ทำตามบัญชาของแมว

เสียงเพลงป๊อปแดนซ์จังหวะกระชากใจดังลั่นไปทั่วคอนโดหรู วิคเตอร์ หรือ ภีม ในชื่อเดิมของเขากำลังสวมเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น เดินเต้นลั้ลลาแบบไม่สนโลก ราวกับว่าชีวิตในจักรวาลโอเมก้าเวิร์สนี้ไม่มีอะไรร้ายแรงไปกว่าการเลือกว่าจะกินข้าวหรือกาแฟก่อนดี

"ถ้าให้เธอเป็นเสื้อ..คงเป็นเบบี้ที~” เขาหมุนตัวเองหน้าโซฟาอย่างภาคภูมิ ก่อนจะชี้นิ้วฟาดจังหวะเข้ากับเสียงเพลงที่ดังสนั่น…

จนกระทั่ง...

ปึ้ง! เพลงเงียบลงทันใด

วิคเตอร์กะพริบตาปริบ ๆ หันขวับไปมองต้นเสียง แมวดำตัวอ้วนกลมที่ชื่อว่า โคโค่ นั่งกอดอกอยู่บนโต๊ะกาแฟกลางห้อง แพขนฟู ๆ ยกหูรีโมตขึ้นแล้ววางอย่างช้า ๆ แบบโคตรมีเจตนา

“โอ้ย โคโค่! เพลงกำลังมันส์ ทำไมปิดอะ!”

“เพลงไม่สำคัญเท่า ‘เนื้อเรื่อง’ นะยะ” โคโค่หรี่ตาเหมือนจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัว “นายรู้มั้ยว่า คะแนนความชอบของแม่ยก ที่ให้กับตัวละคร ‘วิคเตอร์’ ตอนนี้มันหยุดนิ่ง! นาน! แล้ว! เพราะอะไร? เพราะคุณลูกชายเอาแต่นอนเป็นส้มในคอนโด ไม่ไปเข้าเนื้อเรื่องหลักไงล่ะ!”

วิคเตอร์ทำท่าจะโวยแต่ก็กลายเป็นแค่ถอนหายใจ ก่อนจะเดินลากสลิปเปอร์กลับไปที่โซฟาแล้วหยิบหมอนมาฟาดหน้าตัวเองอย่างเซ็ง ๆ “พูดอีกละ พูดทุกวัน หูผมชาแล้วครับแม่!”

“ก็เพราะนายยัง ‘ไม่ทำ!’ ไงเล่า!” โคโค่เหวี่ยงหางใส่หมอนแรงพอให้ขนกระจาย

“ขอทำใจก่อนได้ป่ะล่ะ โคตรทำตัวไม่ถูกเลยเวลาต้องไปเจอตัวเอกอะ... แค่ตอนที่เจอครั้งแรก ผมแทบวิ่งหนีออกประตูหลังแล้วมั้ย!?”

“แต่นายก็ยัง ‘ตอบแชท’ เขาอยู่ทุกคืนเลยนี่!”

“...” จู่ๆก็เงียบไป วิคเตอร์เหลือบมองทางอื่นเหมือนไม่ได้ยิน

“บอกว่าไม่ได้คุยกับธีโอ แล้วที่ฉันเห็นนายแชทหากันตอนตีสองเมื่อคืนมันคืออะไร!?” โคโค่ลุกขึ้นยืนสองขา หน้าเหี้ยมเหมือนแมวตำรวจ “แล้วยังมิเชลอีก! แชทคู่กันเฉย!”

“โคโค่ ผมแค่...แค่ไม่รู้ว่าควรอยู่ตรงไหนในเรื่องนี้” วิคเตอร์ตอบเสียงเบา “ก็แค่ตัวประกอบคนหนึ่ง…ใช่มั้ยล่า”

“อย่ามาอ่อนแอในโลกโอเมก้าเวิร์ส!” โคโค่คำรามเสียงสูงแบบน่าขนลุก ขนดำ ๆ ฟูขึ้นทั้งตัว “ในโลกนี้ ตัวประกอบคืออาหารของแม่ยกนะยะ! ถ้าไม่ยอมทำคะแนน นายจะโดน ‘ลบทิ้ง’! เข้าใจมั้ย!!”

“โอ๊ยยย! เข้าใจแล้ว! จะทำแล้ว! ผมจะทำ!!!” ภีมรีบโบกมือ พูดปัด ๆ อย่างจนมุม แต่ไม่ทันสิ้นคำ โคโค่ก็กระโจนมา งับหูเขาเต็มแรงท“โอ๊ยยยย!!! โคโค่! ม่ายยยยย เจ็บ! หูผมม!”

“นี่คือการลงโทษของแมวพิทักษ์พล็อตเรื่อง เข้าใจ๋!?”

ห้องนั่งเล่นคอนโดดูจะร้อนขึ้นมากว่าปกติ ทั้งที่แอร์ยังเปิดเบอร์เดิม วิคเตอร์นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมหน้าโซฟา ข้างๆ มีแมวดำอ้วนกลมที่ชื่อโคโค่ นอนพุงป่องอยู่ แต่หางตากลับจับจ้องอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตที่กำลังเปิดแชทของธีโอค้างไว้

“เฮ้ย เดี๋ยว อ่านตรงนี้ดิ๊ เขาชวนไปกินข้าวอีกแล้วนะเว้ย” โคโค่หันมา ตาโตอย่างกับจะกระโจนใส่หน้าวิคเตอร์

ภีมเบือนหน้าหนี “ก็ไม่รู้ไง ว่าถ้าไปเนื้อเรื่องจะเปลี่ยนมั้ย…” ยังไม่ทันขาดคำ โคโค่ก็ฟาดมาที่แขนเขาไปหลายป้าบ

“ไอ้งั่ง!!! พระเอกเขายื่นหลังมาให้เกาะขนาดนี้แล้ว ยังจะมัวลังเลอะไรอีกวะ!!!”

ภีมร้องลั่น “โอ๊ยๆๆ ก็กลัวเข้าเนื้อเรื่องแล้วมันไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอะ!”

โคโค่ฟึดฟัด พ่นลมหายใจดังฟืด “อยากอยู่รอดในโลกนิยายมั้ย?! จะเป็นตัวประกอบก็ต้องฉลาด เกาะคนเด่นให้มั่น แล้วปั่นคะแนนไปเรื่อยๆ เข้าใจ๋?”

ภีมรีบพยักหน้า หาทางเปลี่ยนเรื่อง “เอ่อๆ งั้นดูแชทมาเอลดีกว่า...นี่ไง ตอนนี้สถานะเป็นเพื่อนกันด้วยนะ เขายังถามเลยว่าทำไมช่วงนี้เราไม่เข้าบริษัท”

เขาแอบยิ้ม “ไม่เหมือนยัยฝนเลย ถ้าไม่ใช่เพราะหล่อน เราคงไม่ต้องมาอยู่ในนิยายโอเมก้าเวิร์สแบบนี้หรอก…”

โคโค่กลอกตา แต่ยิ้มอย่างผู้ชนะ “นายเอกก็อย่าปล่อยหลุดมือล่ะ โอกาสทำคะแนนฝั่งนี้มันง่ายกว่าพระเอกเยอะ ไปอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยวจะได้ไปบริษัท ไปหามิเอล!”

ตัดภาพมืดนิด ๆ เป็นร้านอาหารกึ่งหรูไฟสลัวเสียงจานกระทบกันเบา ๆ คลอไปกับเพลงแจ๊ซที่ลอยอยู่ในอากาศ

วิคเตอร์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของมาเอล เขายิ้มแห้ง ๆ พยายามกลืนก้อนความกังวลลงไปในคอ แต่โชคดีที่มิเอลพูดเก่งกว่าที่คิด เขาชวนคุยเรื่อยเปื่อย ทั้งเรื่องงาน เรื่องแมวที่บ้าน ไปจนถึงเรื่องโจ๊กในบริษัทที่เขาเองยังไม่เคยได้ยิน

" ทำไม่ช่วงนี้ไม่ค่อยเข้าบริษัทละ ฉันเป็นห่วงนะ"

" เจ้าแมวนั้นเป็นยังไงบ้าง มันเลี้ยงง่ายมั้ย ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากไปเจอมันอีกจัง"

บรรยากาศที่ตอนแรกเหมือนคนแปลกหน้าเริ่มนุ่มลง จนกระทั่ง เสียงประตูเปิด พร้อมกับร่างของธีโอที่เดินเข้ามา

“เฮ้ นั้นคุณวิคเตอร์เองหรอ” เขายิ้ม หล่อชะมัดในเสื้อเชิ้ตสีดำ และดวงตาที่มองตรงมาที่ภีมอย่างไม่ปิดบัง

วิคเตอร์รู้สึกเหมือนโลกหมุน เขาแทบอยากจะมุดใต้โต๊ะ ทำไมวันนี้ล่ะ... วันธรรมดาแท้ ๆ ทำไมต้องพร้อมใจกันมาเจอวันนี้ด้วย!

แต่แล้ว เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตดังขึ้นเบา ๆ ก่อนเขาเหลือบมอง เห็นหน้าจอที่โคโค่ส่งข้อความมาอย่างทันเวลา: > “ตั้งสติ! ยิ้มไว้ พูดประโยคนี้ — ‘โอ้ บังเอิญจังครับคุณธีโอ มาทานข้าวเหมือนกันเหรอ?’”

ภายในร้านอาหารยังคงอบอวลด้วยแสงไฟอุ่นสีเหลืองทอง แต่ตอนนี้ความร้อนในอากาศไม่ใช่มาจากแสงไฟหรือเตาอาหารอีกต่อไป มันคือไอความตึงเครียดระหว่างสองหนุ่มที่นั่งขนาน เขาอยู่คนละข้าง

หลังจากธีโอขอร่วมโต๊ะโดยไม่รอคำเชิญ เขาก็นั่งลงเก้าอี้ตัวยาวข้างๆ มาเอลก็ชะงักช้อนในมือนิดหนึ่ง ก่อนจะวางมันลงบนจานอย่างสง่างาม…แต่เย็นเยียบ

“บังเอิญจังครับคุณธีโอ มาทานข้าวเหมือนกันเหรอ?” ภีมรีบพูดประโยคตามสคริปต์โคโค่ พร้อมส่งยิ้มแหย ๆ กลบเกลื่อน

“ใช่ครับ เห็นโต๊ะนี้มีคนรู้จักก็เลย…” ธีโอปรายตามองมาที่ภีม ก่อนจะนั่งลงโดยไม่ถามใครสักคน สายตาเขากลับจับจ้องไปที่วิคเตอร์เป็นพิเศษอย่างเห็นได้ชัด " แล้วคนนี้ใครหรอครับ? "

" ผมมาเอล..เพื่อนรักวิคเตอร์ " โดยไม่ต้องรอให้วิคเตอร์เป็นคนแนะนำ มาเอลก็ชิงพูดไปแล้ว เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบ สีหน้าเรียบนิ่ง แต่คิ้วกระตุกน้อย ๆ อย่างคนเริ่มหมดความอดทน

" อ๋อ..ผมธีโอครับ..เป็นเพื่อนรักคุณวิคเตอร์เหมือนกัน " สีหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ตอบกลับคนร่างบาง ก่อนจะหันกลับมาสนใจอัลฟ่ากลิ่นกาแฟต่อ "แล้วเมื่อกี้คุยอะไรกันอยู่หรอครับ " หน้าตายิ้มแย้มที่มองมาทางวิคเตอร์ต่างกับที่มองมาเอลลิบลับ

วิคเตอร์มองสองคนตรงหน้า สลับไปมาเหมือนดูเทนนิส “อ่า…ผมกำลังเล่าเรื่องแมวให้คุณมิเอลฟังครับ”

“แมว?” ธีโอชิงตอบ “คุณก็เลี้ยงแมวเหรอครับ ผมเคยเลี้ยงตัวนึง สีน้ำตาลเข้ม ชื่อกัซโซ่ ขี้อ้อนมากเลยล่ะ ชอบมานอนบนอกผมทุกคืน”

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้คนวิคเตอร์ “แมวของคุณล่ะ เป็นไงบ้าง?”

“ก็…มันมีขนสีดำครับ ตอนนี้คงนอนอ้วนอยู่ที่คอนโด” ภีมหัวเราะแห้ง ๆ พลางรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นไม้กันหมาอย่างไม่รู้ตัว

มิเอลจ้องธีโออย่างเงียบ ๆ ก่อนจะวางช้อนเสียงดัง กริ๊ก “ไม่คิดเลยว่าคุณจะว่างขนาดมานั่งก่อกวนคนอื่นได้” น้ำเสียงเขาราบเรียบ แต่แฝงหนามไว้ในทุกพยางค์

ธีโอเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปาก “ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคุณมาเอลจะหวงที่ขนาดนี้…ได้ถามเจ้าของที่ยัง ว่าเขาอยากให้อยู่ไหม?”

ภีมเผลอกลืนน้ำลาย ซี้ด… นี่มันบทจิกกัดของพระเอกกับนายเอกใช่ไหม!? แต่เดี๋ยวก่อน ในนิยายที่เขาเคยอ่านมันไม่ได้มีบทแซ่บแบบนี้นี่หว่า!?

“เอ๊ะ…” วิคเตอร์ขมวดคิ้วมองสองคนตรงหน้า “คือ…คุยกันดีๆเถอะนะครับ จะได้สนิทกัน..”

" ไม่อยากสนิทครับ" คำตอบห้วน พูดพรวดขึ้นมาพร้อมกันจนภีมเองรู้สึกแปลกๆ

เขาเงียบไปครู่ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง “พระนายมันจะรักกันได้ไงวะแบบนี้เนี้ย..”