ยารักษาผิว

เหยาซูหนี่ว์ยืนหลบมุมอยู่ในร้านสะดวกซื้อแบบมืดแปดด้าน

นางพยายามย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ว่าได้เคยไปล่วงเกินเหล่าองครักษ์เสื้อดำบ้างหรือเปล่า

ถ้าจะมี.. ก็น่าจะมีเรื่องเดียวที่นางได้ทำลงไป นั่นก็คือการเอายาที่สามารถรักษาบาดแผลให้ชายบาดเจ็บผู้นั้นกิน โดยนางเชื่อว่าร้านสะดวกซื้อขายยาวิเศษมาให้นางจริงๆ

หรือว่าเขากินลงไปแล้วเกิดตายขึ้นมา พวกองครักษ์เสื้อดำเลยจะมาจับนางไปลงโทษ

แล้วสรุปว่า ชายผู้นั้นตายหรือเปล่า..?

ด้วยความสงสัยอย่างแรงกล้า นางก็รีบเดินเข้าไปหาพนักงานซูฉีที่เคาน์เตอร์ทันที

"ยาวิเศษที่เจ้าขายให้ข้า มีผลข้างเคียงอะไรรึเปล่า"

นางอ้าปากถามออกไปอย่างร้อนใจ จนพนักงานซูฉียืนกระพริบตาเหมือนไม่คาดคิดว่าจะถูกถามแบบนี้

"ทางร้านไม่เคยเอาของไม่ดีมาขายให้กับลูกค้านะครับ มันจะเสียชื่อเสียง ทางเราไม่มีทางทำแบบนั้นอย่างแน่นอนครับ"

พนักงานซูฉีตอบอย่างเคร่งขรึมจริงจังต่างจากทุกครั้ง รอยยิ้มที่ปกติจะฉาบอยู่บนใบหน้าจึงไม่เหลืออยู่เลยแม้แต่นิด

แต่นางไม่อาจเชื่อถือได้ เพราะคนขายไม่มีทางยอมรับหรอกว่า ได้เอาของไม่ดีมาหลอกขายให้กับลูกค้า

"ข้าจะเชื่อได้อย่างไร ว่าเจ้าไม่ได้โกหก"

พนักงานซูฉีทำท่าครุ่นคิด แล้วมองจ้องมาที่นางนิ่ง ก่อนจะตัดสินใจหันไปเปิดตู้ทึบที่เก็บสินค้าพิเศษไว้ทางด้านหลัง แล้วหยิบยาขวดนึงออกมายื่นให้กับนาง

"นี่เป็นยาวิเศษอีกขวด ที่กินแล้วสามารถรักษาผิวที่ผิดปกติให้กลับมาเรียบเนียนดังเดิมได้ สินค้าตัวนี้ทางร้านแปะป้ายราคาไว้ที่ 2,000 เหรียญ แต่ผมให้คุณลูกค้าลองเอาไปใช้ได้เลยฟรีๆ เพื่อเป็นการรับประกันว่าทางร้านไม่เคยขายของหลอกลวง"

พนักงานซูฉีกล่าวอย่างขึงขัง เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ

เหยาซูหนี่ว์รับมาอย่างไม่ค่อยจะเชื่อถือนัก จะมียาอะไรที่สามารถรักษาใบหน้าสุดอัปลักษณ์ของนางให้หายได้ อย่างเก่งก็แค่ทำให้ผิวที่แห้งกร้านดูชุ่มชื้นขึ้นมาอีกนิดหน่อยได้เท่านั้น

นางเห็นใบหน้าของตัวเองแล้ว ต่อให้นางกลับไปยังโลกเดิมที่มีหมอศัลยกรรมเก่งๆมารักษาให้ นางก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเปลี่ยนใบหน้าอัปลักษณ์นี้ให้กลับมางดงามได้

นางมองขวดยาวิเศษ แล้วหรี่ตามองพนักงานซูฉีอย่างจับผิด

"ถ้าข้ากินแล้วกลับมามีใบหน้าเป็นปกติได้ ข้าจะยอมเชื่อเจ้าก็แล้วกัน แต่ถ้าไม่หาย.. ก็แสดงว่ายาวิเศษเม็ดก่อนที่เจ้าบอกว่ารักษาแผลทุกชนิดได้เพียงชั่วข้ามคืน ก็เป็นการโกหกหลอกลวงแล้วเจ้าจะชดใช้ยังไง"

พนักงานซูฉีทำหน้าปั้นยากเมื่อถูกนางรุกไล่ แต่ก็ยังตอบนางกลับมาว่า

"ถ้าสรรพคุณของยาไม่ตรงตามที่ผมบอก ผมจะชดใช้เป็นบัตรกำนัล 5,000 เหรียญให้กับคุณลูกค้า โดยหักหนี้ในระบบอีก 700 เหรียญ ให้อีกด้วย คุณลูกค้าพอใจมั้ยล่ะครับ"

เหยาซูหนี่ว์ได้ฟังแล้วก็รู้สึกได้รับการเยียวยาที่พอใจ แต่นางยังคงต้องย้ำอีกครั้งให้แน่ใจว่า

"เจ้าพูดแล้วไม่คืนคำนะ"

เพราะนางมั่นใจเหลือเกินว่า ยาวิเศษที่พนักงานซูฉีให้มาทดลองใช้ ไม่สามารถรักษาใบหน้าอัปลักษณ์ของนางได้จริง และนางก็จะได้บัตรกำนัลมาซื้อสินค้าได้ฟรีๆ ถึง 5,000 เหรียญ อย่างแน่นอน

"ผมไม่เคยหลอกลูกค้าจริงๆนะครับ"

พอพนักงานซูฉีรับคำ นางก็ฉวยขวดยามาไว้ในมือแล้วเทออกมา ก่อนจะหยิบเข้าปากต่อหน้าพนักงานซูฉีเลย

นางกลืนยาเม็ดเล็กลงไป ก่อนจะวางขวดเปล่าลงบนเคาน์เตอร์จนเกิดเสียงดัง แล้วเอ่ยถามอีกประโยคว่า

"นานเท่าใดยาถึงจะออกฤทธิ์"

พนักงานซูฉีตอบทันทีว่า

"ไม่เกิน 24 ชั่วโมงครับ"

เหยาซูหนี่ว์ยิ้มพอใจ

"ได้ ข้าจะรอดูผลภายใน 24 ชั่วโมงที่นี่ เจ้ามีที่ให้นั่งรอในร้านหรือไม่"

"เอ่อ.."

พนักงานซูฉีเหมือนจะอึ้งงันไป ก่อนจะตอบว่า

"ทางร้านไม่มีที่ให้นั่งรอ แต่เดี๋ยวผมจะไปหาเก้าอี้มาให้คุณลูกค้านั่งรอนะครับ"

ทีนี้ก็สมใจของนางแล้ว ที่จะหาเหตุอยู่ในร้านได้โดยไม่เป็นที่ผิดสังเกตของใคร

นางเข้ามาหลบพวกองครักษ์เสื้อดำ แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องหลบอยู่ในนี้ไปอีกนานแค่ไหน จนเมื่อพนักงานซูฉีเดินกลับมาพร้อมเก้าอี้ที่มีพนักพิง นางก็รู้สึกดีใจยิ่งนัก

"เก้าอี้สำหรับนั่งรอครับคุณลูกค้า เชิญตามสบายเลยครับ"

พอได้รับการบริการที่ดีเยี่ยมแบบนี้ นางจึงก้มหัวเล็กน้อยให้พนักงานซูฉีเป็นการขอบคุณ แล้วค่อยๆนั่งลง

พอนางได้นั่งบนเก้าอี้ถึงได้รู้ว่า นางยืนมานานจนขาเริ่มจะแข็งไปหมดแล้ว และการที่มีเก้าอี้ให้นั่งทำให้นางรู้สึกสบายขามากแค่ไหน

ตั้งแต่เดินทางมาถึงจวนสกุลเหยา มีแต่เรื่องแปลกประหลาดมากมายเกิดขึ้นไม่หยุด จนวันนี้นางแทบไม่ได้พักเลย

ข้าวปลาอาหารก็ยังไม่ได้กิน นางมีเพียงขนมปังเนยสองชิ้น กับเนื้อแกะย่างบางๆอยู่ในกระเพาะที่แห้งเหี่ยว

แม้แต่น้ำซักหยดก็ยังไม่ได้ดื่ม..

คิดแล้วนางก็เริ่มกระหายน้ำขึ้นมา จึงถามพนักงานซูฉีว่า

"เจ้ามีน้ำให้ดื่มหรือไม่"

คราวนี้พนักงานซูฉีฉีกยิ้มเฉ่ง แล้วบอกนางอย่างกระตือรือร้นว่า

"มีครับคุณลูกค้า ทางร้านมีน้ำทุกชนิดขายในตู้แช่ด้านใน เชิญคุณลูกเข้าไปเลือกได้ตามสบายเลยครับ"

เหยาซูหนี่ว์หน้าเจื่อนลง นางต้องการน้ำดื่มฟรี ไม่ได้ต้องการที่จะเสียเงินซื้อ เพราะนางไม่มีเงินในระบบแล้ว

พนักงานซูฉีเห็นนางไม่ขยับตัว ก็เหมือนเพิ่งจะจำได้ว่านางไม่มีเงินในระบบแล้ว จึงยื่นหน้าออกมาจากเคาน์เตอร์แคชเชียร์ แล้วบอกนางอย่างเห็นใจว่า

"ถ้าคุณลูกค้าขยันทำชั่วซักหน่อย ก็จะมีเงินเก็บมากกว่านี้นะครับ"

พอได้ยินเหยาซูหนี่ว์จึงหันหน้าหนีแล้วหลับตาลง ไม่อยากฟังเรื่องอะไรแบบนี้อีก

ไอ้ระบบร้านค้าเส็งเคร็งนี่ วันๆคิดแต่อยากจะสนับสนุนให้นางเอาแต่ทำชั่ว แต่น้ำเปล่าซักแก้วก็ไม่มีมาให้บริการ

"คุณลูกค้าครับ ผมมีความคิดจะเสนอเงินเพิ่มเข้าระบบให้ ดีมั้ยครับ"

นางลืมตาพรึ่บขึ้นมาทันที ที่ได้ยินพนักงานซูฉีพูดลอยๆขึ้นมา

ใบหน้าขาวสว่างของเขา ดูราวกับเทวดาตัวน้อยๆที่มีแสงเปล่งประกายออกมาจากตัว นิ้วยาวของเขาชี้ไปที่หน้าร้านแล้วบอกว่า

"เพียงแค่คุณลูกค้าเอาสิ่งนี้ออกไปจัดการผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้น เท่านี้คุณลูกค้าก็จะได้เงินสะสมเข้าระบบแล้ว"

นางมองตามนิ้วมือของพนักงานซูฉี แล้วก็เห็นชายผู้นั้นยืนนิ่งอยู่หน้าร้าน

ใบหน้าที่นางจำได้ดีแม้เห็นเพียงแค่ครั้งเดียว เพราะเขามีหน้าตาที่หล่อเหลาราวหยกสลัก

บุรุษชุดดำที่นางช่วยรักษาบาดแผลให้ เขากลับมาที่นี่อีกทำไม ?

".....?"

แต่ที่นางรู้แน่ๆตอนนี้ก็คือ.. เขายังไม่ตาย

**********

การช่วยคน เท่ากับได้บุญ

แต่ถ้าช่วยคนชั่ว จะได้บุญด้วยหรือเปล่า ?

อิอิ By ไรริล