เข้าหอ

“ไม่คิดเลยว่าทรวดทรงของเจ้าจะงดงามไม่แพ้เนลีเลยแม้แต่น้อย ข้าตัดสินใจไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกเจ้า” จาซูกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาหื่นกระหายฉายชัดเมื่อพินิจเรือนร่างขาวนวลระหง ที่ปรากฏแก่สายตาท่ามกลางแสงสลัวของตะเกียงน้ำมัน

ทรวงอกอวบขนาดใหญ่เมื่อเปลือยเปล่าจากอาภรณ์ ช่างเย้ายวนยั่วใจเสียจนจาซูรู้สึกร้อนวาบไปทั้งตัว เขาใช้มือสากบีบคลึงสองเต้าอวบอย่างแรงโดยไม่สนว่าสาวน้อยจะเจ็บหรือไม่ ยิ่งเธอส่งเสียงร้องเขาก็ยิ่งเหมือนถูกกระตุ้น

ริมฝีปากหนาดูดดุนยอดปทุมถันสีชมพูเข้ม มือก็ยังคงบีบขยำอยู่อย่างนั้น แม้หญิงสาวจะพยายามดิ้นรนต่อต้าน แต่เพียงไม่นานเธอก็สิ้นฤทธิ์สิ้นแรง จาซูได้ทำทุกอย่างตามที่อยากจะทำ เพราะนาลินไม่มีแรงจะต่อสู้อีกแล้ว เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกจนหมด สัมผัสลูบไล้เธอทั่วทั้งร่างกาย ไม่ว่าจะที่ลับที่แจ้ง ทั้งมือ ปาก ลิ้น ล้วนได้สำรวจไปจนทั่วตามใจปรารถนา

พั่บ พั่บ พั่บ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง เคล้าคลอกับเสียงหอบของจาซู เขามองอกอวบของภรรยาที่เด้งขึ้นลงตามจังหวะการกระแทกกระทั้นของเขา มันยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายชายให้ลุกโชน ชายหนุ่มโน้มกายลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง ความสากระคายของไรหนวดเคราครูดไล้ไปตามผิวเนื้ออ่อนจนขึ้นรอยแดงจางๆ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะ ขณะที่อีกมือลูบไล้ไปตามบั้นเอวคอดกิ่ว

นาลินสะอื้นไห้จนตัวโยน ยามที่ฝ่ามือร้อนจัดนั้นเคล้นคลึงปัดป่ายผ่านปทุมถันคู่สวยอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสหยาบกระด้างแต่ซ่านสยิวรุกคืบคุกคามไปทั่วทั้งร่างกายเธอเหมือนจะตีตราเป็นเจ้าของ ค่ำคืนอันยาวนานเริ่มต้นขึ้นด้วยความบอบช้ำ ท่วงทำนองอันเร่าร้อนแล่นพล่านสอดประสานไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของชายหนุ่มผู้คุมอำนาจ จาซูตักตวงความหวานจากเรือนร่างบอบบางอย่างย่ามใจ ทิ้งตราประทับแห่งความเป็นเจ้าของไว้ทุกตารางนิ้วบนผิวเนียน

ขณะที่นาลินทำได้เพียงปล่อยให้แรงราคะแสนป่าเถื่อนของจาซูกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินไม่ขาดสาย ความเจ็บปวดทางกายบดขยี้หัวใจจนแหลกลาญ ความสาวที่แสนหวงแหนถูกพรากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ จนกระทั่งสติอันพร่าเลือนดับวูบลงไปพร้อมกับเสียงสะอื้นแห่งความทรมาน

“คืนนี้เจ้าจะได้ร่วมหอกับพี่เพียงคนเดียวก่อน ดูท่าแล้วเจ้าคงรับมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว” จาซูกระซิบบอก ก่อนจะสวมเสื้อผ้าแล้วลุกออกไปดื่มเหล้ากับพวกพ้องข้างนอกบ้าน ทิ้งให้นาลินนอนจมกองน้ำตาอย่างไร้เรี่ยวแรงเพียงลำพัง

มือน้อยๆ ค่อยๆ เอื้อมหยิบเอาห่อผ้าเล็กๆ ที่ข้างในบรรจุผงรากไม้พิษเอาไว้ ทางออกสุดท้ายที่หญิงสาวเลือกเอาไว้ หากเจรจากับจาซูไม่สำเร็จ

“ชาตินี้เราคงมีวาสนาต่อกันเพียงเท่านี้” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น ก่อนที่เธอจะกรอกผงรากไม้พิษใส่ปากไปจนหมดห่อ

เฮือก!

เพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาคือความแสบร้อนราวกับมีใครเอาถ่านไฟร้อนจัดมากรอกใส่ลำคอ ผงพิษแล่นพล่านลงสู่ทรวงอกและกลืนเข้าสู่กระเพาะอาหารอย่างบ้าคลั่ง นาลินเบิกตากว้าง ร่างกายบอบช้ำกระตุกเกร็งขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นกุมลำคอที่แห้งผากและระอุไหม้ มันทรมาน... ทรมานเสียจนเธอต้องล้มลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายบนพื้น ลมหายใจเริ่มติดขัดราวกับมีก้อนหินหนัก ๆ มาทับไว้ที่หน้าอก หัวใจเต้นรัวเร็วอย่างบ้าคลั่งก่อนจะเริ่มผ่อนจังหวะลงอย่างอ่อนแรง ของเหลวคาวข้นสีเข้มทะลักออกตามไรฟันและมุมปาก รสชาติขมฝาดของเลือดและพิษผสมกันจนชวนคลื่นไส้

ความเจ็บปวดทางกายแผ่ซ่านไปทั่วทุกเส้นประสาท ร่างกายสะบัดชักกระตุกซ้ำ ๆ ทว่าในความทรมานเจียนตายนั้น จิตใจของนาลินกลับรู้สึกถึงความปล่อยวาง ความเจ็บปวดที่กลางกายจากฝีมือของจาซูเริ่มชาหนึบ สิ่งเดียวที่เธอนึกถึงในวินาทีที่แสงสว่างในดวงตาเริ่มริบหรี่ลง คือกลิ่นอายความอบอุ่นของวาซาที่เธอจะไม่มีวันได้สัมผัสอีกแล้ว