หญิงอัปลักษณ์

เหยาซูหนี่ว์มองชายที่ยืนนิ่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ

เขายังคงสวมชุดดำเช่นเดิม แต่น่าจะเปลี่ยนเป็นตัวใหม่ที่สะอาดแล้ว

พอนึกถึงชุด นางถึงได้นึกออกว่า ได้ลืมชุดบุรุษที่อุตส่าห์หลอกพ่อค้าผ้าจนซื้อมาได้ในราคา 20 อีแปะ ไว้ในรถม้าที่เพิ่งจะขายออกไป

นางถอนหายใจเพราะเสียดายเงินที่ปลิวไปเปล่าๆ เลยกลายเป็นขายรถม้าแถมลา แล้วก็แถมชุดบุรุษใหม่ๆให้ไปด้วยอีกหนึ่งชุดเสียได้

เมื่อมองกลับไปที่บุรุษชุดดำที่ยืนอยู่หน้าร้านอีกครั้ง นางก็เห็นว่า อย่างน้อยเขาก็ดูสบายดี ยังยืนได้ แล้วก็ยังหายใจอยู่

ยาที่นางซื้อให้เขากิน ทางร้านสะดวกซื้อไม่ได้หลอกลวงจริงๆ แถมยังหายไวกว่าที่นางคาดการณ์เอาไว้อีกด้วย

ตอนนี้เขาไม่ได้มองเข้ามาในร้าน เพราะไม่สามารถมองเห็นได้ แต่สายตาของเขากำลังมองจ้องพื้นอยู่นาน จนนางเริ่มสงสัยว่าเขามองหาอะไรอยู่

หรือว่าเขากลับมาที่จวนของนางอีกครั้ง เพราะลืมของเอาไว้หรือเปล่า

ในขณะที่นางกำลังสงสัย พนักงานซูฉีก็ยื่นมีดสั้นขนาดเหมาะมือเล่มหนึ่งมาให้นาง แล้วทำท่าเอามือปาดคอเป็นตัวอย่างให้ดู ก่อนจะบอกนางเบาๆด้วยสายตาตื่นเต้นว่า

"มีดเล่มนี้คมมากนะครับ คุณลูกค้ากรีดคอเขาตอนที่เขาไม่ทันรู้ตัว รับรองว่าฉั่วะเดียว.. ตายสนิท"

นางอ้าปากค้างอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้า ที่มีหมวกปีกกว้างปิดทับอีกชั้น

ในใจพลันคิดว่า คำพูดชั่วช้าเช่นนี้ พนักงานร้านเส็งเคร็งนี่กลับพูดออกมาได้อย่างลื่นไหล ราวกับเห็นเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

นางผลักมีดสั้นในมือพนักงานซูฉีออกไป แล้วลุกขึ้นยืนถอยห่างออกมาทันที

พนักงานซูฉีเมื่อเห็นท่าทางตกใจจนแทบจะวิ่งหนีของนาง ก็เอ่ยปากแก้ตัวอย่างหงอยๆว่า

"ผมก็แค่อยากจะช่วยน่ะครับ"

ก่อนที่จะเอามีดสั้นคมกริบ เก็บเข้าไปในลิ้นชักอย่างระมัดระวัง

นางเลิกสนใจพนักงานร้าน แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆประตูทางเข้าร้าน เพื่อประเมินคนด้านนอกอีกครั้ง

ความสงสัยใคร่รู้ หรือจะเรียกว่าอยากจะสอดรู้สอดเห็นก็เป็นได้ ทำให้นางใจกล้าถึงขึ้นเอาหน้าไปชิดกับกระจกใสของประตูร้าน แล้วแหวกผ้าคลุมบนหมวกปีกกว้างออก เพื่อก้มลงมองไปยังจุดเดียวกับคนด้านนอก

และสิ่งที่นางเห็นก็คือ รอยเท้าเล็กๆของผู้หญิงบนพื้นที่ฝุ่นจับหนา ที่มีทั้งรอยเดินเข้า และรอยเดินออกเป็นทาง

รอยที่เดินเข้า ก็คือรอยเท้าที่นางทิ้งไว้ยามเดินเข้ามาในร้านสะดวกซื้อ

ส่วนรอยที่เดินออก ก็คือรอยที่นางเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อนั่นเอง

สมองส่วนหน้าที่ทำหน้าที่สำหรับการ คิด วิเคราะห์ แยกแยะ ทำให้นางรู้ได้โดยไม่ต้องมีใครมาบอกว่า..

เขากลับมาที่นี่เพื่อมาหานางนั่นแหละ !

นางลืมไปได้ยังไง ว่าเขาก็เป็นพวกองครักษ์เสื้อดำ ที่มาตามหาผู้หญิงที่นั่งรถเทียมลาเข้ามาในหมู่บ้านอี้ซานนี้ด้วย

และนางก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงเหล่านั้นที่เขาตามหา !

จริงๆแล้วนางก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาตามหาผู้หญิงแบบนางไปทำไม

และจะเป็นไปได้ไหมที่คนที่เขาตามหาไม่ใช่นาง

นางควรออกไปแสดงตัวเหมือนกับการมอบตัว เพื่อให้พวกเขาตรวจสอบให้กระจ่าง ถ้านางไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาตามหา พวกเขาก็คงจะปล่อยนางไปเอง และนางก็จะได้เลิกอกสั่นขวัญแขวนอยู่อย่างนี้เสียที

หรือว่านางควรจะซ่อนตัวต่อไป รอให้เขาหาหญิงผู้นั้นจนเจอ แล้วนางค่อยออกจากที่หลบซ่อนทีหลัง

ในขณะที่นางพยายามแนบหน้ากับกระจกร้าน จนลืมไปว่าบนหัวยังมีหมวกปีกกว้างอยู่อีกใบ ที่ถูกเบียดกับกระจกจนหลุดจากหัวของนางแล้วหล่นไปบนพื้น

อารามตกใจทำให้นางรีบยื่นมือไปคว้า แต่ข้อศอกกลับชนประตูกระจกร้านจนเกิดเสียงดัง

ปึง !

โอ๊ะ !

รวมถึงเสียงร้องอย่างลืมตัวของนางด้วย จนนางต้องรีบเอามือตะครุบปิดปากของตัวเองเอาไว้อย่างตกใจ

ในใจพลันคิดว่าแย่แล้ว เพราะบุรุษด้านนอกตะปบมือลงไปที่ดาบยาวข้างเอว แล้วชักออกจากฝักทันทีเช่นกัน

"ใคร ! ออกมาเดี๋ยวนี้ !"

เหยาซูหนี่ว์แทบจะหลับตาปี๋ กับเสียงตวาดก้องน่ากลัวของเขา

สายตาคมปราบ กวาดไปทั่วอย่างระแวดระวัง ไม่นานเขาก็ตวาดออกมาอีกครั้ง ด้วยคำว่า

"เจ้าผีร้าย จงออกมาบัดเดี๋ยวนี้ !"

เหยาซูหนี่ว์ที่กำลังตื่นเต้นลนลาน แต่พอได้ยินคำเรียกที่คุ้นหูของเขา นางก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาเช่นกัน

หนอยแน่.. นางอุตส่าห์ยอมเป็นหนี้เพื่อซื้อยาดีๆไปรักษาเขา ไม่สำนึกบุญคุณกันนางก็ไม่ว่า

แต่มาเรียกนางว่า เจ้าผีร้ายเพราะหน้าตาที่อัปลักษณ์ของนาง แบบนี้มันจะหยามกันเกินไปแล้ว !

แค่ความโมโหชั่วแล่น ที่ทำให้เหยาซูหนี่ว์แกล้งทำเสียงผีตอบคนด้านนอกออกไปว่า

"เจ้าคนอกตัญญู ข้าอุตส่าห์สละยาประจำตระกูลให้เจ้า แทนที่จะกราบไหว้ขอบคุณข้าที่เป็นดั่งพระโพธิสัตว์ลงมาโปรด แต่กลับหาว่าข้าเป็นผีร้าย ฮือออ.."

นางทำเสียงโกรธเกรี้ยว แล้วก็ร้องไห้โหยหวนครวญคราง มองคนด้านนอกที่ทำท่าเลิ่กลั่กอย่างน่าหัวเราะ

"เจ้าผีร้าย แน่จริงก็ปรากฎตัวออกมาสิ !"

ออกให้โง่รึไง

นางดูเขาที่กวาดดาบยาวไปมา ราวกับว่านางเป็นวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ใกล้ๆ ดูช่างโง่งมจนนางเผลอหัวเราะเสียงใสราวกับนกฮวาเหมยออกมา

ชายที่นางหัวเราะเยาะ พอได้ยินเสียงนางหัวเราะก็หยุดยืนนิ่ง ก่อนจะเสียบดาบกลับลงไปในฝัก แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า

"ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ในนี้ ออกมาสิ"

เหยาซูหนี่ว์รีบหุบปากฉับลงทันที

นางหรือจะกล้าออกไปให้เขาเอาดาบยาวผ่าเป็นสองซีก

สงสัยเขาจะรู้แล้วว่านางอยู่ในนี้

เมื่อนางยังนิ่ง เขาถึงกล่าวออกมาอีกครั้งว่า

"ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า ออกมาเสียเถอะ"

นางคงไม่กล้าออกไปเป็นแน่ แต่เรื่องที่เขาต้องการจะคุยกับนาง ทำให้นางคันในหัวใจเพราะอยากจะรู้ จึงเอ่ยเสียงใสถามกลับออกไปว่า

"นายท่านจะคุยเรื่องใดเจ้าคะ"

ดวงตายาวหรี่ลงเมื่อได้ยินเสียงของนาง แล้วเขาก็พูดออกมาอีกครั้งว่า

"ออกมาก่อนเถอะ ข้าไม่ทำอะไรหญิงอัปลักษณ์เช่นเจ้าหรอก"

เหยาซูหนี่ว์กัดฟันอย่างกรุ่นโกรธขึ้นมาทันควัน ที่เขาปรามาสว่านางเป็นหญิงอัปลักษณ์

ชาติก่อนนางหน้าตาดีจนมีหนุ่มๆมาขายขนมจีบให้ไม่ขาด บางคนถึงขั้นมาคุกเข่าขอแต่งงานก็ยังมี แต่มาดูถูกดูแคลนที่นางหน้าตาเป็นแบบนี้ ทำให้นางต้องอ้าปากทำเสียงกระทบกระเทียบออกไปตามอารมณ์ว่า

"แล้วนายท่านมีสิ่งใดจะต้องพูดกับหญิงอัปลักษณ์เช่นข้าล่ะเจ้าคะ"

เขาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด แล้วข่มขู่นางว่า

"ถ้าเจ้ายังไม่ยอมออกมา เกรงว่าอีกไม่นานจวนร้างนี้จะต้องถูกเผาทิ้งเสียแล้ว"

เหยาซูหนี่ว์ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที นี่เขาถึงขั้นจะเผาจวนของนางเลยเชียวหรือ

"....!!"

**********

( อดีต )

คนโบราณว่าไว้... หน้าตาดีมีชัยไปกว่าครึ่ง

แต่ ( ปัจจุบัน )

ถ้าคุณหน้าตาดี โลกจะใจดีกับคุณ 100 เท่า

อิอิ By ไรริล