ฉันได้เกิดใหม่หรือ1.2

ทว่าโชคร้ายก็เกิดขึ้น เมื่อน้ำตาที่ไหลท่วมท้นดวงตา ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นทางข้างหน้าได้ชัดเจนนัก จึงได้ก้าวพลาดตกบันไดจนกลิ้งลงไปยังบันไดขั้นสุดท้าย

เส้นทางบันไดนี้ยาวราว ๆ สามสิบขั้นได้ เหอเหลียนชิงไม่สามารถประคองตัวเองหรือแม้แต่จะคว้าราวบันไดไว้ได้ทัน หญิงสาวกลิ้งหลายตลบกว่าจะถึงพื้น ศีรษะของเธอกระแทกขั้นบันไดไปหลายขั้น ในที่สุดเมื่อถึงพื้นเลือดก็ไหลออกมาจากศีรษะไม่หยุด ทำเอาเธอเสียชีวิตลงตรงนั้น

เหอเหลียนชิงตื่นขึ้นมาอีกในสถานที่แปลก ๆ เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ทว่ายังคงมีอาการปวดที่ศีรษะอยู่ หญิงสาวเอามือกุมศีรษะของตัวเอง ก่อนจะลืมตาเต็มตาแล้วมองไปรอบ ๆ

เธออยู่ในห้องนอนห้องหนึ่งที่มีสภาพค่อนข้างเก่า ข้าวของเครื่องใช้ก็ดูไม่คุ้นตา ทุกอย่างดูโบราณ ทว่าก็ไม่ได้เก่าคร่ำคร่า

เหอเหลียนชิงได้แต่ตั้งคำถามว่า ‘ทำไมฉันถึงได้มาอยู่ที่นี่ ก่อนหน้านี้ฉันตกบันไดไม่ใช่เหรอ หรือว่าคนบ้านนี้จะช่วยฉันเอาไว้ ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนกันนะ’

เมื่อกวาดตามองไปที่ผนังก็เห็นว่าปฏิทินบอกปีเป็นปี 1979 นั่นทำเอาเหอเหลียนชิงงุนงงเป็นอย่างมาก

“จะเป็นไปได้ยังไงกัน หรือว่าตอนนี้ฉันอาจจะแค่ฝันไป โอ๊ย...ทำไมเจ็บ นี่ไม่ใช่ความฝันเหรอ” หญิงสาวพูดกับตัวเองเบา ๆ หลังจากที่เธอหยิกแขนตัวเองทีหนึ่งปรากฏว่ารู้สึกเจ็บ จึงรู้ว่านี่ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝัน

ฉับพลันความทรงจำต่าง ๆ ของใครบางคนก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวของเธอ เมื่อลำดับความคิดก็รู้ว่าเป็นความทรงจำของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอมีชื่อว่าเหอซินหยวน เป็นลูกสาวเจ้าของร้านขายยาในปักกิ่ง ซึ่งตอนนี้ร้านขายยาของพ่อเธอกำลังจะถูกยึด ร้านขายยาซอมซ่อ มีสภาพจะพังไม่พังแหล่ ก่อนหน้านี้เธอสลบไปด้วยอาการปวดหัวรุนแรง พอตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นว่าเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน

“ซินหยวน ๆ ตื่นเร็วเข้า เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

ยังไม่ทันที่เธอจะได้คิดอะไรต่อ เสียงของหญิงวัยกลางคนก็ดังขึ้นมาจากหน้าประตูห้อง

‘น่าจะเป็นเสียงของจ้าวจี มารดาของเจ้าของร่างนี้นั่นเอง เสียงของนางร้อนรนมาก ดูเหมือนว่าเรื่องที่ว่านั่นจะเป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ ออกไปดูสักหน่อยดีกว่า’ หญิงสาวคิดอยู่ในใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

“ค่ะแม่ มีเรื่องอะไรเหรอคะ” เหอเหลียนชิงรีบเปิดประตูออกมาดูและถามขึ้นทันที

“ลูกรีบไปห้ามพ่อเถอะ ตอนนี้พ่อของลูกจะผูกคอฆ่าตัวตาย แม่ห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง ลูกช่วยไปพูดกับเขาทีเถอะ เผื่อเขาจะฟังลูกบ้าง” จ้าวจีรีบพูดและรีบคว้าตัวลูกสาวออกมาจากห้อง

สองแม่ลูกรีบเดินไปยังห้องทำงานของเหอฟงในทันที

‘อะไรกันเนี่ย ตอนนี้ฉันเป็นใครกันแน่ แต่ช่างเถอะ ไปช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า’

ถึงแม้ว่าตอนนี้เหอเหลียนชิงกำลังงุนงงอยู่ว่า ตอนนี้ตัวเองคือเหอเหลียนชิงคนเดิม หรือว่าเป็นเหอซินหยวนไปแล้วกันแน่ แต่ว่าชีวิตของคนสำคัญกว่า ดังนั้นเธอจึงสลัดเรื่องนี้ออกไปก่อน แล้วรีบไปช่วยเกลี้ยกล่อมบิดาของเจ้าของร่าง