LOGIN[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : ความทรงจำของออกหลวงเขม Nc🔞 -------------------------------------------------------------------------- ⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡ ----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ ----------------------- ปล. ไรท์มีการเพิ่มเนื้อหาใน ep.1-20 ด้วยนะคะ ในช่วงที่พรานหลับตาลง นั่นเป็นเวลาที่เขาเริ่มทำงานให้กับผู้ว่าจ้างในอีกหน้าที่ที่เขาถนัดกว่าการเป็นพลานป่า ส่วนเขมก็ยังคงนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ที่หน้ากองไฟ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาที่เขาเคยสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง กับความรักของเขาและแม่นวลปราง ซึ่งภาพความทรงจำที่เขาเห็นมันทำให้เขายิ่งกลัวว่าจะเป็นเธอ… อยุธยา พ.ศ. ๒๒๔๕ ช่วงสองปีก่อนที่เขมจะเดินทางมาที่นี่ เวลานั้นออกหลวงเขมยังคงมีชีวิตอยู่ และเป็นตัวตนของเขาอย่างที่เคยเป็นมา ความมักมากในกามมีให้เห็นแม้ว่าเป็นช่วงกลางวันแสก ๆ บนพื้นที่กลางเรือน เรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ว่าจะพื้นที่หรือมุมไหนของบ้าน ออกหลวงเขมก็สามารถเสพสังวาสกับหญิงงามผู้เป็นเมีย หรือแม้แต่ทาสในเรือนได้อย่างไร้ยางอาย... “น้ำขอรับออกหลวง...” ออกหลวงเขมรับน้ำในขันจากดินมาดื่ม น้ำบริสุทธิ์ภายในขันใบนั้น ดินแอบผสมน้ำมนต์ให้ผู้เป็นเจ้านายดื่มกิน หรือแม้แต่อาบ เขาแอบช่วยเหลือผู้เป็นนายอยู่ลับ ๆ อย่างมิให้ใครล่วงรู้ แม้เจ้าตัวเองก็รู้ไม่ได้ แต่ก็สามารถจะทุเลามนต์ดำที่บังตาของเขาอยู่ได้ชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น “อือ กว่าแม่พิกุลจะกลับมาถึงเรือนก็คงช่วงรุ่งสาย คืนนี้กูจักไปนอนกับผู้ใดดี มึงช่วยกูคิดหน่อยสิวะไอ้ดิน” “เอ่อ...” ดินไม่ทันพูดแสดงความคิดเห็น สายตาของเขมก็ละไปจากบ่าวคนสนิท เพื่อมองไปยังหญิงงามผู้หนึ่งที่เพิ่งเดินขึ้นมาพ้นกระไดบ้าน เธอโตเต็มวัยพอที่จะออกเรือนได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ทำสิ่งนั้น เพราะผู้ใหญ่ที่ปกครองเธออยู่ไม่อนุญาตยกเธอให้กับชายผู้ใด “เดี๋ยว...” “เจ้าคะออกหลวง?” แม่บัวในวัยสิบห้าย่างเข้าสิบหกปี หยุดเท้ายืนในท่าทางเรียบร้อย เมื่อได้ยินเจ้าเรือนเรียกหยุดเธอไว้ และกำลังเดินตรงเข้ามาหา “เจ้าจักไปที่ใด?” “ไปหาคุณพี่นวลปรางเจ้าค่ะ” แม่บัวพูดตอบ เหตุที่เธอเรียกคุณหญิงนวลปรางหรือแม่ใหญ่ว่าพี่ นั้นก็เพราะว่าแม่บัวมีศักดิ์เป็นหลานแท้ ๆ ของแม่ใหญ่ หรือจะพูดให้เข้าใจง่ายขึ้นก็คือ พ่อของแม่บัวเป็นน้องชายสายเลือดเดียวกันกับพ่อของแม่นวลปราง สองสาวเติบโตขึ้นมาพร้อมกัน เพราะแม่บัวได้รับการเลี้ยงดูโดยลุงของเธอหลังจากสูญเสียพ่อไปในสนามรบ และตั้งแต่ที่แม่ใหญ่แต่งานเข้ามาอยู่ที่เรือนของออกหลวงเขม แม่บัวก็ตามติดมาด้วย ในตอนนั้นเธอมีอายุเพียงแค่เก้าขวบเท่านั้น ดูเป็นเด็กเล็กจนเกินจะดึงความสนใจของชายหนุ่ม แต่แล้วความงดงามของเธอก็เริ่มเป็นที่ประจักษ์เมื่ออายุของเธอเต็มสิบห้าปี เธอเป็นสาวงามเต็มตัว และเป็นน้องรักที่แม่นวลปรางหวงแหนเป็นที่สุด ถึงขั้นเคยเอ่ยปากขอร้องกับออกหลวงผู้เป็นสามี ว่าจะแต่งเมียกี่คนเข้าเรือนก็ได้ แต่จะต้องมิยุ่งเกี่ยวกับแม่บัวโดยเด็ดขาด... “...คืนนี้เจ้านอนเฝ้าแม่นวลปรางที่ห้องลือไม่?” “เจ้าค่ะ” “...ไปเถอะ ข้ามิมีการใดกับเจ้าดอก” “เจ้าค่ะ” บัวโน้มตัวย่างเท้างามผ่านหน้าออกหลวงไป “...กูรู้แล้ว ว่าคืนนี้กูจักไปนอนที่ห้องเมียคนไหน” “ออกหลวงขอรับ” “มีอันใด?” “เอ่อ...” ดินอั้ม ๆ อึ้ง ๆ จนทำผู้เป็นนายมีอารมณ์ “เรียกหาอะไรก็พูดสิวะ!” “หากคิดทำเช่นนั้นกับคุณหนูบัว...” “อย่าแส่ มิใช่กงการอันใดของมึง หากกูคิดจักทำ ผู้ใดก็ห้ามความอยากกูมิได้” “ขะ...ขอรับ” ดินสงบปากสงบคำยิ่งขึ้น เขาไม่กล้าพูดเตือนผู้เป็นนายถึงเรื่องที่ไม่ควรทำ ว่านั่นอาจจะเป็นการผิดคำพูดกับเมียใหญ่ของเรือน ห้องนอนแม่นวลปราง... ก๊อก ๆ! “เดี๋ยวน้องเปิดประตูให้เจ้าค่ะ” แม่บัวลุกจากพื้นที่นอนด้านล่างเตียง เดินไปเปิดประตูดู และเมื่อเห็นว่าชายเจ้าบ้านเป็นคนมาเคาะประตูห้อง เธอก็รีบก้มหน้าสำรวมท่าทางทันที “มีเรื่องอันใดลือเจ้าคะคุณพี่?” “พี่จักมานอนกับเจ้าน่ะ” “เอ่อ...ได้สิเจ้าคะ” แม่นวลปรางแปลกใจที่จู่ ๆ สามีของเธอก็อยากจะเข้ามาหลับนอนด้วย ทั้งที่ปกติแล้วจะหมกตัวอยู่แต่ในห้องของแม่พิกุล หรือหากแม่รองไม่อยู่ ก็จะอยู่กับสองพี่น้องแม่สามและแม่สี่แทน จะไม่เคยต้องมาถึงห้องนอนของเธอแบบนี้เลย “เดี๋ยว จักเก็บของไปไหน?” ออกหลวงหยุดเด็กสาวที่ทำท่าจะขนผ้าห่มกับหมอนหนุนออกนอกห้อง “บัวจักไปนอนที่หน้าห้องเจ้าค่ะ” “มิต้องดอก เจ้านอนอยู่ข้างล่างเตียง มิได้ขึ้นมาเกะกะบนเตียง นอนไปเถิด” “เอ่อ...” แม่บัวหันไปมองหน้าแม่นวลปรางเพื่อรอรับคำสั่งจากผู้พี่ “นอนในห้องเถอะแม่บัว ข้างนอกยุงเยอะ เดี๋ยวเจ้าจักโดนยุงหามเอา” “เจ้าค่ะคุณพี่” แม่บัวทิ้งเข่าสวยลงพื้น และปูผ้ารองนอนไว้เช่นเดิม ในทุกคืนเธอมักจะนอนอยู่ในที่ตรงนี้เสมอ เพื่อคอยรับใช้และดูแลแม่นวลปรางไม่ห่าง “ไอ้ดิน” “ขอรับ” เสียงดินขานรับอยู่หน้าห้อง ก่อนจะยกถาดบางอย่างเดินผ่านประตูเข้ามา “อะไรลือเจ้าคะ?” “ชาฟะรังคีน่ะ ข้ามิได้ดูแลเจ้าเท่าไหร่ในฐานะผัว เมียข้าถึงได้ซูบผอมไปเช่นนี้ ข้าจึงนำชานี้มาให้เจ้าดื่ม...” “...” แม่นวลปรางไม่ได้ซาบซึ้งกับความห่วงใยจอมปลอมของผู้เป็นสามีเลยแม้เพียงนิด “ดื่มเถิด มันจักทำให้เจ้าหลับสบายยิ่งขึ้น” ออกหลวงดื่มชาที่บ่าวคนสนิทนำมาให้เป็นตัวอย่างให้กับผู้เป็นเมียดูเพื่อความสบายใจของเธอ ก่อนจะยื่นแก้วชาอีกใบให้กับเธอ “ดื่มหน่อยเถิดหนา มิเช่นนั้นพี่คงต้องเทของดี ๆ พวกนี้ทิ้ง” “...” แม่นวลปรางยอมรับแก้วที่สามียื่นให้มาดื่มอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อึก! “รสชาติดีใช่ลือไม่?” “เจ้าค่ะ กลิ่นคล้ายดอกมะลิ” “งั้นเจ้าก็จงดื่มให้หมดเถิด ไอ้ดินมันจักได้เก็บสำรับชา แล้วลงไปหลับนอนเสีย” “...” แม่นวลปรางดื่มชาในแก้วจนหมด และยื่นแก้วกลับคืนให้กับบ่าวรับใช้ และเมื่อไฟตะเกียงภายในห้องดับมืด แม่นวลปรางกลับไม่กล้าหลับตาลง นั่นอาจเพราะสามีที่ไม่เคยหลับนอนด้วยกันนาน เวลานี้นอนอยู่ข้างเธอบนเตียง มันทำให้เธอเกิดความเป็นห่วงขึ้นภายในใจ ถึงสายตาของเขาที่มองแม่บัวผู้เป็นน้องสาวของเธอเปลี่ยนไป แต่เมื่อถึงเวลาที่เธอควรหลับ ก็มิอาจต่อต้านฤทธิ์ของความง่วงได้ ออกหลวงแน่ใจโดยสัญชาตญาณของตนเองว่าเมียคนแรกหลับไปสนิทแล้ว จึงเริ่มทำในสิ่งที่วางแผนการไว้ นั่นคือการหาเมียเพิ่มอีกคน ซึ่งเมียใหม่ที่ว่านั้น เวลานี้ก็หลับนอนอยู่ภายในห้องเดียวกันนี้... “..!” แม่บัวที่หลับอยู่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกตื่นกลัว แต่ก็ไม่อาจจะเปล่งเสียงออกมาได้ เพราะถูกมือหนาของชายผู้ที่สวมกอดเธออยู่จากทางด้านหลังปิดปากไว้แน่นสนิท “อืออ!” “หากแม่บัวส่งเสียงดัง แลแม่นวลปรางเห็นเข้าพี่เจ้าคงจักเสียใจมิน้อย” เสียงทุ้มหน้าหวาดกลัวนั้นดังขึ้นข้างใบหูสวย พร้อมกับจังหวะเด้าแสนหน้ารังเกียจที่ออกหลวงส่งผ่านท่อนแข็งเบียดเข้าหาสะโพกผายของเด็กสาว “...” “ข้าจักยังมิทำสิ่งที่เจ้ากลัวดอกหนา หากว่าแม่นวลปรางยังมิยอมยกเจ้าให้ข้า ข้าจักมิดัน...สิ่งนี้เข้าไปในตัวเจ้า” ออกหลวงลากมือน้อยที่สั่นกลัวมาจับที่ท่อนเอ็นแข็งของตน ในตอนนั้นก็เริ่มคลายมือที่ปิดปากสาวงามอยู่ออก “ฮึก ฮึก” “ข้ามิอยากเห็นน้ำตาของเจ้า แลมิอยากได้ยินเสียงร้องของเจ้า เพราะเช่นนั้นแล้ว อย่าทำให้ข้าต้องรู้สึกไม่ชอบใจเลยหนาแม่บัว เงียบเสียงสะอื้นของเจ้าลงเสียเถิด...” “...” “เจ้าต้องเชื่อฟังคำข้า หากมิอยากต้องถูกส่งไปเป็นเมียของผู้อื่น ก็จงเป็นเมียของข้าเสีย อยู่รับใช้พี่ของเจ้าที่เรือนนี้ไปตลอดกาล” “มิได้นะเจ้าคะ...” “เจ้าจักขัดคำข้าลือ?” ออกหลวงแสดงท่าทางหงุดหงิดใส่เจ้าของมือน้อยที่หยุดมือของเขาที่กำลังลากลงต่ำไว้ ไม่ยอมให้เขาสัมผัสบางสิ่งที่เป็นของรักของหวงของเธอ “หากคุณพี่รู้จักต้องเสียใจมาก ฮึก บัวมิอยากทำให้คุณพี่เสียใจเจ้าค่ะ” “หากเช่นนั้น เจ้าก็จงปิดปากเงียบไว้เสีย อย่าให้แม่นวลปรางรู้เรื่องนี้เข้า จนกว่าข้าจะขออนุญาตพี่เจ้าได้สำเร็จ แลถึงตอนนั้น ข้าจักตบแต่งเจ้าเป็นเมียอีกคน” “ฮึก” “เงียบน่าแม่บัว” “...” “เช่นนั้น” เมื่อเห็นว่าแม่บัวยอมนิ่งเงียบไป ออกหลวงถดตัวลงต่ำเลื่อย ๆ จนอยู่ในตำแหน่งที่ทำเด็กสาวสั่นกลัวไปทั้งร่างกาย แม้จะมีน้ำตาไหลอย่างต่อเนื่อง ก็ไม่อาจส่งเสียงร้องหรือขอความช่วยเหลือจากใครได้ “ข้าขอ...ซดดื่มความสาวของเจ้าหน่อยหนาแม่บัว” แผล็บ~ “..!” “มิต้องตกใจไป นั่นเป็นเพียงลิ้นของข้าเท่านั้น ข้าจักทำตามสัญญาที่ให้ไว้ จักมิสอดใส่เอ็นใหญ่เข้าไป แต่สัญญาว่าจักใช้แค่ลิ้น แลนิ้วของข้า” ออกหลวงเขมทำตามคำที่กล่าวไว้ เขาลิ้มเลียความสาวของแม่บัวอยู่นานในตอนที่ช่วยเหลือตัวเขาให้สำเร็จความใคร่ มันน่าตื่นเต้นกว่าการสอดใส่เป็นไหน ๆ เมื่อเขาต้องห้ามใจไม่ให้ตัวเองทำเรื่องอย่างว่ากับเด็กสาว และทำได้เพียงคำสัญญาที่ให้ไว้... -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~ sds[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : THE END.--------------------------------------------------------------------------“ขอน้ำหน่อย” เขมพูดเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออกว่าเขาพูดขอสิ่งใด แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อนสนิท ดินก็รู้ได้ว่าเขมต้องการน้ำดื่ม“อะ”“เฮ้อ กว่าจะฟื้นได้ ทำคนทั้งบ้านเป็นห่วงกันไปหมด เห็นหรือยังว่างานที่แกเลือกทำมันเสี่ยงอันตรายแค่ไหน”“อย่าว่ามันเลยครับพ่อ มันตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว” ดินพูดแก้ตัวให้เพื่อนรัก ที่ทำได้เพียงแค่นอนกระพิบตาปริบ ๆ ไม่มีแรงพอที่จะพูดเถียงพ่อเหมือนอย่างเคย“ถ้าไม่ได้ดินแดนมันช่วยไว้ แกจะได้ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าพ่อแม่พี่น้องอีกครั้งหรือเปล่า” เขาไม่อยากจะดุลูกชายกับการงานเสี่ยง ๆ ที่เขมเลือกทำ แต่มันก็อดไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขาถูกปองร้ายจนเกือบถึงแก่ชีวิต และหากไม่ได้ดินแดนช่วยไว้เขาคงแย่“…” เขมดื่มน้ำจนชุ่มคอ ก่อนจะถามออกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่ได้สติ “เล่าให้ฟังที เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”“วันนั้นกูกลับเข้าไปที่บริษัทพอดี แล้วก็เห็นว่ามึงหมดสติไป กูกับอีบีมก็เลยพามึงไปส่งโรงพยาบาล ตอนแรกกูก็ไม่ได้เอะใจว่าอีบีมมันเป็นคนทำใ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปิดฉากหน้าประวัติศาสตร์--------------------------------------------------------------------------ในค่ำคืนนี้ เขมตั้งใจเขียนจดหมายถึงใครบางคน เขาเขียนด้วยภาษาที่ใช้กันแพร่หลายในสมัยอยุธยาด้วยความทรงจำเดิมที่เคยได้เรียนรู้มา และแน่ใจได้ว่าผู้รับสารจะเข้าใจในทุกตัวหนังสือที่เขาต้องการจะบอกกล่าว เป็นความในใจที่เขาต้องการจะบอกกับแม่นวลปราง หญิงงามคนแรกที่เขายกย่องให้เป็นเมีย...“…”เธอเป็นผู้หญิงที่ผมควรจะรักและทำดีด้วยมากที่สุด แต่ผมกลับผูกมัดเธอไว้ และทรมานเธอด้วยเรื่องชั่วช้ามากมาย สิ่งเดียวที่ผมจะทำเพื่อทดแทนสิ่งไม่ดีมากมายนั้น คงเป็นการยอมเข้าใจถึงสิ่งที่ชะตากำหนดให้ต้องเป็นไปก๊อก ๆ!“ข้าขอเข้าไป ได้ลือไม่เจ้าคะ?” เสียงขออนุญาตนั้นทำเขมใจสั่นเมื่อได้ยิน แต่ก็ยินดีให้เธอเข้ามาเพื่อพูดคุย“เข้ามาสิ”“วางไว้ตรงนี้ แล้วเจ้าก็ออกไป”“เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้วางสำรับชาลงตามคำสั่งของนายหญิง ตอนนั้นเขมก็ปิดพับจดหมายที่เขาเขียนอยู่ลง และโฟกัสไปที่แม่นวลปรางเพียงเท่านั้น เพราะคิดว่าเธอคงมีธุระสำคัญจะพูดคุยด้วย“ข้านำชาร้อนมาให้เจ้าค่ะ กลัวว่
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง--------------------------------------------------------------------------แม่นวลปรางเจอทั้งการนอกใจ นอกกาย ผิดคำพูดผิดคำสัญญา อีกทั้งยังถูกทำร้ายทั้งกายและใจ หากว่าสุดท้ายแล้วเธอจะเป็นอย่างที่ผมคิด มันก็สมควรแล้วที่ออกหลวงเขมอินทราจะได้รับบทเรียนแสนล้ำค่านี้จากเธอ…“เฮ้อ”“ยังมินอนอีกลือขอรับคุณเขม” ดินเอ่ยถามกับเจ้านายของเขา เมื่อตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเขมยังคงนั่งอยู่ที่หน้ากองไฟ“กูนอนมิหลับ”“คิดถึงเรื่องอันใดอยู่ลือขอรับ?”“…เรื่องชั่ว ๆ ที่เคยทำไว้”“...”“ทั้งที่กูตบปากรับคำกับแม่นวลปราง ว่าจะดูแลแม่บัวเป็นอย่างดี หากว่าเธอยอมยกแม่บัวให้ แต่กูกลับไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ แลทำร้ายทั้งแม่นวลปรางกับแม่บัวให้ต้องเจ็บช้ำ กูมันเลวระยำเสียยิ่งกว่าสัตว์นรก”“อย่าก่นด่าตัวเองเช่นนั้นเลยหนาขอรับ กระผมรู้ดีว่าออกหลวงมิได้เป็นคนชั่วร้ายโดยสันดาน ถ้ามิใช่เพราะ...”“เพราะอะไร?”ตุบ! เสียงเมื่อครู่ทำให้ทั้งสองคนมองไปหาจุดทิศทางที่มาของเสียง แต่ก็พบเพียงแค่ความมืดเท่านั้น“..!”“..!”มันโผล่มาแล้ว “มึงคิดว่าจะหลบหนีได้นานเท่าไหร่?”
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กบฎตัวจริง Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ตั้งแต่คืนนั้นมา รอยยิ้มแสนสดใสของแม่บัวก็ค่อย ๆ จางหายไป และออกหลวงเองก็เริ่มเดินเกมส์ลุกเข้าหาแม่บัวหนักยิ่งขึ้น เพื่อให้เธอได้มาอยู่ในสถานะที่เขาจัดวางไว้...“แม่บัว”“..!”“ตกใจกะไร นี่ข้าเอง”“ออกหลวง” แม่บัวก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงกำยำ ที่โอบรัดร่างนุ่มนิ่มบอบบางของเธอไว้แนบชิดกับลำตัวของเขา“ไอ้ดิน ไปดูต้นทางไว้ อย่าให้ใครเดินมาแถวนี้”“ขอรับ…” ดินเดินนำหน้าบ่าวรับใช้อีกสามคนออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น เพื่อให้เจ้านายของพวกเขาได้ทำเรื่องที่ใจปรารถนา แม้เวลานี้จะเป็นช่วงที่ฟ้ายังสว่างอยู่ และพื้นที่บริเวณนั้นจะมีเพียงแค่ชายคายาวที่ปกคุมแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหากับเรื่องที่ออกหลวงต้องการจะทำ“ข้าจักต้องรีบนำดอกไม้ขึ้นไปให้คุณพี่บนเรือนเจ้า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความทรงจำของออกหลวงเขม Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------ปล. ไรท์มีการเพิ่มเนื้อหาใน ep.1-20 ด้วยนะคะในช่วงที่พรานหลับตาลง นั่นเป็นเวลาที่เขาเริ่มทำงานให้กับผู้ว่าจ้างในอีกหน้าที่ที่เขาถนัดกว่าการเป็นพลานป่า ส่วนเขมก็ยังคงนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ที่หน้ากองไฟ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาที่เขาเคยสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง กับความรักของเขาและแม่นวลปราง ซึ่งภาพความทรงจำที่เขาเห็นมันทำให้เขายิ่งกลัวว่าจะเป็นเธอ…อยุธยา พ.ศ. ๒๒๔๕ช่วงสองปีก่อนที่เขมจะเดินทางมาที่นี่ เวลานั้นออกหลวงเขมยังคงมีชีวิตอยู่ และเป็นตัวตนของเขาอย่างที่เคยเป็นมา ความมักมากในกามมีให้เห็นแม้ว่าเป็นช่วงกลางวันแสก ๆ บนพื้นที่กลางเรือน เรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนั้นเกิดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ว่าจะพื้นที่หรือมุมไหนของบ้าน ออกหลวงเขมก็สามารถเสพ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เกิดเหตุ!--------------------------------------------------------------------------พรานป่าเริ่มทำพิธีเปิดเนตรให้กับเขม โดยมีเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นพยาน ซึ่งพื้นที่นี้ทั้งสงบและเหมาะแก่การทำพิธีมากกว่าที่ไหน ๆ และหลังจากที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น เขมก็รับรู้ทุกเรื่องราว เกี่ยวกับตัวตนในอดีตชาติของเขาราวกับว่าเขมได้ความทรงจำเดิมในชาติปางก่อน ชาติที่เขาเคยเป็นออกหลวงเขมอินทรากลับคืนทั้งหมด และทุกความทรงจำนั้นก็มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าพร้อมจะรับมัน ทว่าเมื่อเอาเข้าจริง ความทรงจำทั้งหมดของออกหลวงเขมอินทรากลับโหดร้ายกว่าที่เขาคิด นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขมรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมาไม่หยุดในเวลานี้ ภาพทุกภาพ เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ มันทำเขมแหลกสลายจนยากจะรับมือกับอารมณ์เศร้าที่ปะทุล้นอยู่ภายในใจ...“ฮึก ฮืออ!”“คุณเขมขอรับ”“กูมิได้ทำผิดจริง ๆ กูมิได้เป็นกบฏไอ้ดิน”“กระผมรู้แล้วขอรับ ฮึก” บ่าวรับใช้อย่างดินที่เห็นแบบนั้นก็กั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขารับรู้ว่าผู้เป็นนายของเขาบริสุทธิ์เสมอมา และเขาเองก็ต้องการให้ออกหลวงเขมได้หลุดพ







