Se connecterหญิงสาวจำได้ดีว่า เธอตื่นมาในห้องนอนที่ไม่คุ้นตา คราวแรกคิดว่าเป็นห้องในโรงพยาบาล แต่เมื่อสังเกตรอบข้างกลับพบว่าไม่ใช่ในโรงพยาบาลและที่สำคัญเธอไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย
เนี่ยหรานหรานยันกายขึ้นนั่งแล้วยกมือขึ้นเสยเส้นผมที่ยาวสลวยด้วยความประหลาดใจ ผมเธอยาวก็จริงแต่มันไม่สวยอย่างนี้ แต่เธอจำได้ว่ารถแท็กซี่ที่เธอนั่งกลับที่พักถูกรถยนต์ฝ่าไฟแดงพุ่งชนนี่น่า เธอควรจะบาดเจ็บบ้างสิ แต่ทำไม ...
สวรรค์! นี่มันอะไรกัน!
เนี่ยหรานหรานเบิกตากว้างเมื่อหันไปเจอกระจกเงาในห้องนั้น เธอรีบถลาลงไปส่องกระจก ยกมือขึ้นลูบคลำใบหน้าและเนื้อตัว เป็นไปไม่ได้! นี่ไม่ใช่ร่างกายของเธอ นี่มันใบหน้าและเรือนร่างของจวีหราน! เนี่ยหรานหรานตบแก้มตัวเองเบาๆ ไม่กล้าตบแรง จึงเปลี่ยนมาหยิกแขนตัวเองแล้วก็ร้องทำหน้าเบ้เมื่อมันเจ็บจริง เธอก้มมองตัวเองและจำได้ว่านี่มันชุดที่ใส่ไปงานเลี้ยงรุ่น ทั้งสองนั่งแท็กซี่คันเดียวกันและให้จวีหรานลงที่หน้าโรงแรม
หรือว่า...นี่เป็นห้องในโรงแรมที่จวีหรานเข้ามาพัก หญิงสาวกวาดตามองจนหากระเป๋าสะพายของจวีหรานพบแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู มันปลด ล็อกด้วยระบบลายนิ้วมือ เนี่ยหรานหรานมือสั่นอยู่อึดใจกว่าจะกดนิ้วลงไป และเมื่อสามารถเปิดสมาร์ทโฟนได้ก็ทำให้หญิงสาวทรุดลงไปนั่งกับพื้นห้อง เพราะนี้ย้ำชัดว่าเธออยู่ในร่างของจวีหราน
ตั้งสติหน่อย หรานหราน ตั้งสติ!
หญิงสาวบอกตัวเองพลางสูดลมหายใจลึก เธอเลื่อนดูข้อมูลในสมาร์ทโฟน เบอร์โทรที่ไม่คุ้นเคย เมื่อเปิดไปดูในคลังภาพกลับต้องตกใจที่มีรูปจวีหรานในท่าเซ็กซี่วาบหวิว หรือว่า...ที่คนอื่นนินทาเรื่องจวีหรานจะเป็นเรื่องจริง เหงื่อเย็นไหลซึมที่ใบหน้า เธอตัดสินใจกดหมายเลขเบอร์มือถือของตัวเอง เธอรออยู่อึดใจจนมีคนกดรับสาย และเสียงที่ได้ยินคือเสียงสั่นเครือของพ่อ
“คือ...หนูชื่อจวีหรานค่ะ เป็นเพื่อนของเนี่ยหรานหราน”
“อ่อ...”
“วันงานเลี้ยงรุ่น เราแลกเบอร์ติดต่อกัน ไม่ทราบว่าตอนนี้เนี่ยหรานหรานอยู่ที่ไหนคะ”
“หรานหรานไม่อยู่แล้ว” เสียงของพ่อพูดเบาหวิวและเจ็บปวด “หรานประสบอุบัติเหตุรถชนเสียชีวิตแล้ว”
“คะ? แต่...หนูเพิ่งเจอ...เอ่อ...หรานหราน”
“อุบัติเหตุคืนที่หรานหรานกลับจากงานเลี้ยงรุ่นน่ะ ลุงไม่สะดวกคุยด้วยต้องขอโทษด้วยนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ เอ่อ ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ”
มือที่จับโทรศัพท์มือถืออยู่ร่วงลงข้างตัว เธอตายแล้ว เนี่ยหรานหรานตายแล้ว
แล้วทำไมเธอมาอยู่ในร่าง วีหราน เอ่อ ใช่สิ ตอนนั้นเธอคิดเล่นๆ ว่าอยากเป็นจวีหรานนี่นะ แต่...เอ๊ะ ...ถ้าอย่างนั้น จวีหรานไปไหน เธอตายแล้วพ่อจัดงานศพให้เธอแล้ว ดวงวิญญาณของจวีหรานคงไม่สามารถเข้าร่างเธอได้แน่นอน หญิงสาวคิดแล้วลุกขึ้นพร้อมหยิบโทรศัพท์มาดูวันและเวลา พระเจ้า! นี่มันผ่านมา3วันแล้ว จวีหรานยังใส่ชุดเดิมที่ไปงานเลี้ยงรุ่นอยู่เลย หรือว่าเกิดเรื่องกับจวีหรานเหมือนกัน
คิดได้ถึงตอนนี้เนี่ยหรานหรานก็สำรวจดูรอบๆ ตัว เสื้อผ้าที่แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ในห้องไม่มีร่องรอยคนอื่นเข้ามา ทั้งที่พักในโรงแรมหรูหราแท้ๆ บนโต๊ะมีไวน์แดงที่เหลืออยู่ครึ่งขวดกับ...ยา...นี่ยาอะไร มือเรียวหยิบขวดยาขึ้นมาอ่าน ยกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะดั้งจมูกเพราะลืมไปว่าตัวเองไม่ได้ใส่แว่นสายตาแล้ว เธออ่านฉลากข้างขวดแล้วก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าเป็นยานอนหลับ หรือว่า...จวีหรานกินยาพวกนี้กับไวน์แล้ว...หลับไปไม่รู้ตัวและอาจจะไม่รู้ว่า...
เอาเป็นว่า ตอนนี้เธอติดอยู่ในร่างของจวีหราน เธอต้องทำความรู้จักกับจวีหรานให้มากกว่าที่เคยได้ยินที่เพื่อนนินทา เนี่ยหรานหรานตัดสินใจเข้าไปอาบน้ำสระผมให้ร่างกายสดชื่นขึ้น เธอเคยอยากเป็นจวีหราน เป็นสาวสวยที่มีหนุ่มๆมารุมล้อมเอาอกเอาใจ แต่งตัวชุดอะไรก็สวยไปหมดต่อให้เป็นเสื้อผ้าธรรมดาก็เถอะ เนี่ยหรานหรานสวมชุดคลุมอาบน้ำแล้วเดินออกมานั่งดู โทรศัพท์มือถือของจวีหราน มีตารางนัดหมายเรื่องงาน และที่น่าตกใจคือเงินในบัญชีของจวีหรานแทบติดลบ และยังมีข้อความทวงเงินอีกนับสิบ นี่ชีวิตของจวีหรานที่แสนสวยงามที่เธออิจฉาจริงๆ หรือ?
“หรานหราน! ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!”
เนี่ยหรานหรานสะดุ้งที่ได้ยินเสียงเรียกหน้าห้อง ชื่อของเธอกับจวีหราน คือ ‘หราน’ เหมือนกัน แต่เธอคือหรานหรานที่ไม่เคยอยู่ในสายตาของเพื่อนร่วมชั้นเรียน หญิงสาวลุกจากเตียงนอนไปเปิดประตู ยังไม่ทันเปิดกว้างดีนัก ร่างของชายหนุ่มท่าทางอ้อนแอ้นกรีดกรายเข้ามาในห้อง
“อะไรกัน! เพิ่งจะอาบน้ำ! นี่มันได้เวลาแล้วนะ”
“เวลา? เวลาอะไรคะ”
เนี่ยหรานหรานถามอย่างงุนงงแต่พอจำได้จากรูปในโทรศัพท์มือถือว่าคนนี้คือ ‘พี่หลิวลี่’ ผู้จัดการของจวีหราน
“ตายแล้ว! นี่ลืมจริงหรือแกล้งลืม อุตส่าห์ได้มานอนโรงแรมหรูหราจะได้บิวท์อารมณ์ก่อนไปเจอผู้กำกับฉู่! นี่มันโอกาสเดียวของเธอที่จะได้เลื่อนเป็นนางเอกAV แถวหน้า! ถ้าพลาดโอกาสนี้ไปเธอไม่มีทางได้พบผู้กำกับฉู่อีกแน่!”
ตรงหว่างขาคือหมอนข้างนุ่มนิ่มแม้เทียบไม่ได้กับท่อนเอ็นแข็งขันและใหญ่โตแต่เวลานี้ก็ทำให้เธอเสียวซ่าน เนี่ยหรานหรานแหงนหน้าแล้วบดสะโพกกับหมอนนุ่ม กลีบเนื้อถูกเสียดสีกลายเป็นความเสียดเสียวแล้วใช้สองมือประคองทรวงอกอิ่มบีบเคล้นเพิ่มความเสียวกระสัน เธอส่ายร่อนและขย่มโยกเพียงหลับตาก็เห็นใบหน้าของจี้อวี้เหิง “อ๊ะ ...เดม่อน...” เสียงหวานครางกระเส่าแม้อยู่ในห้องส่วนตัวตามลำพังแต่เธอก็กลัวเสียงดังไปนอกห้องจึงกัดชายเสื้อของตัวเองแน่น จุดเสียวกระสันถูกบดบี้จนในที่สุดร่างอ่อนนุ่มที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อก็เกร็งกระตุกด้วยถึงจุดสุดยอด ดวงตางดงามเบิกกว้าง เป็นครั้งแรกที่เธอช่วยตัวเองจนเสร็จสมแถมยังเสร็จเพราะหมอนข้างด้วย เธอพลิกตัวลงจากหมอนข้างแล้วนอนหอบหายใจแรง สายตาเหม่อลอยไปที่เพดาน เธอไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน ไม่เคยรู้ว่าจะทำให้ตัวเองเสร็จได้ แม้ว่ารสชาติจะแตกต่างจากที่ได้รับจากจี้อวี้เหิง แต่แบบนี้น่าจะเรียกว่า ‘แก้ขัด’ ได้สินะ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น เนี่ยหรานหรานผวาแตกตื่นเหมือนตัวเองกำลังทำอะไรผิดอยู่ เธอพลิกตัวแล้วควานหาสมาร์ทโฟนจนพบว
เนี่ยหรานหรานไม่ถึงกับทิ้งวงการ ภาพถ่ายวาบหวิวครั้งก่อนมีคนให้ความสนใจมาก ลึกในใจของเธอกลับรู้สึกว่าได้ทำในสิ่งที่ตนเองคงไม่มีวันได้ทำเป็นแน่ หากไม่นับเรื่องเซ็กส์ร้อนแรงนั้นแล้ว การถ่ายภาพชุดวาบหวิวนี่ก็เช่นกัน“ลูกค้าขอตัวหรานหราน คนอื่นไม่เอาจะเอาแต่เธอนี่แหละ”พี่หลิวหลีโทรศัพท์มาอ้อนวอน เนี่ยหรานหรานนึกถึงวันนั้นที่ถ่ายแบบก็เกร็งๆอยู่บ้างเพราะเป็นครั้งแรกของเธอ“เดี๋ยวหรานหรานโทรไปให้คำตอบได้ไหมคะ”“เร็วๆนะ”“ค่ะ”แม้ว่าสิ่งที่ตกลงกันไว้นั้นนอกจากเรื่องเซ็กส์แล้ว เธอสามารถใช้ชีวิตได้ปกติ อยากทำงานอะไรก็ได้ แต่กระนั้น เนี่ยนหรานหรานไม่มั่นใจนัก เธอจึงโทรศัพท์ถามจี้อวี้เหิง“ถ่ายแบบ?”“ค่ะ สินค้าของบริษัทM สบู่เหลวทำความสะอาดจุดซ่อนเร้น”“เธออยากทำ?”“แค่ถ่ายแบบ...ไม่น่าจะเป็นอะไรใช่ไหมคะ”จี้อวี้เหิงไม่แน่ใจว่าเธอเล่นลูกไม้อะไรอยู่ หรือแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาให้เขาพอใจ“ปกติเธอมีหลิวหลีเป็นผู้จัดการไม่ใช่เหรอ ถ้าหลิวหลีดูแล้วโอเค. ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร”“ฉันหมายถึง คุณอนุญาตให้ฉันไปทำงานได้ใช่ไหมคะ”“อ่อ...ถ้าหมายถึงเรื่องนั้นก็ตามใจเธอเลย คราวหน้าไม่ต้องโทรมาถามอะไรแบบนี้อีก”“ทร
เนี่ยหรานหรานย้ายมาอยู่คอนโดหรูที่จี้อวี้เหิงจัดไว้ให้เธออยู่ แถมในห้องนี้ฟอร์นิเจอร์ครบและวิวสวย ทำเลดี ค่าเช่าต้องแพงระยับแน่ สำหรับจี้อวี้เหิงผู้ร่ำรวยแค่นี้คงเรียกว่าเศษเงิน แต่เนี่ยหรานหรานที่มีใบแจ้งหนี้ยาวยิ่งกว่าหางู ทำได้เพียงแค่อดทนกับความเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ แต่ปัญหาอยู่ตรงที่… “ก็บอกแล้วในห้องฉันไม่มีอะไรจริงๆ” “มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงกัน”“ก็ห้องเลขที่13 เลขอาถรรพ์” พี่หลิวลี่’ ผู้จัดการของจวีหราน บ่นที่รู้ว่าย้ายที่อยู่ แม้ว่าที่ใหม่จะมีระดับกว่าเดิมและตอนนี้หลิวลี่ก็ไม่ได้เป็นผู้จัดการของจวีหรานอีกแล้ว “งมงายไม่เข้าเรื่อง” เธอหัวเราะไม่จริงจังนัก “เชื่อไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนะหร่านหราน” “อืม ขอบคุณค่ะ แต่ฉันคงไม่มีทางเลือก” เธอคืนห้องเช่าของตัวเอง ได้เงินมัดจำคืนมานิดหน่อยก็จ่ายหนี้ไป เนี่ยหรานหรายืนรอจนพี่หลิวลี่กลับไปแล้ว จึงเข้ามาในห้องพักของตัวเอง หญิงสาวส่ายหน้าไปมา ปิดประตูเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามาในห้อง เธอวางถุงข้าวของที่หิ้วมาบนโต๊ะอาหารเล็กในห้องห้องชุดที่เขาจัดให้ หญิงสาวเคยช
“อยากมากเหรอ” เขาถามแล้วจับไหล่ให้เธอลุกขึ้นยืนแล้วพลิกตัวให้เธอหันหลัง หญิงสาวเริ่มเป็นงาน เธอโก้งโค้งให้เขาแล้วยึดชิงช้าไว้เพื่อทรงตัว “ก็คุณ...เริ่มก่อน...” เธอไม่ใช่คนแบบนี้เสียหน่อย ถ้าเขาไม่เริ่ม เธอจะแฉะแบบนี้ได้ยังไงกันเล่า “อึก...แฮ่กๆ” คราวหน้าเนี่ยหรานหรานไร้ถ้อยคำจะพูด เพราะดุ้นใหญ่ยักษ์ทิ่มพรวดเข้ามาจากด้านหลัง มันแน่นจนเธอแทบกรีดร้องด้วยความเสียวซ่าน รูร่องขมิบท่อนเนื้อ “โอ้ว แบบนั้นแหละ ขมิบแบบนั้นมันทำให้เสียวลำ” เขาตบแก้มก้นขาวผ่องแล้วใช้สองมือจับสะโพกเธอไว้ก่อนสาวลำเอ็นแล้วกระทุ้งร่องสวาท กลีบเนื้อปลิ้นอ้ารับลำเอ็นที่ผลุบเข้าออกในรูดอกไม้ น้ำหวานสวาทหลั่งชโลมลำเอ็น“มะ..ไม่ไหว...” เนี่ยหรานหรานถูกท่อนซุงใหญ่กระทุ้งจนน้ำแตก ร่องอ่อนนุ่มขมิบรัดลำเอ็น อารมณ์กระเจิดกระเจิง จี้อวี้เหิงต้องเปลี่ยนถุงยางอันใหม่ เขาถอดลำเอ็นออกทำให้เธอได้มีเวลาหอบหายใจ ร่องสาวเป็นรูกลวงแต่มันยังขมิบอยู่ เขาหรี่ตามมองแล้วจับเธอพลิกมาเผชิญหน้า “ร่องเธอมันร่านชะมัด” เขาจูบกลีบปากแรงๆ แล้วสั่งเสียงพร่า “กอดฉัน เกี่ยวเ
“ทำไมล่ะ ชอบให้ผมอยู่ด้วยเหรอ” ฉู่อี้ผิงปรายตามองเพื่อนซี้ที่ยืนหน้านิ่งอยู่ไม่ไกลนัก “ฉันยังเป็นมือใหม่อยู่ เกรงว่าจะสร้างภาระให้ผู้ร่วมงาน ถ้าผู้กำกับฉู่อยู่ด้วยจะได้ชี้แนะฉันได้ค่ะ” “มิกล้า มิกล้า” ผู้กำกับหัวเราะเสียงดัง “เรื่องนี้ให้อาจารย์จี้สอนเถิด เขาเชี่ยวชาญเรื่องนี้ดี” คราวนี้แก้มเนียนของหญิงสาวก็แดงเรื่อขึ้นมา ครั้งก่อนเขาต้องสอนมือใหม่อย่างเธอจนเธอหมดสิ้นเรี่ยวแรง และหลังจากนั้นก็ไม่มีงานแสดงหนังผู้ใหญ่อีก เธอคิดว่าตัวเองคงไม่มีความสามารถมากพอซึ่งมันก็ทำให้เธอสบายใจ หากเธอต้องมีเซ็กส์กับผู้ชายคนอื่นๆ ถึงจะทำปากเก่งราวกับช่ำช่องเรื่องพวกนี้ก็เถอะ ด้วยความรำคาญและหงุดหงิด นักแสดงหนุ่มคนเดียวในนั้นเดินไปเตะขาเพื่อนซี้ไม่แรงนักแต่เป็นการเตือนให้รู้ว่าเขาต้องการเวลาส่วนตัวกับสาวสวยตรงหน้าแล้ว เขารู้สึกปรารถนาอยากร่วมรักกับจวีหรานตั้งแต่เห็นเธอถ่ายแบบชุดนอนวาบหวิวนั้นแล้ว “โอเค. เชิญลูกศิษย์กับอาจารย์ฝึกเพลงยุทธ์ด้วยกันตามสบาย ข้าน้อยขอตัว” ผู้กำกับฉู่เดินผิวปากเป็นเพลงออกไปแล้ว ดวงตาเหมือนกระต่ายน้อยจ้อง
เนียหรานหรานเดินเร็วๆ มาหาจี้อวี้เหิงเธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นบรรดาสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ยืนรายล้อมรอบตัวเขาราวกับเขาคือพระอาทิตย์ที่มีดาวบริวารโคจรรอบๆ“เดม่อน เมื่อไหร่ฉันจะได้แสดงกับคุณคะ”“ฉันด้วยนะคะ”“ฉันด้วยๆ”ชายหนุ่มสีหน้าเรียบเฉยแต่กระนั้นสาวๆ ก็กรี๊ดกร๊าดแทบขาดใจ เขาเห็นจวีหรานเดินมาแล้วจึงเอ่ยถามอย่างตัดรำคาญนักแสดงเหล่านี้“เสร็จแล้วเหรอ” “ค่ะ” ประโยคของเขาทำให้เนียหรานหรานกลายเป็นเป้าสายตาที่ เอ่อ..จ้องมองแทบจะฉีกทึ้งเธอออกมาเป็นชิ้นๆ“มาเถอะ” เขาแค่พยักหน้าเรียก เนียหรานหรานก็กลายเป็นลูกหมาตัวน้อยวิ่งตามร่างสูงไปยังรถสปอร์ตของเขา เธอยืนบื้ออยู่ครู่หนึ่งจนเห็นสายตาหงุดหงิดก็รีบมุดเข้าไปนั่งทันที“ถ่ายแบบเป็นไง” ชายหนุ่มถามขณะขับรถไปจุดหมายปลายทาง“สนุกดีค่ะ” เธอตอบไปตามตรงแล้วหัวเราะเบาๆ“หายดีแล้วสินะ”“คะ?”“ร่างกายเธอน่ะ” “อ่อ...มะ...ไม่...ไม่เจ็บแล้วค่ะ” เพราะถูกเขาจับกระแทกจนแทบจับไข้ ยังดีที่หลังจากนั้นเขาไม่เรียกเธอไปแสดงหนังอีกทำให้ร่างกายได้พักฟื้น พอรอยช้ำบนร่างจางลงก็ได้งานถ่ายแบบพอดี“ดี” เขายังพูดหน้านิ่งเหมือนเคย “อ่านสัญญาทำงานดีแล้วใช่ไหม”“เอ่อ...
เนี่ยหรานสะดุ้งเฮือกหน้าตาตื่นตกใจไร้การเสแสร้ง จี้อวี้เหิงเดินเข้ามาสีหน้าดุดันเหมือนโกรธกันมานาน จนเนี่ยหรานหรานลืมไปจริงๆ ว่านี่เป็นการแสดง อาจเพราะเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนทำอะไรก็ไม่ถูกใจ ร่างเล็กถอยหนีอย่างไม่รู้ตัว เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลหรี่มองแล้วสาวเท้ามากระชากแขนเธออย่างแรง “ว้าย
จี้อวี้เหิงนึกถึงหญิงสาวที่เปลือยกายบนโซฟาเมื่อครู่ แน่นอนว่าเขาจำเธอได้ เธอคือจวีหราน นางแบบวาบหวิวที่ส่งใบสมัครมาเล่นเป็นนางเอกหนังอิโรติกของเขา และหลังจากเจรจาผ่านผู้จัดการ จวีหรานยินดีเล่นหนังเร็ตเอ็กซ์ให้บริษัทของเขา เขาต้องการนางเอกที่สดใหม่แต่ไม่ไร้เดียงสาขนาดต้องมาฝึกงานให้ แต่ละปีปั้
“อะ...อะไรคะ...” “ไม่ต้องกลัว อุปกรณ์เซ็กส์ทอยที่ลูกค้าให้เอามาใช้ในหนังของผม” ฉู่อี้ผิงพูดขณะที่ดุนดันไข่สั่นเข้าไปในร่องสาว “มันเป็นซิลิโคนอย่างดีไม่เจ็บหรอก” ฉู่อี้ผิงดันอุปกรณ์เข้าไปจนมั่นใจว่าเจอจุดจีสปอตแล้วกดระบบสั่นทำงาน “อ๊ะ อ๊า อร๊ายยยย” เส
เขาถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ดึงข้อมือเธอมาให้เดินตามมาที่โซฟา มือแกร่งกดไหล่ให้เธอนั่งลง ตอนนี้เนี่ยหรานหรานมีเพียงชุดชั้นในลูกไม้ปกปิด ดวงตาคมกริบจ้องมองจนเธอหน้าแดงจัดยกมือขึ้นปิดเนินอกขนาด34นิ้ว เขาเลื่อนมือไปปลดตะขอด้านหลังให้บราหลุดออก “ขอดูหน่อย” เขาพูดหน้านิ่ง “ผมไม่ถือเรื่องทำศ







