Share

ไม่เด็กแล้วล่ะ

last update Tanggal publikasi: 2026-06-12 11:53:12

“พูดแบบนี้หมายความว่าไง? พี่เชื่อมันงั้นรึ?” นาลินโวยขึ้นอย่างไม่พอใจ เมื่อจาซูหันมาถามเธอแบบนั้น

“ข้าพูดตามที่เห็น” จาซูตอบอ้อมแอ้ม

“อ๋อ...ก็ใช่น่ะสิ พี่กับมันเคยรักกันมาก่อน จะเข้าข้างกันก็คงไม่แปลกหรอก” นาลินพูดประชดประชัน

“อย่ามาพูดแบบนี้นะนาลิน ข้าเห็นแบบไหน ข้าก็พูดแบบนั้น ดูสภาพเจ้ากับสภาพเนลีสิ จะให้ข้าว่าอย่างไร” จาซูตะคอกเสียงดัง ผู้คนแถวนั้นเริ่มพากันเดินเข้ามามุงดู

“เช่นนั้นข้าเป็นคนผิดเองก็ได้”

“หากเจ้าผิดก็ขอโทษน้องเจ้าเสีย”

“ว่าไงนะ!!!” นาลินโวยขึ้นอย่างไม่ยอม ในเมื่อเธอโดนตบก่อน ก็แค่สวนกลับ ผัวไม่เข้าข้าง ยังเหมือนจะเข้าข้างคู่กรณีที่เป็นคนผิดอีก

“ไม่ ข้าไม่ขอโทษ ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด”

“ก็เมื่อกี้เจ้าพูดเองว่าเข้าเป็นคนผิด”

“ก็พี่บังคับให้ข้าผิด ข้ายอมรับผิดแล้ว ยังจะให้ขอโทษอีก”

“นาลิน!!!” คราวนี้จาซูคำรามลั่นเสียงดังน่ากลัว ภาพความทรงจำของอดีตสามี ทำให้แจมนึกกลัวจนต้องถอยหนี ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอด้วยน้ำตาเพราะความกลัว

“เนลีตบพี่นาลินก่อน” เสียงปาโก้ดังแทรกขึ้นมา เขารวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีพูดแทรกขึ้น

“พูดอะไรของเจ้าปาโก้ เจ้าเห็นหรือไง” เนลีรีบหันไปแผดเสียงใส่

“ข้าเห็น...ข้าเห็นกับตาว่าเนลีเดินเข้ามาตบพี่นาลินก่อน” ปาโก้ยืนยันหนักแน่น จาซูหันไปมองเนลี คนถูกจับผิดทำท่าอึกอัก แต่เพราะพยานมีแค่ปาโก้ เธอจึงหาทางแก้ตัวอย่างหน้าด้านๆ

“ก็ปาโก้เป็นผัวพี่นาลินนี่ ก็ต้องเข้าข้างกันอยู่แล้ว”

“ก็ไม่เสมอไปหรอก คนที่เป็นผัวคนแรก แล้วก็ถือสิทธิวางมาดเหมือนเป็นผัวของข้ามากที่สุด ยังไม่เข้าข้างข้าเลย” นาลินพูดเหน็บแนมประชดประชัน

“ข้า...”

“ข้าก็เห็นว่านาลินเดินมาดีๆ แล้วโดนนังเนลีน้องสาวมันเข้ามาตบเอา” ยายแก่ที่ยืนฟังอยู่นานพูดขึ้นบ้าง ทีแรกเธอว่าจะไม่ยุ่งเพราะเห็นเป็นเรื่องในครอบครัว แต่พอเห็นว่านาลินถูกกล่าวหา จึงได้ยอมช่วยเป็นพยานให้

“ทีนี้จะเอายังไงต่อ ข้ายังต้องขอโทษมันอยู่หรือเปล่า” นาลินหันไปถามจาซู

“ข้า...”

“ถ้างั้นข้าคิดเอาเองเลยก็แล้วกันว่าไม่ต้อง ไปเถอะปาโก้ต่อไปนี้เจ้าทำหน้าที่เป็นผัวของข้าก็แล้วกัน เหมือนว่าเจ้าจะดูแลข้าได้ดีกว่าพี่ของเจ้า” นาลินพูดพลางเดินเข้าไปควงแขนปาโก้ผัวคนที่สามของเธอ แม้ว่าเธอกับเขาจะยังไม่มีโอกาสได้ร่วมหอกัน เพราะจาซูอ้างว่าเขายังเด็กเกินไป

แต่วันนี้ปาโก้ได้ทำให้นาลินเห็นแล้วว่า เขามีคุณสมบัติพอที่จะเป็นผัวของเธอ แถมยังทำหน้าที่นี้ได้ดีกว่าจาซูเสียด้วย

“เดี๋ยวสินาลิน...”

“พี่จาซู...ข้าเจ็บเหลือเกิน ข้าแค่ทักทายพี่นาลินตามประสาพี่น้อง แต่นางกับไม่พอใจแล้วก็ตบตีข้า ตอนที่ยังอยู่บ้านเดียวกัน ข้าก็เล่นกับนางแบบนี้แท้ๆ แต่นางก็ไม่เคยว่าอะไร พอนางแต่งเข้าบ้านท่านกลับทำเป็นวางท่า...” เมื่อเนลีเห็นว่าจาซูทำท่าจะตามนาลินไป เธอก็รีบคว้าแขนของเขาเอาไว้ แล้วโอดโอยเรียกร้องความสนใจ จนทำให้จาซูเดินตามปาโก้กับนาลินไปไม่ทัน

“ขอบใจเจ้ามากนะที่ช่วยเป็นพยานให้ข้า” เมื่อเดินออกมาได้ลับจากสายตาของผู้คนแล้ว นาลินก็หันไปพูดกับปาโก้ ที่ตอนนี้ตัวแข็งทื่อไปหมด เพราะอกกลมของนาลินถูกไปมาอยู่ที่แขนของเขา

“ข้า...ข้าเห็นแบบไหน ข้าก็พูดแบบนั้น”

“แต่เจ้ามาเห็นตอนที่ข้าโดนทำร้าย ก็แปลว่าเจ้าแอบตามข้ามางั้นรึ?” นาลินถามอย่างรู้ทัน คนถูกจับได้หน้าตาตื่น เขาแอบตามเธอมาโดยที่ไม่บอกใคร ตั้งแต่บ้านจนถึงจุดเกิดเหตุ

“ข้า...”

“เจ้าตามข้ามาทำไม?”

“ข้าเห็นพี่นาลินเดินออกจากบ้านมาคนเดียว เป็นห่วงก็เลยตามมาเท่านั้น”

“ห่วง? ห่วงทำไม นี่มันในพื้นที่หมู่บ้านไม่ใช่เหรอ มีอะไรต้องห่วง”

“ก็...ตอนนี้พี่...เป็นเมียของบ้านข้า ข้าก็แค่...”

“นั่นสินะ ข้าแต่งเข้ามาเป็นเมียของพวกเจ้านี่” หญิงสาวพูดพลางกวาดสายตาสำรวจมองร่างกายกำยำล่ำสันของปาโก้ แม้ว่าเขาจะเด็กกว่าเธออยู่นิดหน่อย แต่ปาโก้ก็ถือว่าเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว ร่างกายของเขาดูสมบูรณ์แข็งแรงไม่แพ้จาซูกับเลอต้าสักนิด

“ข้ารู้นะว่าเจ้าแอบดูข้ากับพี่ชายทั้งสองของเจ้า...เข้าหอกัน” เด็กหนุ่มหน้าแดงด้วยความอาย เขาไม่คิดเลยว่านาลินจะรู้เรื่องนี้ด้วย

“ข้า...”

“แล้วข้าก็ยังรู้อีกนะว่าเจ้าก็แอบดูข้าอาบน้ำ”

“พี่นาลินข้า...” ปาโก้อึกอักพูดอะไรไม่ออก เขารู้สึกอายเสียจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองนาลินแล้ว

“จะอายทำไมกันปาโก้...” หญิงสาวพูดพลางจับมือที่สั่นเทาของปาโก้ขึ้นมาวางทาบบนอกอวบของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ ออกแรงบีบเบาๆ

“พะ...พี่นาลิน”

“ข้าก็เป็นเมียเจ้าเหมือนกันไม่ใช่หรือไง วันนี้เจ้าทำดีข้าก็มีรางวัลให้” เธอเริ่มออกแรงบีบแรงขึ้น ปาโก้เองก็เริ่มลงน้ำหนักมือด้วยเหมือนกัน เขารู้สึกเสียวมาก ท้องน้อยร้อนวูบ เลือดสูบฉีดลงต่ำจนปวดหนึบ

“พี่จาซูยังไม่อนุญาต...ข้า...ข้าทำไม่ได้”

“ทำไมต้องรอให้พี่เจ้าอนุญาตด้วย แต่งแล้วไม่ได้เป็นเมียของเจ้าพร้อมกันทั้งสี่คนหรอกหรือ”

“พี่จาซูบอกว่าข้ายังเด็กไป...”

“เจ้าอายุเท่าไหร่”

“ปีนี้ยี่สิบ” นาลินปล่อยมือจากมือของปาโก้ แล้วเอื้อมลงไปจับที่แก่นกายของเขาที่กำลังพองโตเต็มที่ เธอกระตุกยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้รู้ว่ามันมีขนาดไม่แพ้ของจาซูกับเลอต้าเลยแม้แต่น้อย

“ไม่เด็กแล้วล่ะ”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เกิดใหม่เพราะไฟร่าน   พร้อมกันสองคน

    หลังอาหารมื้อค่ำ นาลินเก็บถ้วยใบสุดท้ายวางไว้ข้างเตา ก่อนหันไปมองผัวทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ในบ้าน“คืนนี้เลอต้ากับปาโก้มานอนกับข้า” ปาโก้ที่กำลังดื่มน้ำสำลักทันที ส่วนเลอต้าเพียงเงยหน้าขึ้นมองนาง จาซูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถาม“สองคนพร้อมกันหรือ” “ใช่”“เหตุใดต้องเป็นคืนนี้” นาลินเลิกคิ้ว “ข้าจะนอนกับผัวของข้า ต้องเลือกวันให้ผู้ใดอนุญาตด้วยหรือ”“พี่ไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องถาม” นางเดินเข้าห้องไปก่อน ปาโก้วางกระบอกน้ำลงแล้วหันไปมองเลอต้าอย่างทำตัวไม่ถูก มูก้าหัวเราะเบาๆ ก่อนตบไหล่พี่ชาย“พี่นาลินเรียกแล้ว ยังจะนั่งอยู่ทำไม” ปาโก้หน้าแดงกว่าเดิม แต่ยอมลุกเดินตามเลอต้าเข้าไปในห้องนาลินนั่งรออยู่บนที่นอน ผมยาวที่เคยมัดไว้ถูกปล่อยลงมาคลุมแผ่นหลัง เมื่อทั้งสองเข้ามา นางจึงพยักหน้าให้เลอต้าปิดประตูภายในห้องเงียบลงทันที ปาโก้ยืนอยู่ใกล้ประตู ไม่กล้าขยับเข้ามา ส่วนเลอต้าเดินมาหยุดตรงหน้านาง“เจ้ากำลังโกรธพี่ใหญ่อยู่หรือ”“ข้าโกรธคนได้โดยไม่ต้องเอาพวกเจ้ามาใช้ประชด”“ข้าเพียงอยากแน่ใจ” นาลินจับมือเขามาวางบนไหล่ของตน “ถ้าข้าไม่ต้องการเจ้า ข้าคงไม่เรียกเข้ามา” จากนั้นจึงห

  • เกิดใหม่เพราะไฟร่าน   พี่สาวที่แสนดี

    นาลินมองหญิงตรงหน้า ก่อนถามกลับ“ที่พึ่งแบบใดหรือ”“ข้าหวังดีจึงมาบอก” หญิงคนนั้นตอบ “ตอนนี้คนในหมู่บ้านพูดกันว่าเจ้าตามจับผิดเนลีทุกเรื่อง นางเพิ่งเสียผัวทั้งสองคน ทั้งยังไม่มีลูกคอยดูแล หากเจ้าเป็นพี่สาวก็ควรช่วยนางบ้าง”“ข้ายังช่วยไม่มากพอหรือ”“เจ้ามีผัวตั้งสี่คน ไม่ต้องออกไปทำงานหนักเหมือนหญิงบ้านอื่น งานล่าสัตว์ งานในไร่ หรือแม้แต่ยกของ พวกเขาก็ทำให้เจ้าทั้งหมด” หญิงคนนั้นมองไปทางจาซูกับน้องชาย“ใครๆ ก็รู้ว่าเจ้าได้ผัวดี แต่กลับดูแลผัวไม่ดีเท่าที่ควร วันๆ เอาแต่หึงหวง หากแบ่งความช่วยเหลือให้น้องสาวบ้างคงไม่ทำให้เจ้าลำบาก” มือของนาลินกำขอบตะกร้าแน่นขึ้น นางอยากถามกลับว่าคนที่ไม่ได้อยู่ในบ้านรู้ได้อย่างไรว่านางดูแลผัวดีหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เนลีกำลังรอ นางจึงคลายมือออก“ได้สิ” หญิงคนนั้นชะงัก“เจ้าว่าอย่างไรนะ”“ข้าบอกว่าได้ ในเมื่อท่านคิดว่าข้าควรช่วย ข้าก็จะช่วยให้นางเห็นพร้อมกันเลย” นาลินลุกไปหยิบตะกร้าใบใหญ่ ก่อนหันไปสั่งมูก้า“เอาข้าวสารมาให้ข้าส่วนหนึ่ง”“พี่จะเอาไปให้เนลีจริงหรือ”“จริงสิ ข้าจะเป็นพี่สาวที่แสนดีให้นางดู” น้ำเสียงของนางทำให้มูก้าหุบปาก เลอต้าลุกขึ้นช

  • เกิดใหม่เพราะไฟร่าน   แม่หม้ายผู้น่าสงสาร

    มูก้าวางฟืนลงข้างเตาแรงกว่าปกติ ก่อนหันไปมองทางหน้าบ้าน“คนพวกนั้นไม่รู้เรื่องอะไร เหตุใดจึงพูดว่าพี่นาลินรังแกเนลี” นาลินยังคงล้างผักอยู่ข้างโอ่งน้ำ โดยไม่ได้หันไปมองเขา“เจ้าไปได้ยินอะไรมาอีก”“พวกผู้หญิงตรงส่วนกลางพูดว่าเนลีอยากอยู่เงียบๆ แต่นางถูกพี่ตามจับผิดทุกเรื่อง ทั้งเรื่องยืมของ เรื่องมือ แล้วก็เรื่องอาหารเมื่อวาน” ปาโก้วางตะกร้าลง“ข้าก็ได้ยิน พวกเขาบอกว่าพี่มีผัวตั้งสี่คนแล้วยังหึงหวง ไม่ยอมให้เนลีเริ่มต้นชีวิตใหม่”“ข้าจะไปบอกให้รู้ว่าเมื่อวานนางเดินเข้าป่าไปหาพี่ใหญ่เอง” มูก้าพูด “นางไม่ได้บังเอิญไปเก็บผักอย่างที่เล่า” เขากำลังจะเดินออกจากบ้าน แต่เลอต้าคว้าแขนไว้ก่อน“ไม่ต้องไป”“เหตุใดเล่า”“ต่อให้เจ้าพูดความจริง คนเหล่านั้นก็จะคิดว่าเจ้าช่วยเมียของตัวเองแก้ตัว”“แล้วจะปล่อยให้เนลีพูดฝ่ายเดียวหรือ”“ตอนนี้นางต้องการให้พวกเราออกไปเถียง หากเจ้าโวยวายใส่คนที่สงสารแม่หม้าย สุดท้ายพวกเขาจะยิ่งเชื่อว่านางถูกครอบครัวเรารังแก” มูก้ายังไม่พอใจ แต่ยอมกลับมานั่งข้างเตาจาซูซึ่งกำลังซ่อมด้ามหอกอยู่ตรงชานเรือนหันไปมองนาลิน นางยกผักที่ล้างเสร็จขึ้นสะเด็ดน้ำ ก่อนนำไปวางข้างหม้อ“เจ้า

  • เกิดใหม่เพราะไฟร่าน   จะไม่ถามอะไรอีกแล้ว

    จาซูวางหอกลงข้างประตู ก่อนมองตะกร้าของเนลีที่ตั้งอยู่ตรงชานเรือน“นางไปที่กระท่อมจริงหรือ” มูก้าที่กำลังกินอาหารอยู่พยักหน้าทันที“ไปจริง นางเรียกหาพี่ใหญ่ตั้งแต่ยังไม่เปิดประตูเลย” จาซูหันไปมองนาลิน นางยังคงนั่งตักแกงใส่ถ้วยให้ปาโก้โดยไม่สนใจสีหน้าของเขา“นี่คือสิ่งที่เจ้าบอกว่ากำลังทดลองหรือ”“ใช่”“เหตุใดไม่บอกพี่ให้ชัดเจนว่าเจ้าจะใช้ชื่อพี่ล่อนางไปที่กระท่อม”“ถ้าข้าบอก ท่านจะยอมหรือ”“ไม่ยอม”“เช่นนั้นข้าจะบอกไปทำไม” จาซูขมวดคิ้ว ก่อนเดินเข้ามานั่งตรงข้ามนาง“เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพี่ เจ้าไม่ควรให้คนอื่นเข้าใจว่าพี่นัดเนลีไปพบตามลำพัง”“ข้าไม่ได้บอกว่าท่านนัดนาง ข้าพูดเพียงว่าท่านจะไปซ่อมกระท่อมคนเดียว นางเป็นฝ่ายทำอาหารแล้วตามไปเอง”“แต่เจ้าตั้งใจให้นางได้ยิน”“ใช่”“เจ้ากำลังทำให้นางอับอาย”มือของนาลินที่กำลังตักอาหารหยุดลง นางวางทัพพีแล้วเงยหน้ามองเขา“นางอับอายเพราะข้าพูดว่าท่านจะอยู่คนเดียว หรือเพราะนางรีบทำอาหารตามไปหาท่าน”“หากเจ้าไม่ปล่อยข่าว นางก็คงไม่ไป”“หากนางไม่ได้คิดอะไร ต่อให้ได้ยินก็คงไม่ต้องไปเหมือนกัน” จาซูนิ่งไปครู่หนึ่ง“นางอาจเพียงอยากตอบแทนที่พี่เคยช่วย

  • เกิดใหม่เพราะไฟร่าน   ผัวฉันจ้า

    ปาโก้มองตะกร้าในมือเนลี ก่อนถามขึ้น“เจ้ามาหาผู้ใดหรือ” เนลีถอยออกจากหน้าประตูหนึ่งก้าว สีหน้าที่เคยยิ้มเปลี่ยนไปทันที“ข้าไม่ได้มาหาผู้ใด ข้าเพียงผ่านมา” มูก้าเดินออกมายืนข้างปาโก้“เมื่อครู่เจ้าเรียกหาพี่ใหญ่”“ข้าคิดว่าเขาอยู่ข้างใน...” เนลีรีบตอบ“พอดีข้าเข้าป่ามาเก็บผักจึงทำอาหารเผื่อมาด้วย ไม่คิดว่าจะพบพวกเจ้าแทน” ปาโก้กวาดตามองตะกร้าที่นางถือ“อาหารสำหรับพวกเราทุกคนหรือ”“ใช่ หากผู้ใดอยู่ที่กระท่อมก็กินด้วยกันได้” มูก้าหันไปมองรอบบริเวณกระท่อม ก่อนถาม“แล้วผักที่เจ้ามาเก็บอยู่ตรงไหน”“อยู่แถวนี้”“ตรงนี้ไม่มีผักที่คนในหมู่บ้านเก็บกิน มีแต่เถาวัลย์กับต้นไม้ขม หากจะเก็บผักต้องเดินเลยลำธารไปอีกด้าน” เนลีเม้มปากแล้วขยับตะกร้าหนีสายตาของเขา“ข้าอาจจำทางผิด”“แต่เจ้ากลับเดินมาถึงกระท่อมได้ถูก”“ข้าเห็นทางเดินจึงลองตามมาเท่านั้น” ปาโก้มองไปทางที่เนลีเพิ่งเดินมา บนเส้นทางไม่มีรอยแยกที่ทำให้หลงไปอีกด้านได้ นางต้องตั้งใจเดินเข้ามาจึงจะถึงกระท่อมแห่งนี้“หากเจ้าทำอาหารเผื่อทุกคน เหตุใดจึงมีเพียงชุดเดียว” เนลีรีบเปิดผ้าที่คลุมตะกร้าออก ด้านในมีข้าวกับเนื้อปรุงสุกใส่อยู่ในภาชนะเดียว ปริมาณม

  • เกิดใหม่เพราะไฟร่าน   ล่อเหยื่อ

    นาลินวางห่ออาหารลงตรงหน้าจาซู ก่อนบอกให้เขานำติดตัวไปด้วย“วันนี้ท่านไปตรวจบ่วงทางด้านเหนือใช่หรือไม่”“ใช่ แต่พี่คิดว่าเจ้าจะให้ไปซ่อมกระท่อมล่าสัตว์เสียอีก”“ผู้ที่จะไปซ่อมกระท่อมไม่ใช่ท่าน” จาซูมองนาง ก่อนเหลือบไปทางปาโก้กับมูก้าที่กำลังเตรียมเชือกกับขวานอยู่ข้างชานเรือน“เจ้าคิดจะทำอะไร”“ทดลองเรื่องที่เราคุยกันเมื่อวาน”“เกี่ยวกับเนลีหรือ”“เกี่ยวกับท่าน” จาซูขมวดคิ้ว แต่นาลินไม่ได้อธิบายต่อ นางหันไปกำชับปาโก้กับมูก้าแทน“พวกเจ้าออกไปก่อน อย่าเดินทางเดียวกับจาซู หากมีคนถามก็บอกว่าจะไปดูรอยสัตว์”“แล้วให้พวกข้ารออยู่ในกระท่อมจนถึงเมื่อใด” มูก้าถาม“จนกว่าจะมีคนไปเรียกหาพี่ใหญ่ของเจ้า”“ถ้าไม่มีผู้ใดไปเล่า”“พวกเจ้าก็ซ่อมหลังคากระท่อมแล้วกลับบ้าน ถือว่าไม่เสียเที่ยว” ปาโก้สะพายขวานขึ้นบ่า“หากเนลีไปจริง พวกข้าต้องทำอย่างไร”“ยังไม่ต้องถามอะไร เพียงออกมาให้นางเห็นว่าจาซูไม่ได้อยู่ที่นั่น” มูก้าพยักหน้ารับ ก่อนเดินตามปาโก้ออกจากบ้านไป ทั้งสองแยกเข้าป่าทางด้านหลังไร่เพื่อไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น จาซูยังคงนั่งอยู่ที่เดิม“เหตุใดพี่จึงไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด”“เพราะหากท่านรู้ ท่านอาจเผลอทำ

  • เกิดใหม่เพราะไฟร่าน   อริตัวเป้ง

    แจมในร่างของนาลินตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเพลียเล็กน้อย แต่ร่างกายกลับดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นกว่าวันแรกมาก วันนี้เธอตั้งใจจะออกไปเดินเล่นรอบ ๆ หมู่บ้านเพื่อสำรวจลู่ทางและดูสภาพแวดล้อมรอบตัวเสียหน่อย เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอก็อยู่แต่ในกระท่อมบำเรอความสุขให้ผัวทั้งสองคนจนแทบไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันห

  • เกิดใหม่เพราะไฟร่าน   ผัวรอง

    หลังจากคืนเข้าหอผ่านพ้นไปแล้ว แจมในร่างของนาลินก็เริ่มต้นใช้ชีวิตตามปกติในชนเผ่าโดยไม่มีท่าทีขัดขืนอีกเลย และเธอก็พบว่าชีวิตใหม่ในร่างนี้มันช่างสบายเสียจริงๆเพราะจารีตของตระกูลนี้กำหนดไว้ว่า สตรีที่เป็นเมียร่วมของสี่พี่น้อง ถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่ต้องได้รับการดูแลเอาใจใสอย่างดีที่สุด ผัวทั้งสี่คนเ

  • เกิดใหม่เพราะไฟร่าน   ชีวิตใหม่ที่ใฝ่ฝัน

    หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก เพื่อตั้งสติแล้วเปลี่ยนท่าทาง เธอละทิ้งความเหวี่ยงวีนไปทันที ก่อนจะแสร้งทำเป็นยกมือกุมศีรษะพลางบีบน้ำตา แล้วมองชายตรงหน้าด้วยสายตาออดอ้อน“พี่...พี่จาซูเหรอจ๊ะ” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยขึ้น จาซูชะงักไป คิ้วหนาขมวดเข้าหากันพยายามมองท่าทางแปลกไปของเมีย“ใช่สิ! เจ้าเป็นอะไรไป เหตุ

  • เกิดใหม่เพราะไฟร่าน   เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

    “ที่นี่คือที่ไหน....”แจมพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง ทั่วทั้งร่างร้าวรานจนแทบขยับไม่ไหว สติของเธอยังคงหมุนคว้าง ภาพสุดท้ายในหัวคือเพนต์เฮาส์หรู เสี่ยวิชัยสาดกระสุนปืนรัวเข้าใส่กลางอกจนร่างพรุน แต่ทำไมตอนนี้เธอถึงยังไม่ตาย?เธอก้มมองตัวเองด้วยความตกใจ หน้าอกไม่มีแผลเหวอะหวะ ไม่มีรอยเลือด มีเพียงผิวเนื้อ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status