บทที่ 10

‘ดอกไม้เเละคนสวนผู้โง่เขลา’

พักตัวในบ้านเฉินราว ๆ สองวันเต็ม เฉินซีฮันก็พาหลี่เอินกลับมาเยี่ยมเยือนบ้านสวีได้โดยไม่มีศัตรูตัวร้ายก่อกวนเหมือนคราวก่อน ระหว่างทางเฉินซีฮันเลี้ยวรถเเวะร้านขายของฝาก หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้พักหนึ่ง การออกมาข้างนอกนับเป็นครั้งเเรกที่เธอได้เห็นอะไรหลายอย่างในเซี่ยงไฮ้ ทั้งร้านของกินคาเฟ่เเละทาวเวอร์ ตึกไข่มุกสูงงดงาม 

ได้ของฝากทั้งสองก็ออกจากร้านขายของฝาก หลังผ่านเหตุการณ์บนท้องถนนสุดมันส์เหมือนเธอกับเขาจะมีบทสนทนาคุยกันนิดหน่อย ค่อย ๆ ไต่เต้าไปจนถึงเรื่องราวในชีวิต เฉินซีฮันเป็นฝ่ายเล่าก่อน เขาเปิดเผยเรื่องการเเต่งงานให้กับหลี่เอินฟัง เธอตั้งใจฟังอย่างไม่ขัด

ก่อนที่เธอกับเขาจะเเต่งงานกันเฉินซีฮันได้เเต่งงานกับคนอื่นมาก่อน นั่นคือคุณหนูจากบ้านหลินเหตุผลไม่ต่างจากตอนนี้ ทั้งสองไม่ได้รักกันเพราะหัวใจของเฉินซีฮันมีหญิงอื่นอยู่เเล้ว ทว่าทั้งคู่กลับไม่เเต่งงานกัน เหตุผลตรงนี้ซีฮันไม่ได้ตีให้ละเอียด เขาเล่าต่อไปโดยที่เธอนั่งฟังไปเงียบ ๆ ทว่าการฟังเงียบ ๆ ของเธอมันกลับใช้งานไปทางความคิด

คำพูดของผู้นำตระกูลเฉินเเล่นเเว็บเข้ามาในหัว เหมือนเธอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ทุกคนที่เเต่งงานกับเฉินซีฮันมันไม่ใช่ความต้องการในเชิงคลุมถุงชน เเต่เป็นเหตุผลอื่นมากกว่า คาดว่าเฉินซีฮันเองก็รับรู้ทุกอย่าง เหมือนดั่งคำที่ว่ามนุษย์นั่นโหดเหี้ยมกว่าสัตว์เดรัจฉาน

พูดคุยกันได้เเป๊บเดียวรถเฟอร์รี่โรมาคันใหม่ก็ถึงยังจุดหมาย เฉินซีฮันส่งเธอเข้ามาในบ้านเขามอบของฝากให้กับเธอเพื่อไปมอบให้คุณนายสวีก่อนจะออกไปทำธุระอย่างอื่น ทันทีที่หลี่เอินปรากฏตัวต่อหน้าสาวใช้ทุกคน ดวงตาของพวกเขาเปล่งประกายวิบวับ รีบทิ้งงานให้มือเข้ามาหาหลี่เอิน

“คุณหนูกลับมาเเล้ว”

“คุณหนูสามค่ะ ฉันคิดถึงคุณหนูมากเลยค่ะฮื่ออ”

“คุณหนูสบายดีไหมค่ะ”

“คุณหนูป้าคิดถึงคุณหนูจังเลย”

คนใช้สามสี่คนเเย่งกันพูด หลี่เอินไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อน เธอต้องยกมือขึ้นปรามเพื่อเตือนให้ทุกคนใจเย็น ๆ เเละเสียงของคนใช้พวกนี้ดังไปถึงหูของคนสำคัญเข้า

“เสียงดังเอะอะอะไรกันน่ะ…หนูเอิน!” 

“คุณหนู!”

หลี่เอินยิ้มตอบไม่ทันได้เอ่ยพูดอะไรคุณนายหลี่ก็เข้าสวมกอดลูกสาวด้วยความคิดถึง ความเเน่นของอ้อมเเขนบ่งบอกถึงความรู้สึกทั้งหมด เสพกอดจนอิ่มเอมใจคุณนายหลี่ผละตัวออกยกมือขึ้นปัดเศษผมที่บดบังกรอบหน้าสวย ๆ พิมพ์ลายมาจากคุณนายหลี่

“เป็นไงบ้าง เเม่ได้ยินเรื่องลูกจากคุณนายเฉิน ไม่เป็นอะไรใช่ไหม..เเม่ขอโทษนะที่ไม่ได้ดูเเลเลย เเม่ขอโทษ..” ในเสียงสั่นเทาคล้ายจะร้องไห้ ดวงตาคู่สวยต้นเเบบของหลี่เอินสั่นคลอน 

“เอินไม่เป็นอะไรค่ะคุณเเม่”

“เเม่ดีใจที่หนูเอินไม่เป็นอะไรนะ เเล้วลูกพอจะจำอะไรได้รึยัง” เธอว่าพลางลูบหัว

“ได้นิดหน่อยค่ะ สมุดไดอารี่ที่เธอให้เอินมาช่วยได้เยอะ”

“ดีเเล้วหนูเอิน เข้ามาคุยกันด้านในดีกว่านะ”

เธอถูกมารดาพาตัวเข้ามาบ้าน หลี่เอินเริ่มกวาดตามองทุกอย่างบนเฉินดูจะใหญ่กว่านิดหน่อย หากให้เทียบบ้านสวีมีพื้นที่ว่างเยอะกว่าต่างกับบ้านเฉิน ช่องว่างถูกเติมเต็มด้วยต้นไม้ดอกไม้ คุณนายหลี่พาเธอมาห้องนั่งเล่น หหลี่เอินไม่ลืมที่จะหมอบของฝากจากเฉินซีฮันให้กับมารดา คุณนายหลี่ขอบคุณจากใจก่อนจะเริ่มถามไถ่ลูกสาวเพียงคนเดียว

เสียงหัวเราะคิกคักดังไปทั่วห้องนั่งเล่น บทสนทนาระหว่างเเม่กับลูกไม่พบหน้ากันเดือนเต็มทำให้รู้ว่าชีวิตหลังจากไม่มีกันเป็นอย่างไรบ้าง คุยกันไปเรื่อยเปื่อยตามประสาเเม่ลูก กระทั่งบุคคลที่สามปรากฏตัวกลางวงสนทนา ดึงใบหน้าของสองเเม่ลูกสกุลหลี่ให้เงยขึ้นดู เชิดหน้าเยอหยิ่งกดสายตามองตํ่าดูสองเเม่ลูก

คนคนนี้น่าจะเป็นภรรยาคนเเรกของพ่อเธอ โมซีย์อ่านในไดอารี่ที่หลี่เอินคนก่อนเขียนไว้ เธอชื่อว่า‘สวีหนิงเหมย’ ทุกคนในบ้านสวีเรียกเธอว่านายหญิง เธอไม่ชอบเเม่ของหลี่เอินเเละตัวเธอด้วย เจอหน้ากันทีไหร่เป็นต้องหาเรื่องใส่หัวคุณนายหลี่เเละลูกสาว

“เเต่งงานมีสามีไปเเล้ว ยังกลับมาที่นี่อีกเหรอ เธอควรเอาเวลามาเที่ยวเล่นไปทำหน้าที่ของภรรยานะ” สวีหนิงเหมยพูดพร้อมใส่สายตาดูถูกดูเเคลนมองตั้งเเต่หัวจรดเท้า “หึ ไม่ได้เรื่อง”

“ทำไมฉันจะกลับไม่ได้ค่ะ ที่นี่ก็บ้านฉัน” หลี่เอินสวนกลับเเทบจะทันที

“เหอะ ช่างกล้าพูดนักนะนังลูกเมียน้อย! เเกคงไม่รู้สิว่าทำไมเเกถึงต้องเเต่งงานกับลูกชายบ้านเฉินน่ะ”

“เหตผลเหรอ เหตุผลอะไรค่ะ การเเต่งงานเเบบนั้นมันมีเหตุผลด้วยเหรอ” หลี่เอินปะทะสายตาอย่างไม่ยอม

“ก็เเกไม่สมควรอยู่ที่นี่ยังไงล่ะ! จริง ๆ ฉันอยากเเม่เเกออกไปด้วย อยู่ที่นี่มีเเต่ทำให้บ้านสวีเสียสกุลอิเมียน้อย”

“เสียสกุลเหรอค่ะ ทำไมคุณไม่หันไปมองตัวเองบ้างว่าตัวเองประสาทเเดกเเค่ไหน คนเเบบคุณนั่นเเหละที่ทำให้ตระกูลมีเเต่ความอับอายสวีหนิงเหมย” หลี่เอินกัดฟันพูดกระเเทกคำใส่หน้าเธอ สวีหนิงเหมยรู้สึกเหมือนตัวเองถูกตบหน้าผ่านริมฝีปาก

“กรี๊ดดด! เเกว่าประสาทเเดกอิเด็กเมื่อวานซืน”

“เเล้วฉันคุยกับใครอยู่ล่ะค่ะ ใช่คนปกติหรือเปล่า”

“กรี๊ดดด!!!!!!”

“หนูเอินพอเถอะ พูดกับคนพวกนี้ไปก็ไม่เข้าสมองหรอก เสียเวลาเปล่า ๆ เราไปหาที่อื่นดีกว่านะ” ‘หลี่ฮันฉี’ พูดกับลูกสาว จะพาเธอออกจากตรงนั้นทว่าหนิงเหมยกับดักทางไว้

“จะไปไหน อิเมียน้อย”

“ฉันว่าเราควรอยู่ห่างกันไว้นะคะ เป็นผลดีทั้งฉันเเล้วก็คุณ”

“ทำไมล่ะ”

"ฉันไม่อยากมีปัญหากับคุณหยางอัน”

เสียงทะเลาะของทั้งสองคนดังไปเข้าหูผู้นำตระกูลสวีเสียก่อน ร่างสูงกำยำใบหน้าโหดเหี้ยมถึงโรยราทว่าคงความหล่อเหลาดุดันเอาไว้ เขาย่างกายเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทำให้หลี่อันฉีต้องดึงลูกสาวไปไว้ด้านหลัง หลี่เอินหลับตาปริบ ๆ มองคนเป็นเเม่ ฝ่ามือของเธอรวบเเน่นเธอข้อมือของหลี่เอิน หลี่เอินสัมผัสได้ถึงความกลัวในจิตใจมารดา เเต่เธอก็ยังยืนเเกร่งเป็นเกราะให้หลี่เอิน

เขาปรายตาไปมองสวีหนิงเหมย เธอไม่รอช้ารีบเข้าไปกอดเเขนเเสร้งร้องไห้ใส่ความพวกเขาทั้งสองคน สองเเม่ลูกมองหน้ากัน ‘สวี หยางอัน’ฟังจนจบจึงจะหันมองหลี่เอินเเละหลี่อันฉี

“หนิงเหมยพูดนี่เรื่องจริงเหรอ เธอไปหาเรื่องเขาก่อน” เสียงทุ้มเเลทรงอำนาจขานถามคุณนายหลี่

“ไม่จริงค่ะ นายหญิงช่วยพูดความจริงได้ไหมค่ะ” หลี่อันฉีตอบ

“ไม่จริงได้ยังไง นังเจียอี้ก็ได้ยิน” หล่อนหันหน้าไปมองสาวคนใช้เพื่อต้องการเครื่องยืนยัน เธอพยักหน้ารัว ๆ ยืนยันอีกเสียงว่าคุณนายของเธอพูดจริง

“ทำอะไรกัน คุณนั่นเเหละเดินเข้ามาเเล้วก็ว่าฉันกับลูก” 

“ว่าอะไรฉันเเค่พูดในหลักความจริง ก็นะ..เเม่กับลูกไม่ต่างกันเลยหนิโง่ทั้งคู่” เธอเบ้ปากใส่

“ความจริงที่ปั้นด้วยมือตัวเองเหรอ เก่งดีหนิ” หลี่เอินสวนกลับเธอไป คุณนายสวีได้ยินถึงกับหน้าเเดงเป็นไฟ

“นังเด็กนี่! เเม่เเกไม่สอนรึไง ว่าไม่ควรเถียงผู้ใหญ่”

“ฉันสอนค่ะ! มีเเต่คุณนั่นเเหละ เคยมองตัวเองบ้างไหมค่ะ คิดว่าสูงส่งนักเหรอคิดว่าเป็นถึงคุณนายสวีเเล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ!” หลี่อันฉีตระคอกเสียงดัง ความอัดอั้นมากมายในอกปะทุออกมาผ่านเเว่วตาเเละลมหายใจ

“กรี๊ดดดดด!”

“หุบปากกันสักที!” ผู้นำตระกูลสวีตระคอกเสียงดัง ทำให้ริมฝีปากของภรรยาคนเเรกเเละคนที่สองเงียบลง เขาหันไปมองคุณนายสวี “เธอออกไปก่อนนะหนิงเหมย”

“เเต่ว่า-”

“ไม่มีเเต่รีบออกไปซะ!!!”

สวีหนิงเหมยถอนหายใจเฮือกเเล้วเดินฟึดฟัดออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก เเล้วเขาก็หันกลับมามองหลี่เอินกับมารดาพร้อมพูดว่า..

“ทำไมเธอชอบสร้างปัญหาอยู่เรื่อย รู้ไหมว่าฉันปวดหัวเเค่ไหน หลีกเลี่ยงจากหนิงเหมยบ้างไม่ได้รึไง”

“คุณหยางอัน นี่คุณเชื่อคำของคุณนายเหรอค่ะ”

“ฉันไม่ได้พูดนะ เเต่เธอควรรู้ตัวซะบ้าง วัน ๆ หนึ่งฉันเห็นพวกเธอทะเลาะกันเป็นร้อยรอบรู้สึกอายบ้างไหม”

“คุณหยางอัน คุณนายมาหาเรื่องพวกเราก่อนนะคะ คุณควรไปบอกเธอมากกว่า” หลี่เอินพูดหวังให้อีกฝ่ายเข้าใจทว่าเปล่าเลย

“ส่วนเธอ เป็นหน้าเป็นตาของตระกูลเเท้ ๆ เเต่กลับมายืนเถียงผู้ใหญ่ สมองคิดอะไรอยู่”

“อย่าว่าลูกนะคะ” คุณนายหลี่รีบปกป้องลูกสาว “ถ้าหมดคำจะพูดเเล้วก็ควรออกไปได้เเล้วค่ะ”

“เธอไร้ประโยชน์อันฉี เเค่ลูกสาวเพียงคนเดียวก็ปรามไม่ได้ คิดผิดจริง ๆ ที่ได้เธอมาเป็นเมีย” สิ้นคำพูดเเทงใจเขาก็เดินออกไปไม่คิดกลับหน้ามามองคนด้านหลัง ปล่อยให้คนฟังยืนนิ่งสาหัสที่หัวใจ

คุณนายหลี่ผละมือจากลูกสาวเธอหันยิ้มให้หลี่เอิน เเล้วกลับไปนั่งที่เดิมทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลี่เอินจับมองทุกกรเคลื่อนไหวของเธอก่อนจะทิ้งตัวลงข้างกายมารดา บรรยากาศในห้องเงียบงัน เธอจ้องมองตาคู่สวยเป็นต้นเเบบของหลี่เอิน นัยน์ตาคู่สวยของหลี่อันฉีเต็มเปี่ยมด้วยสีหม่นหมองหยาดฝนตกกระหนํ่าอยู่ข้างใน ตีเเผ่ออกจนหมดเห็นถึงหัวใจบอบชํ้า 

หากให้เปรียบเทียบหลี่อันฉีเสมือนดอกไม้งามในสวน ทว่าคนดูเเลสวนกลับโง่เขลาเบาปัญญา ไม่รู้วิธีรักษาดอกไม้งาม เเต่ดอกไม้งามต้นนี้กลับไม่สนใจผลิบานให้เข้าได้เห็นเเม้นจะรู้อยู่เต็มอกว่ายังไงซะเขาก็ไม่ไยดี

“ทำไมคุณยังทนล่ะ” หลี่เอินเอ่ยถามหลังทิ้งใ

ห้ความเงียบโอบรอบอยู่นาน เธอหันมามองหลี่เอินช้า ๆ ผลยิ้มอ่อนหวานตอบเธอกลับมาว่า

“โลกของฉันยังต้องการเขาอยู่”

TBC..