เข้าหอกับผัวสาม

ปาโก้พานาลินเดินลัดเลาะไปตามชายป่า เส้นทางนี้เขามักจะไปเก็บผักป่าและผลไม้ป่าอยู่เป็นประจำ

“แน่ใจนะว่าพี่ชายเจ้าจะไม่ตามมา” นาลินโกรธจาซูมาก เรื่องที่เขาเข้าข้างเนลี ไม่ใช่เพราะเธอคิดพิสวาสอะไรเขาหรอก แต่เพราะมันทำให้เธอรู้สึกเสียหน้า และเสียอำนาจ

“ไม่ตามมาหรอก ท่านพี่ต้องรีบไปช่วยบ้านอาจูล้มหมู ที่ท่านพี่ตามมาเจอท่าน เพราะข้าเป็นคนวิ่งไปบอกเอง ว่าพี่นาลินตีกับเนลี”

“แล้วเราจะเดินไปอีกไกลไหม ข้าเริ่มเหนื่อยแล้วนะ” หญิงสาวเริ่มบ่น ถึงเธอจะอยากออกมาเดินยืดเส้นยืดสาย แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเดินออกมาไกลขนาดนี้

“พี่นาลินบอกว่าอยากไปตรงที่ไม่มีคนไม่ใช่หรือ”

“ก็ใช่ แต่นี่มันก็ไกลมากแล้วนะ”

“อีกไม่ไกลแล้ว ตรงนั้นมีผลไม้ที่พี่จาซูชอบ ถ้าเราเก็บกลับไปด้วย เราจะได้ไม่ถูกตำหนิที่วันนี้ข้าพาพี่เข้าป่ามาตามลำพัง” นาลินกรอกตาอย่างหงุดหงิด แค่เข้าป่ามาสองคนก็ไม่ได้หรือไง

ไม่นานตามที่ปาโก้ว่า พวกเขาทั้งสองคนก็เดินมาถึงลำธารขนาดกลางที่ทอดผ่านป่าใหญ่ รอบๆ มีต้นไม้ที่มีผลอร่อยเป็นของชอบของจาซูขึ้นกระจายทั่วบริเวณ

“พี่นาลินนั่งพักก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าไปตักน้ำให้ แล้วข้าจะไปเก็บผลไม้กับผักแถวๆ นี้ก่อน” ปาโก้พูดก่อนจะเดินไปตักน้ำมาให้นาลิน แล้วรีบไปเก็บผลไม้

นาลินนั่งเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์ของป่าอยู่สักครู่ เธอก็คิดอะไรสนุกๆ ขึ้นมาได้ ‘ได้เข้าป่ามาอยู่กับหนุ่มน้อยกล้ามแน่นสองต่อสองทั้งที เรื่องอะไรจะมานั่งเล่นชมนกชมไม้’ เมื่อคิดได้อย่างนั้น เธอก็เริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัวจนหมด แล้วนั่งลงบนโขดหินก้อนใหญ่ รอให้ปาโก้กลับมาเจอ

“ข้าไม่ได้มาดูหลายวัน ผลไม้พวกนี้สุกเต็มหมดแล้ว...” ชายหนุ่มเดินกลับมา เมื่อเจอนาลินนั่งเปลือยล่อนจ้อนอยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ

“กลับมาช้าจังเลยนะ จนข้าหนาวหมดแล้ว” หญิงสาวพูดพลางลุกยืนขึ้นแล้วเดินตรงไปหาปาโก้ที่ยืนแข็งทื่ออยู่

“ทำไมท่านถึง....”

“อะไร? หมายถึงทำไมถึงแก้ผ้าแบบนี้น่ะเหรอ” เธอพูดพลางให้มือช้อนคางของปาโก้ให้เงยขึ้นจากพื้นดินมามองเธอ

“ข้าไม่กล้ามอง”

“ทำไม”

“ข้า...”

“ข้าบอกแล้วนี่ว่าข้ามีรางวัลจะให้เจ้า เจ้าทำดีเจ้าปกป้องข้า”

“ข้ากลัวว่าถ้าพี่จาซูรู้ แล้วพี่จาซูจะโกรธ”

“ก็อย่าให้เขารู้สิ” เมื่อเห็นว่าปาโก้จะหัวอ่อนเกินไป และถ้าเธอไม่รุกเอง เขาคงไม่กล้าเป็นฝ่ายเริ่มอย่างแน่นอน

นาลินเอื้อมมือไปโน้มศีรษะของเด็กหนุ่มลงมาประกบจูบ ริมฝีปากหนาของปาโก้ถูกนาลินบดขยี้อย่างเอาแต่ใจ สัมผัสแรกที่เขาได้ลิ้มรสจูบของสาวรุ่นพี่ มันเป็นสัมผัสที่เขาไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อน ความรู้สึกร้อนวูบทั้งร่างกายแผ่ซ่านและพุ่งลงสู่ใต้สะดือจนอวัยวะส่วนที่เป็นอาวุธประจำกายตั้งชันขึ้นทันที

“เป็นอย่างไร นี่เป็นจูบแรกหรือเปล่า” หญิงสาวถอนริมฝีปากออกแล้วเอ่ยถาม เธอมองปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มตรงหน้า แล้วก็มั่นใจทันทีว่าเธอทำสำเร็จแล้ว

นาลินทำทีเป็นผละตัวออก เธออยากให้ปาโก้เป็นฝ่ายรุกบ้าง เธอชอบเวลาที่ถูกผู้ชายเข้าหาและทำท่าเหมือนว่าอยากจะได้เธอนักหนา และทุกอย่างก็เป็นไปตามแผน ปาโก้รีบเดินตามมาคว้าแขนของเธอให้หันกลับไป เขาประกบริมฝีปากแล้วจูบนาลินอย่างไม่ประสานัก

หญิงสาวอาศัยจังหวะนั้นปลดเชือกกางเกงผ้าฝ้ายของชายหนุ่ม แล้วปล่อยให้กางเกงหล่นลงไปกองที่พื้น มือเรียวกำเข้าที่ท่อนเอ็นที่ในตอนนี้พองตัวเต็มที่ มันทั้งใหญ่และยาวเสียจนเธอกำแทบไม่มิด

“อื้ม....” หญิงสาวร้องครางเมื่อปาโก้เริ่มชอนไชลิ้นเข้ามาในโพรงปากของเธอ ‘นี่สินะที่เขาเรียกกันว่าสัญชาตญาณ’

“เจ้าอยากทำอะไรอีกก็ทำเลยนะ วันนี้มีโอกาสแล้ว” นาลินบอกกับเด็กหนุ่ม โดยที่มือของเธอก็ยังคงสาวรูดอยู่ที่ท่อนเอ็นของเขา

“ข้าไม่เคย...ข้าไม่รู้ว่าต้อง...ทำอะไร” เด็กหนุ่มพูดอย่างขวยเขิน

“เจ้าเห็นอะไรมาบ้างแล้วล่ะ เจ้าเห็นพี่ชายของเจ้าทำอะไรข้า” ปาโก้คิดอยู่ครู่เดียวเขาก็เลือกที่จะจับเข้าที่หน้าอกอวบแสนยั่วยวนของนาลิน และบีบมันอย่างสนุกมือ นาลินโอบแขนเข้าที่คอของเด็กหนุ่มและบดเบียดอกกลมของตัวเองไปบนมัดกล้ามหน้าอกของเขา

ปาโก้อุ้มเธอขึ้นแล้วเดินไปที่โขดหินก้อนใหญ่ ที่พอจะนั่งระเริงรักกันได้ เขาวางเธอลงก่อนจะย่อตัวลงนั่ง นาลินรู้ทันทีว่าปาโก้ต้องการจะทำอะไร

“อยากชิมหรือ” เธอถามพลางอ้าขารับ ปาโก้นิ่งคิดอยู่สักครู่อย่างกล้าๆ กลัวๆ มือเรียวของหญิงสาวจึงเอื้อมไปประคองศีรษะของเด็กหนุ่มให้แนบชิดเนินเนื้อสาวของเธอ ปาโก้ค่อยๆ ดูดที่กลีบเนื้ออวบอูมทีละนิด เมื่อเริ่มคุ้นชินกับรสชาติก็เริ่มใช้ลิ้นละเลงเลีย

สัมผัสนุ่มนิ้มและเยิ้มยืดทำให้เขาตื่นเต้น มันคือสัมผัสที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน มันตื่นเต้นและรู้สึกเสียวยิ่งได้ยินเสียงครวญครางของนาลินร้องเรียกชื่อของเขา มันก็ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเด็กหนุ่มให้กล้าทำทุกอย่างที่อยากทำ