ล้างห้องน้ำ

ไม่กี่วันต่อมา

ข่าวลือได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง ศาลบรรพชนของตระกูลหลินถูกไฟเผาจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน ที่หน้าประตูเรือนของหลินเสวี่ยถงมีรอยเลือดสาดกระเซ็นให้เห็นอย่างน่าสยดสยอง

และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น ใบหน้าอันงดงามของนาง ยามนี้เต็มไปด้วยตุ่มหนองแดงช้ำจนไม่อาจออกมาพบผู้ใดได้ ผู้คนต่างพูดกันไปต่างๆ นานา

บ้างว่าตระกูลหลินทำผิดต่อฟ้าดินจึงถูกสวรรค์ลงโทษ บ้างก็ว่าเป็นเวรกรรมที่สะสมมานานจนถึงคราวต้องชดใช้ ครอบครัวหลินเองต่างพากันกล่าวโทษหลินเสวี่ยถง ว่าเป็นต้นเหตุของเคราะห์ร้ายทั้งหมด

นางจึงถูกสั่งให้คุกเข่าอยู่หน้าเรือนถึงสองวันเต็ม

“นี่เจ้าได้ยินข่าวลือช่วงนี้หรือไม่” ว่านหนิงอวิ๋นนั่งลงข้างสหาย พลางกระซิบถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“เรื่องอะไรหรือ ช่วงนี้ข้ามัวแต่อ่านตำราอยู่ในจวน มิได้ออกข้างนอกเลย” เซี่ยหรงเหยาตอบเรียบๆ พลางวางตำรากลยุทธการเดินหมากในมือลง

“ก็เรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลหลินน่ะสิ...ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใครกันแน่ แต่ถึงจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ข้าก็อยากขอบคุณคนผู้นั้น ที่ช่วยระบายความโกรธแทนเจ้า”

“ระบายความโกรธให้ข้าหรือ...” เซี่ยหรงเหยาขมวดคิ้ว

“ใช่สิ! วันนั้นที่งานเลี้ยงชมดอกเหมย นางคิดจะลากเจ้าให้เป็นเหยื่อโทสะขององค์หญิงใหญ่ โดนแค่นี้ข้ายังคิดว่าน้อยไปด้วยซ้ำ”

ว่านหนิงอวิ๋นพูดพลางหัวเราะ สีหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ แต่ในใจของเซี่ยหรงเหยา กลับนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาภายใต้หน้ากากหยกของรัชทายาทมู่หรงฉางชิงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ภาพดวงตาลึกลับยังคงติดอยู่ในความทรงจำ ร่างบางรีบสะบัดหัวเบาๆ พยายามขับไล่ความคิดนั้นออกไป

“บ้าจริง เหตุใดถึงได้คิดว่าเป็นฝีมือของเขากันนะ” หญิงสาวพึมพำกับตนเองเบาๆ แต่ยิ่งพยายามหยุดคิด ภาพของชายหนุ่มผู้นั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นในใจ ราวกับเงาที่ไม่อาจสลัดหลุดได้

หลังวิชาเดินหมากสิ้นสุดลง อาจารย์หวงได้ออกจากห้องเรียนไป เสียงพูดคุยของเหล่าสตรีดังขึ้นเมื่อถึงเวลาพักเที่ยง

ลู่หลานหลิงและไป๋เสี่ยวอิง สองสหายที่เคยหาเรื่องเซี่ยหรงเหยา บัดนี้ต่างรีบเก็บตำรา เตรียมจะหนีออกจากห้องให้เร็วที่สุด แต่ยังไม่ทันถึงประตู ก็มีร่างหนึ่งก้าวออกมาขวางไว้ เป็นว่านหนิงอวิ๋นนั่นเอง หญิงสาวเหลือบมองสตรีทั้งสอง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย

“เจ้าลืมแล้วหรือ ท่านอาจารย์หวงสั่งว่าอย่างไร หรือเจ้าต้องการให้ข้าไปรายงาน” สองสหายชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือดลงทันที

“เจ้า! รังแกกันเกินไปแล้ว!” ลู่หลานหลิงตะโกนเสียงสั่น ขณะที่ไป๋เสี่ยวอิงเริ่มน้ำตาคลอ

“ข้าเพียงเตือนตามคำสั่งของอาจารย์เท่านั้น” ว่านหนิงอวิ๋นยักไหล่ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความขบขัน

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมอ่อนข้อ ทั้งสองจึงทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น พร้อมกับร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“ขอร้องล่ะ อย่าให้เราสองคนไปล้างห้องน้ำเลย!” เสียงสะอื้นของทั้งคู่ดังสะท้อนภายในนห้องเรียน

ว่านหนิงอวิ๋นยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปมองเซี่ยหรงเหยาที่นั่งอยู่ด้านใน ซึ่งกำลังกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น บรรยากาศในห้องเรียนที่เคยตึงเครียด เริ่มผ่อนคลายลง

สุดท้ายเพราะความกลัวต่ออาจารย์หวง ไป๋เสี่ยวอิงและลู่หลานหลิง ที่เคยเชิดหน้ากล่าวร้ายต่อเซี่ยหรงเหยา กำลังคุกเข่าขัดพื้นด้วยสีหน้าผะอืดผะอม เสื้อผ้าของสตีทั้งสองเปียกชุ่มไปด้วยน้ำสกปรกพร้อมเสียงอาเจียนดังเป็นระยะ

ส่วนเซี่ยหรงเหยา ยามนี้นั่งอยู่ในรถม้าที่กำลังแล่นออกจากสำนักศึกษาอย่างเงียบๆ แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องกระทบใบหน้างามที่มีรอยยิ้มอ่อนโยน พร้อมดวงตาเปล่งประกายพึงพอใจ

“กรรมใดใครก่อ...” ร่างบางพึมพำเสียงเบา

วันนี้ เซี่ยหรงเหยากลับถึงจวนด้วยท่าทางอารมณ์ดี หลังจากหนึ่งวันที่เต็มไปด้วยเรื่องราวเล็กๆ ที่ชวนให้หัวใจเบิกบาน ทว่าขณะเดินผ่านศาลากลางสวน กลับเห็นเงาร่างหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่ง

ร่างบางชะลอฝีเท้า ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย และเมื่อมองให้ชัดก็ต้องชะงักไป เพราะองค์รัชทายาทมู่หรงฉางชิงกำลังนั่งจิบชาอย่างเงียบๆ

แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าคมด้านข้าง ภาพนั้นทำหัวใจหญิงสาวเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ” เซี่ยหรงเหยายอบกายลงอย่างนอบน้อม เสียงของนางเบาหวิวและสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองอีกฝ่าย

“คุณหนูเซี่ย...” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างอ่อนโยน

ทันใดนั้น ความเงียบพลันปกคลุมรอบกาย เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้ เซี่ยหรงเหยาขยับกายเล็กน้อย ความอึดอัดแล่นเข้ามาแทนที

ตลอดหลายวันมานี้ ใบหน้าของเขาไม่เคยหายไปจากความคิดคำนึง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เอ่ยสิ่งใด หญิงสาวจึงเบี่ยงกายหมายจะจากไป แต่กลับชนเข้ากับบางสิ่งที่แข็งแรงและอบอุ่น

“ท่าน...มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใด” ร่างบางเงยหน้าขึ้นพร้อมเบิกตาโตด้วยความตกใจ

“เปิ่นไท่จื่อเห็นคุณหนูเซี่ยยืนเหม่อลอย จึงคิดว่าอาจกำลังไม่สบาย...” ชายหนุ่มยกมือขึ้นหวังจะสัมผัสที่หน้าผากมน ทว่าหญิงสาวกลับเอียงกายหลบ

“ปะ...เปล่าเพคะ! หม่อมฉันสบายดี”

เซี่ยหรงเหยารีบลนลานปฏิเสธ

“จริงหรือ...เช่นนั้นยามเมื่อเราเดินมา ไยเจ้าถึงไม่รู้ตัว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพลางโน้มกายเข้ามาใกล้ ใกล้มากจนนางสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากชายหนุ่มทำให้หัวใจของเซี่ยหรงเหยาเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ความร้อนแล่นปราดขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

“ไหนบอกว่าสบายดี เหตุใดใบหน้าถึงได้แดงก่ำเพียงนี้”

ฝ่ามือเย็นที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ยกขึ้นแตะหน้าผากของนาง ความเย็นสบายจากสัมผัสนั้นทำหญิงสาวเผลอหลับตา ก่อนจะรู้สึกตัวและรีบถอยห่าง

ทว่า...เพราะความรีบร้อน ทำให้ก้าวเท้าพลาด ร่างบางเอนล้มไปด้านหลัง นางคิดแล้วว่า วันนี้ตนเองคงต้องเจ็บตัวเป็นแน่

แต่แล้ว...แขนแข็งแรงของชายหนุ่มกลับตวัดเข้ามารับไว้ได้ทัน หญิงสาวจึงตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา ทั้งสองสบตากันในระยะใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่าย

ชั่วขณะนั้น...เวลาราวกับหยุดนิ่ง