หาโรงเตี๊ยม

เหยาซูหนี่ว์มองหาโรงเตี๊ยมที่ดูสงบและปลอดภัย

นางไม่กล้าถามราคาโรงเตี๊ยมใหญ่ๆที่อยู่ติดริมถนน เพราะเกรงว่าราคาจะสูงเกินไป

อีกทั้งนางก็ไม่แน่ใจว่า จะต้องใช้เวลาพักอยู่นานแค่ไหน

ถ้าหากนางยังหาเงินมาซ่อมจวนตระกูลเหยาไม่ได้ นางอาจจะต้องลองหาบ้านเช่าที่ราคาย่อมเยาว์พอที่นางจะจ่ายไหวได้แทน

ตอนเดินสำรวจตลาด นางได้หมายตาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ที่มีชื่อว่า โรงเตี๊ยมหนิงจิ้ง เอาไว้

โรงเตี๊ยมหนิงจิ้ง ชื่อก็มีความหมายตรงตามที่นางต้องการ ซึ่งหมายถึง ความสงบเงียบ

นางเห็นโรงเตี๊ยมหนิงจิ้งอยู่ไม่ลึกจากถนนมากนัก และไม่ไกลจากตลาดที่นางคิดวางแผนเอาไว้ว่าจะลองทำการค้าขายดูซักหน่อย

แถมสภาพภายนอกของโรงเตี๊ยมนี้ก็ยังดูใหม่ บริเวณรอบๆก็เรียบร้อย ผู้คนไม่พลุกพล่านจนเกินไป

นางตัดสินใจเดินเข้าไปสอบถามราคาห้องพักก่อน

เมื่อนางก้าวเท้าเข้าไปด้านใน บรรยากาศสงบเงียบก็ทำให้นางรู้สึกชอบทันที

บริเวณโถงด้านหน้าที่เป็นส่วนของร้านอาหาร ซึ่งเป็นแบบปกติทั่วไปของโรงเตี๊ยมในยุคสมัยนี้ แต่ได้รับการตกแต่งอย่างเรียบง่ายสบายตา ที่ดูโปร่งโล่งไม่อึดอัด

แต่ที่แตกต่างออกไปก็คือ..

ที่นี่แทบไม่มีลูกค้านั่งอยู่เลย

ทั้งที่ปกติโถงด้านหน้าที่เป็นส่วนของร้านอาหาร ในเวลาที่ควรจะมีลูกค้าหนาตา แต่กลับมีลูกค้านั่งอยู่เพียงแค่โต๊ะเดียว

และโต๊ะเดียวที่มีลูกค้ากำลังนั่งอยู่ กลับเป็นบุรุษร่างใหญ่สามคนที่สวมชุดขององครักษ์เสื้อดำ

กลิ่นอายความตายจากพวกเขา เปลี่ยนบรรยากาศเงียบสงบงดงามของโรงเตี๊ยม ให้กลายเป็นความหนาวเหน็บของป่าช้าขึ้นมาทันที

นางเกือบจะถอยหลังกลับออกไปแล้ว เมื่อหนึ่งในองครักษ์เสื้อดำ เอี้ยวเสี้ยวหน้าด้านข้างมาเล็กน้อย

ประกายแสงไฟที่สะท้อนกับหน้ากากเงินครึ่งหน้า ที่ปกปิดดวงตาของเขาเอาไว้ ดูเหมือนแสงของใบมีดที่ทิ่มตรงเข้ามาหานาง

และนางรู้ได้ทันทีว่า.. กำลังถูกมองสำรวจอยู่เงียบๆ

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางถึงรู้สึกเหมือนเป็นผู้ร้าย ที่เดินมาเจอตำรวจ ทั้งๆที่นางไม่ได้ทำผิดอะไรเลยก็ตาม

"อ้าว แม่นาง มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่"

ชายสูงวัยท่าทางสะอาดตาเหมือนบัณฑิต ดูแล้วเหมือนนักบัญชีหรือไม่ก็อาจจะเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยม เดินออกมาจากด้านในแล้วเห็นนางเข้าพอดี

เหยาซูหนี่ว์อยากจะส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วรีบเดินหลบออกจากโรงเตี๊ยมนี้ไปทันที แต่ก็กลัวว่าจะเป็นการกระตุ้นพวกองครักษ์เสื้อดำให้สงสัยในตัวนางขึ้นมา

จึงจำใจต้องกล่าวออกไป ให้เหมือนคนทั่วไปที่มาหาห้องพักว่า

"เอ่อ ข้าอยากได้ห้องสงบๆซักห้องนึงเจ้าค่ะ"

นางพยายามทำตัวให้ปกติ และโชคดีที่นางมีหมวกปีกกว้างกับผ้าโปร่งล้อมรอบปิดบังใบหน้าเอาไว้ ทำให้ไม่มีใครมองเห็นสีหน้าตื่นๆของนางได้

ชายตรงหน้าตอบนางทันทีว่า

"ต้องขอโทษแม่นางด้วยขอรับ คืนนี้โรงเตี๊ยมของข้าถูกเหมาหมดแล้ว ไว้ท่านค่อยมาใหม่วันหลังนะขอรับ"

นางพยักหน้าทำทีว่ารับรู้ โรงเตี๊ยมนี้ถูกเหมาแล้วก็ดี นางก็ไม่ได้อยากจะมาพักร่วมกับพวกองครักษ์เสื้อดำน่ากลัวพวกนี้หรอก

นางมองกลับเข้าไปยังด้านในอีกครั้ง ในใจพลันนึกขึ้นได้ว่า..

หรือว่าชายที่นางเพิ่งจะซื้อยาวิเศษให้กินเพื่อรักษาบาดแผล ก็ถูกพามาพักที่นี่ด้วย

นางนึกว่าเขาออกจากหมู่บ้านอี้ซานนี้ไปแล้วเสียอีก

แต่ถึงอย่างไร นางกับเขาก็เป็นแค่เพียงคนแปลกหน้าต่อกันเท่านั้น

ในขณะที่นางเตรียมหันหลังกลับและก้าวท้าวเล็กออกไปจากโรงเตี๊ยม ก็มีองครักษ์เสื้อดำของหนานอ๋องอีกคน ที่เพิ่งกระโดดลงมาจากม้าศึกตัวใหญ่ แล้วพุ่งเข้ามาในโรงเตี๊ยมอย่างเร่งร้อน

เหยาซูหนี่ว์รีบขยับหลบทันที เมื่อองครักษ์เสื้อดำพุ่งผ่านตัวนางไปด้วยความเร็วจนเกิดลมพัดชายกระโปรงสีขาวปลิว

ในใจพลางคิดอย่างสอดรู้ว่า.. มีเรื่องอะไรกัน ถึงทำให้องครักษ์ผู้นี้รีบร้อนถึงเพียงนี้ได้

ในขณะที่สงสัย หูของนางก็ได้ยินเสียงแหบห้าวขององครักษ์เสื้อดำที่เพิ่งจะวิ่งเข้ามา พูดกับพวกที่นั่งอยู่ในโถงร้านอาหารว่า

"มีคำสั่งให้ตามหาหญิงสาว กับรถม้าเทียมลาในหมู่บ้านนี้มาให้หมด"

เหยาซูหนี่ว์ได้ฟังแล้วก็เกิดแตกตื่นในใจขึ้นมา

".....!!"

พวกเขามาตามหาใครนะ ?

หานางหรือ ?

ตามหาหญิงสาวกับรถม้าเทียมลาในหมู่บ้านอี้ซาน ที่ไม่รู้ว่ามีกี่คนกันแน่ แต่หนึ่งในนั้นก็ต้องมีนางรวมอยู่ด้วย !

นางไม่กล้าหันกลับไปที่พวกองครักษ์เสื้อดำอีก แต่หูก็ยังได้ยินเสียงคนยืนขึ้นพร้อมกันจนเกิดเสียงดังพรึ่บพรั่บ

หลังจากนั้นนางก็รีบก้าวออกมาจากโรงเตี๊ยมหนิงจิ้งทันทีแบบไม่เหลียวหลัง

สัญชาตญาณของนาง มันร้องเตือนถึงอันตรายบางอย่างที่นางก็ไม่รู้แน่ชัด

พวกองครักษ์เสื้อดำรีบร้อนเข้ามาตามหาคนถึงในหมู่บ้านอี้ซาน และคนผู้นั้นก็คือหญิงสาว ซึ่งนางก็เป็นหญิงสาวเช่นเดียวกัน

และพวกเขาก็ตามหาหญิงสาวที่มากับรถม้าเทียมลา ซึ่งก็ตรงกับนางอีกเช่นกัน

ความหวาดกลัวแปลกๆ ทำให้นางวิ่งกลับไปที่จวนตระกูลเหยาก่อนเพื่อหาที่หลบซ่อนตัว

นางรู้ว่าที่ๆนางจะเข้าไปหลบก่อนได้ก็คือ ร้านสะดวกซื้อนั่นเอง

ร้านค้าในห้วงมิติที่นางสามารถเข้ามาได้เพียงคนเดียว โดยที่คนภายนอกมองเข้ามาไม่เห็น และถ้ามีใครมาตามหานางที่จวนตระกูลเหยานี้ ก็จะเห็นเพียงจวนร้างว่างเปล่าเท่านั้น

"สวัสดีครับคุณลูกค้า มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย"

พนักงานซูฉีเห็นนางเข้ามาในร้าน ก็ฉีกยิ้มต้อนรับทันที

นางไม่อยากให้เขารู้ว่านางแค่มาหาที่หลบภัย ก็เลยตอบไปว่า

"ข้าแค่เข้ามาชมดูสินค้า เดี๋ยวถ้ามีอะไรให้ช่วย ค่อยเรียกเจ้าก็แล้วกัน"

"ยินดีครับ เชิญคุณลูกค้าตามสบายเลย"

พนักงานซูฉีผายมือให้นางเดินดูสินค้าได้ตามใจ แล้วถอยกลับไปยืนด้านในหน้าช่องแคชเชียร์ตามเดิม

เหยาซูหนี่ว์ถอนหายใจอีกครั้ง แล้วมองออกไปที่โถงกลางจวนข้างนอกร้านอย่างกังวล

ที่จริงแล้วพวกองครักษ์เสื้อดำอาจจะไม่ได้มาตามหานางก็ได้ เพราะว่านางก็ไม่ได้ทำสิ่งใดผิด

ในหมู่บ้านอี้ซานแห่งนี้ ก็ต้องมีหญิงสาวที่นั่งรถเทียมลากันบ้างไม่มากก็น้อย หาใช่ว่ามีแค่นางซักหน่อย

แต่ความกังวลเล็กๆในใจ ทำให้นางวิ่งมาหาที่หลบก่อน เหมือนมดที่รู้ล่วงหน้าว่าฝนจะตก จึงรีบพากันอพยพย้ายรังก่อนที่ฝนจะมา

อุปมาก็เหมือน การกันไว้ดีกว่าแก้นั่นแหละ

เหยาซูหนี่ว์ค่อยๆปรับใจที่ตื่นตระหนก ให้กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แล้วค่อยๆเดินดูข้าวของในร้านสะดวกซื้อเพื่อฆ่าเวลา

เวลาผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูป..

มิคาดว่าเพียงไม่นานที่นางเข้ามาในร้านสะดวกซื้อ ก็มีกลุ่มองครักษ์เสื้อดำกลุ่มหนึ่งเข้ามาถึงโถงกลางในจวนของนางจริงๆ

ในจวนร้างว่างเปล่าของนาง ถูกพวกเขาเข้ามาสอดส่องทั้งนอกใน บนล่างจนทะลุปรุโปร่งเสียสิ้น

เกรงว่าถ้านางเป็นหนูที่ซ่อนตัวอยู่บนคานไม้ด้านบน พวกเขาก็จะหานางจนเจอได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

สุดท้าย.. ที่ๆพวกเขามายืนรวมตัวกัน ก็คือตรงหน้าประตูทางเข้าร้านสะดวกซื้อในห้วงมิติที่พวกเขามองเข้าไปไม่เห็น

แต่ที่เขาเห็นก็คือ บนพื้นที่มีฝุ่นจับหนา มีรอยเท้าเล็กๆของผู้หญิงที่หายไปราวกับล่องหนได้

"จะไปรายงานท่านผู้นั้นเช่นไร"

เสียงของหนึ่งในองครักษ์เสื้อดำกล่าวขึ้นอย่างมึนงง

"ก็ต้องรายงานตามจริง รอยเท้าหายไปตรงจุดนี้ ให้เขามาดูด้วยตาของตัวเองจะดีกว่า"

"หรือว่ามีผู้ที่มีวรยุทธพานางไป"

"อย่าเดาส่งเดช เจ้ารีบกลับไปรายงานก่อนที่ท่านผู้นั้นจะกริ้ว ที่เหลือแยกกันตามหาต่อไป"

เพียงไม่นาน พวกองครักษ์เสื้อดำก็พากันกลับออกไปอย่างรวดเร็วไม่ต่างจากลมพัด

แต่เป็นเหยาซูหนี่ว์ที่บัดนี้ยืนเหงื่อแตกอยู่ภายในร้าน ทั้งๆที่อากาศในร้านสะดวกซื้อเย็นสบายราวกับฤดูใบไม้ผลิ

พวกองครักษ์เสื้อดำมาตามหานางจริงๆด้วย !

นี่นางไปทำผิดอะไรเอาไว้ ถึงได้ถูกตามล่าอย่างนี้ ?

กิตติศัพท์ฆ่าก่อนรายงานเบื้องสูง ของพวกองครักษ์เสื้อดำ ค่อยๆดังขึ้นในหัวของนางจากเบา แล้วก็ดังขึ้นเรื่อยๆอย่างกึกก้อง

เหยาซูหนี่ว์ได้แต่ร้องในใจว่า

แย่แล้ว !!

"!!!!!!!"

**********

..ฆ่าผิดสิบคน..

ดีกว่าปล่อยคนชั่วคนเดียวให้ลอยนวลไปได้

อามิตตาพุทธ

อิอิ By ไรริล