บทที่ 5

‘ห่วงใย’

เรื่องลูกชายเเละลูกสะใภ้ถูกลอบทำร้ายบนทางด่วน วิ่งไปเข้าหูคุณนายเฉินอย่างไว รุ่งเช้าอีกวันเธอกับสาวใช้คนสนิทเร่งเท้ามายังบ้านหลังเล็กทางตะวันออกเฉียงเหนือ ด้วยความเป็นห่วงท่วมท้นรีบจนลืมเเต่งเติมเครื่องประทินบนโฉม เเต่คุณนายเฉินก็ไม่ได้ใส่ใจชีวิตของคนสองคนสำคัญที่สุด 

เมื่อมาถึงคุณนายรีบเข้าไปหาลูกสะใภ้ก่อนเป็นคนเเรก ถามไถ่สารพัดอย่างกับลูกสะใภ้ยอดตายอดใจ หลี่เอินได้เเต่ส่งยิ้มหวานบาง ๆ ให้คุณนายเพราะเธอทั้งฟังทั้งตอบไม่ทัน คุณนายเฉินเห็นว่าลูกสะใภ้ไม่เป็นอะไรก็ดึงเข้ามากอดราวกับลูกตัวเอง หลี่เอินยืนตัวเเข็งทื่อรอยยิ้มเธอเจือลงจาง ๆ ทว่าหัวใจเต้นตึกตัก 

โมซีย์ในคราบหลี่เอินไม่เคยได้รับรสชาติความห่วงใยเช่นนี้มานานเเล้ว นับตั้งเเต่รู้ว่าตัวเองกำพร้าพ่อเเม่ อยู่ศูนย์เลี้ยงเด็กกำพร้ามาตั้งเเต่เด็ก ๆ หน้าพ่อเเม่ก็ไม่เคยเห็น เเต่เธอไม่คิดจะตามหามันหรอก หากพวกเขาต้องการเธอคงไม่ทิ้งไปเเละปล่อยให้เธอเผชิญกับชีวิตที่เเสนโหดร้าย มือน้อย ๆ ของเธอพรากลมหายใจของคนนับหลานพันคน

พอถูกกอดด้วยความรู้สึกอบอุ่นเเละเต็มเปี่ยมไปด้วยรัก เหมือนดวงไฟน้อย ๆ ที่ละลายความเยือกเย็นในหัวใจ ความด้านชาค่อย ๆ อ่อนไหวดั่งใบพัดปลิวช้า ๆ ตามกระแสลม เป็นเเบบนี้มันทำให้เธอทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะตอบกลับไปยังไงทั้งที่…รู้สึกดีกับมันมาก

“เอินไม่เป็นอะไรใช่ไหมลูก” คุณนายเฉินผละกอดออกเเล้วเอ่ยคำถามเดิมซํ้าอีกครั้งเสียงเเละสีหน้าเต็มไปด้วยความห่วยใยอันเอ่อล้น 

“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ” หลี่เอินลงนํ้าหนักในเสียง ให้คุณนายเฉินมั่นใจว่าเธอไม่เป็นอะไรเเล้วจริง ๆ สบายใจหายห่วงได้ 

“โล่งอกไปที เฮ้อ..ตอนฉัันได้ยินเรื่องจากคนใช้ หัวใจเกือบวายกลัวเธอเป็นอะไรขึ้นมา”

“…” หลี่เอินยิ้มบาง ๆ 

การกระทำดังกล่าวอยู่ในสายของเฉินซีฮันทั้งหมด ชายหนุ่มยืนดูอย่างนึกหมั่นไส้นิด ๆ มองคนเป็นมารดาโอบกอดถามไถ่ลูกสะใภ้ ทั้งที่ลูกชายในสายเลือดยืนห่างไม่เกินสองคืบ ประหนึ่งว่าเขาจะถูกไล่ลงจากตําเเหน่งลูกรักของคุณนายเฉินเสียเเล้ว 

หลังจากถามไถ่ลูกสะใภ้เเละลูกชายขี้น้อยใจเสร็จสรรพ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงคุณนายเฉินก็เดินกลับบ้านใหญ่ ส่วนเฉินซีฮันปลีกตัวออกไปข้างนอกเขาบอกเธอว่ามีธุระด่วน หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอยืนส่งเฉินซีฮันกระทั่งไฟท้ายรถสปอร์ตเเล่นผ่านกำลังหินสูง ทั้งบ้านเหลือเพียงหลี่เอินเเละคนใช้สองสามคน หลี่เอินเดินกลับเข้าข้างในเมื่อเห็นรถเฉินซีฮันลับตา 

เวลา 19.00 น.

เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มดุดันดังตั้งเเต่ไกล ๆ ตีไฟเลี้ยวเข้ามายังบ้านสกุลเฉิน เครื่องยนต์ดับเมื่อถึงที่จอดรถ หลี่เอินอาบนํ้าเพิ่งเสร็จนั่งอ่านไดอารี่อยู่บนห้องนอนของตัวเอง เสียงเครื่องดังเเละดับไปเธอละความสนใจจากไดอารี่ี่่หันไปทางหน้าต่าง ทว่าไม่ได้ลุกขึ้นไปดูถึงไม่ดูก็รู้ว่าใคร 

หลี่เอินอ่านจบบรรทัดสุดท้ายเธอก็ปิดสมุดเก็บลงลิ้นชักเเล้วเดินลงมาด้านล่างบ้าน เสียงคนใช้เอะอะกันใหญ่ หลี่เอินที่เพิ่งลงมาสองเท้าเหยียบพื้นไม่ทันอุ่น สิ่งใหม่เเล่นเข้าหูดระตุ้นเธอหันไปดูด้วยความอยากรู้ สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเธอท่าทีร้อนรน

“ซ้อค่ะ เกิดเรื่องเเล้วค่ะ”

“หืม” หลี่เอินครางหืมในคอ “เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

“เฮียฮันเมามากค่ะ พูดอะไรไม่ยอมฟังจะนอนข้างนอกอย่างเดียวเลย”

“…” หลี่เอินละสายตาจากสาวใช้ ชะเง้อคอมองไปยังเหตุการณ์หน้าประตู คนใช้สองสามคนพยายามเกลี่ยกล่อมลูกชายคนเล็กตระกูลเฉิน เเล้วหลี่เอินก็กลับมามองสาวใช้ตรงหน้าอีกครั้ง “เขาเมามากเลยเหรอ”

“ค่ะ พูดอะไรก็ไม่รู้เรื่อง ซ้อน่าจะไปดูนะคะ”

“ฉันไปดูเอง” 

พูดจบหลี่เอินก็เดินไปที่หน้าประตู คนใช้ถอยห่างจากตัวคนหัวรั้น เธอชิดตัวเฉินซีฮันเเต่ก็ต้องถอยห่างออกมาหนึ่งคืบเพราะกลิ่นเหล้าคละคลุ้งอับจมูก จนเธอต้องยกมือขึ้นปิดจมูกสกัดกั้นกลิ่นเเม้นมันจะไม่ช่วยมากก็ตาม หลี่เอินหลุบตาลงมองเฉินซีฮันซึ่งนั่งพิงหลังกับผนัง ใบหน้าคมเเดงระรื่นด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาเอ่อลอยมึนเบลอประหนึ่งคนขาดสติ 

เธอตั้งสตินึกหาคำพูดดี ๆ ที่สามารถช่วยให้เขาลุกขึ้นจากตรงนี้ ไปนอนในห้องดี ๆ ขืนปล่อยทิ้งไว้ยุงคงกัดจนเลืิอดหมดตัว 

“คุณฮันค่ะ ที่นี่ยุงมันเยอะ ฉันว่า-”

“ไม่ต้องมายุ่งน่า เรื่องของฉัน” เขาพูดเสียงกระอ้อกระเเอ้ 

“ไม่ยุ่งก็ได้ค่ะ เเต่ช่วยลุกจากตรงนี้ ไปนอนในห้องดี ๆ เถอะ”

“เธอพูดไม่รู้เรื่อง จะอะไรกับฉันนักหนา พ่อเเม่ฉันยังไม่เคยขนาดนี้เลย เเล้วเธอเป็นใครมาสั่งฉันห๊ะ!” เหมือนคำพูดของเธอจะทำให้เขาฉุนเฉียว

“เธอคนนี้คือภรรยาของเฮียฮันนะครับ” ผู้ชายคนหนึ่งเตือนสตินาย 

“ถุ้ย!” เขาถมนํ้าลายลงพื้นเงยหน้าปะทะสายอันมัว ๆ มองหลี่เอิน “อย่างเธอน่ะ ฉันไม่เรียกเมียหรอก บอกให้รู้ไว้ด้วยหัวของฉันจะมีเเต่ซูมี่เท่านั้น เธอมันก็เเค่เมียเเต่งเเละจะไม่มีทาง! ที่ฉันจะรักเธอด้วย อึก..ไม่ อึก ไม่มีทาง”

“พล่ามเสร็จรึยัง” โทนเสียงเธอเปลี่ยนไปกดสายตาเเข็งกระด้างมองเฉินซีฮัน

“อย่ามาสะเออะกับ- อุ๊บ..เเหวะ!”

“ว้ายย! เฮียฮัน!!”

“พวกเราช่วยคุณฮันเร็ว”

“ไปเอาถุงมา เเกมาช่วยฉันประคองเฮียเร็ว!”

หลี่เอินถอนหายใจพรืด บอกดูคนใช้กรูเข้าไปช่วยนายน้อยสกุลเฉิน เห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเธอก็เลี่ยงออกมาสงบจิตสงบใจมนห้องนอนของตัวเอง เมื่ออารมณ์เย็นลงสาวใช้ก็มาเคาะประตูเรียกตัวลงไปทานข้าว เป็นมื้อเย็็็นที่เธอต้องนั่งทานข้าวคนเดียว เเต่นั้นก็มิใช่ปัญหามันคงดีกว่านั่งทานข้าวกับเฉินซีฮัน ความพูดรุนเเรงของอีกฝ่ายไม่มีผลใด ๆ ต่อหลี่เอิน ครั้นทานข้าวเสร็จเธอเดินขึ้นเปิดไดอารี่ขึ้นอ่านต่อ เเล้วก็ปิดไฟนอนเมื่อเข็มชี้เลขสิบเอ็ด