราะองค์รัชทายาทมู่หรงฉางชิงกำลังนั่งจิบชาอย่างเงียบๆ

แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าคมด้านข้าง ภาพนั้นทำหัวใจหญิงสาวเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ” เซี่ยหรงเหยายอบกายลงอย่างนอบน้อม เสียงของนางเบาหวิวและสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองอีกฝ่าย

“คุณหนูเซี่ย...” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างอ่อนโยน

ทันใดนั้น ความเงียบพลันปกคลุมรอบกาย เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้ เซี่ยหรงเหยาขยับกายเล็กน้อย ความอึดอัดแล่นเข้ามาแทนที

ตลอดหลายวันมานี้ ใบหน้าของเขาไม่เคยหายไปจากความคิดคำนึง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เอ่ยสิ่งใด หญิงสาวจึงเบี่ยงกายหมายจะจากไป แต่กลับชนเข้ากับบางสิ่งที่แข็งแรงและอบอุ่น

“ท่าน...มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใด” ร่างบางเงยหน้าขึ้นพร้อมเบิกตาโตด้วยความตกใจ

“เปิ่นไท่จื่อเห็นคุณหนูเซี่ยยืนเหม่อลอย จึงคิดว่าอาจกำลังไม่สบาย...” ชายหนุ่มยกมือขึ้นหวังจะสัมผัสที่หน้าผากมน ทว่าหญิงสาวกลับเอียงกายหลบ

“ปะ...เปล่าเพคะ! หม่อมฉันสบายดี”

เซี่ยหรงเหยารีบลนลานปฏิเสธ

“จริงหรือ...เช่นนั้นยามเมื่อเราเดินมา ไยเจ้าถึงไม่รู้ตัว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพลางโน้มกายเข้ามาใกล้ ใกล้มากจนนางสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากชายหนุ่มทำให้หัวใจของเซี่ยหรงเหยาเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ความร้อนแล่นปราดขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

“ไหนบอกว่าสบายดี เหตุใดใบหน้าถึงได้แดงก่ำเพียงนี้”

ฝ่ามือเย็นที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ยกขึ้นแตะหน้าผากของนาง ความเย็นสบายจากสัมผัสนั้นทำหญิงสาวเผลอหลับตา ก่อนจะรู้สึกตัวและรีบถอยห่าง

ทว่า...เพราะความรีบร้อน ทำให้ก้าวเท้าพลาด ร่างบางเอนล้มไปด้านหลัง นางคิดแล้วว่า วันนี้ตนเองคงต้องเจ็บตัวเป็นแน่

แต่แล้ว...แขนแข็งแรงของชายหนุ่มกลับตวัดเข้ามารับไว้ได้ทัน หญิงสาวจึงตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา ทั้งสองสบตากันในระยะใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่าย

ชั่วขณะนั้น...เวลาราวกับหยุดนิ่ง

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 7

    “ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 6

    หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 5

    ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 4

    ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 3

    ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 2

    ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   พระราชโองการสมรส

    ไม่กี่วันต่อมา ข่าวลือที่ตวนอ๋องขอพระราชทานพระราชโองการสมรสกับหลินเสวี่ยถงจากฮ่องเต้ ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว รวมถึงสำนักศึกษา สถานที่รวมตัวของเหล่าบุตรหลานขุนนางวันนี้เซี่ยหรงเหยากลับมาเรียนที่สำนักศึกษาตามปกติ หลังจากหายหน้าไปหลายวัน ทว่าก้าวแรกยามเมื่อนางเดินเข้าสู่ลานกว้าง ก็ได้

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ใครคือคนที่นอนกับข้ากันแน่

    ทางด้านมู่หรงจ้าน หลังได้สติกลับมา คำถามแรกที่หลุดจากปากคือ ชื่อของเซี่ยหรงเหยา ทว่า...ข้ารับใช้ทุกคนกลับตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า นางมิได้มาที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียวคำยืนยันที่ตรงกันทำให้ชายหนุ่มถึงกับนิ่งงัน ความทรงจำเลือนรางจากค่ำคืนก่อนแล่นกลับมาในหัว เช่นนั้นแล้ว...หญิงสาวที่อยู่กับเขาคือใครคว

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ฉวยโอกาส

    เลือดสดๆ ไหลซึมตามรอยแผลจากการทรมาน สืออีวางแส้หนังที่เปื้อนเลือดลงบนโต๊ะ ก่อนหันไปถามผู้เป็นนายที่ยืนอยู่ในเงามืด“พระองค์จะทำอย่างไรกับคนเหล่านี้หรือพ่ะย่ะค่ะ ส่งศพกลับไปหรือไม่” มู่หรงฉางชิงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แววตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง“ไม่จำเป็น...ตีตรานักโทษที่ใบหน้าพวกมัน แล้วค่อยส่งกลับไป บอ

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เจ้าถอยห่างจากข้า

    ชาติก่อน มู่หรงจ้านไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเล่นของนาง ไม่รู้ว่านางชอบสิ่งใด รู้เพียง...นางเคยมีตัวตนในซอกมุมหนึ่งของชีวิตเขาเท่านั้น“เพียงเอ่ยชื่อเล่นเท่านั้น ไยต้องหลั่งน้ำตา หรือไม่ชอบให้เปิ่นไท่จื่อเอ่ยชื่อเล่นของเจ้า” เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนดังขึ้น แฝงรอยหยอกเย้าในที หญิงสาวส่ายหน้าแรงๆ น้ำตาที่คลออยู

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status