25. Part : THE END.

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : THE END.

--------------------------------------------------------------------------

“ขอน้ำหน่อย” เขมพูดเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออกว่าเขาพูดขอสิ่งใด แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นเพื่อนสนิท ดินก็รู้ได้ว่าเขมต้องการน้ำดื่ม

“อะ”

“เฮ้อ กว่าจะฟื้นได้ ทำคนทั้งบ้านเป็นห่วงกันไปหมด เห็นหรือยังว่างานที่แกเลือกทำมันเสี่ยงอันตรายแค่ไหน”

“อย่าว่ามันเลยครับพ่อ มันตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว” ดินพูดแก้ตัวให้เพื่อนรัก ที่ทำได้เพียงแค่นอนกระพิบตาปริบ ๆ ไม่มีแรงพอที่จะพูดเถียงพ่อเหมือนอย่างเคย

“ถ้าไม่ได้ดินแดนมันช่วยไว้ แกจะได้ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าพ่อแม่พี่น้องอีกครั้งหรือเปล่า” เขาไม่อยากจะดุลูกชายกับการงานเสี่ยง ๆ ที่เขมเลือกทำ แต่มันก็อดไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขาถูกปองร้ายจนเกือบถึงแก่ชีวิต และหากไม่ได้ดินแดนช่วยไว้เขาคงแย่

“…” เขมดื่มน้ำจนชุ่มคอ ก่อนจะถามออกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่ได้สติ “เล่าให้ฟังที เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”

“วันนั้นกูกลับเข้าไปที่บริษัทพอดี แล้วก็เห็นว่ามึงหมดสติไป กูกับอีบีมก็เลยพามึงไปส่งโรงพยาบาล ตอนแรกกูก็ไม่ได้เอะใจว่าอีบีมมันเป็นคนทำให้มึงอยู่ในสภาพนั้น แต่พอส่งมึงถึงโรงพยาบาลเสร็จมันก็หายหัวติดต่อไม่ได้เลย กูเลยสืบต่อ จนรู้ว่าอีบีมมันถูกจ้างให้มาเก็บมึง…”

“…”

“แต่มึงไม่ต้องห่วงนะ ตอนนี้กูลากคอมันเข้าคุกได้แล้วล่ะ”

“…” บีม คือแม่นวลปรางใช่หรือเปล่านะ

“โชคดีที่มึงถึงมือหมอทันเวลา ไม่อย่างนั้นกูก็ไม่อยากจะคิดเหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น…”

เขมได้รับการดูแลรักษาจากทีมแพทย์ที่มีความสามารถที่สุดในครอบครัวของเขา ซึ่งก็เป็นคุณพ่อของเขานั่นเอง แม้จะเป็นระยะเวลาที่ยาวนานในการรักษาตัว แต่ผลรับก็ออกมาดีราวกับว่าเกิดปาฏิหาริย์ขึ้น เขาเป็นเหมือนผู้ป่วยที่เพียงแค่หลับไปเฉย ๆ ไม่ได้มีอาการข้างเคียงใด ๆ ให้น่าเป็นห่วง ร่างกายก็ดูดซึมวิตามินและยารักษาได้ดี ทำให้ร่างกายกำยำไม่ได้ซูบผอมลงไปเท่าไหร่นัก แม้หลับไปนานเป็นปี…

“ขอบใจมากเว้ย” เขมพูดออกมาทั้งน้ำตา เขารู้สึกขอบใจเพื่อนรักจริง ๆ เพราะไม่ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาไหน ดินแดนก็เป็นเพื่อนที่ดีของเขาเสมอ

“หึ่ย ร้องไห้ทำไม ไม่ต้องทำซึ้งเลยไอ้เหี้ย เดี๋ยวกูก็ร้องตาม…” ดินแดนเบี่ยงหน้าไปทางอื่น เพราะเขาไม่กล้าที่จะมองเห็นน้ำตาของเขม แม้ว่าตอนนี้จะดีใจที่เพื่อนฟื้นขึ้นจนแทบจะห้ามน้ำตาไว้ไม่อยู่

*****

ตลอดช่วงสามอาทิตย์แรกที่เขมตื่นขึ้น เขาก็ได้รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเป็นปี แม้ในความทรงจำช่วงที่เขาหลุดไปอยู่ในสมัยอยุธยาเป็นช่วงเวลาที่สั้นกว่า แต่ร่างกายที่หยุดนิ่งไม่ได้ใช้งานนานเป็นปี ก็บอกให้เขาทำความเข้าใจกับช่วงเวลาที่แตกต่างกันของความทรงจำ

และเขาก็ย้ายออกจากโรงพยาบาลมาพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านตั้งแต่ช่วงหกเดือนให้หลัง ซึ่งก็จะมีทั้งคนใช้ในบ้านและพยาบาลผู้ช่วยคอยสลับเปลี่ยนเวรกันดูแลเขมอยู่ตลอด

แต่หลังจากที่เขมตื่นขึ้นก็ลดผู้ทำหน้าที่ให้เหลือเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่อยู่ประจำที่บ้านของเขาเป็นหลัก นั่นก็เพราะว่าเขมไม่ได้มีอาการอะไรให้น่าเป็นห่วง แถมร่างกายยังฟื้นตัวเร็วจนพ่อของเขาที่เป็นหมอเองก็ยังแปลกใจ

“เฮ้อ จะลุกไปเยี่ยวยังต้องรอคนมาประคอง…”

เขมนั่งอั้นฉี่อยู่บนเตียงมาสักพัก หลังจากกดปุ่มเรียกพยาบาลผู้ช่วยให้เข้ามาในห้อง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครได้ยินเสียงสัญญาณที่เขากดเรียกหาอยู่หลายครั้งเลย

ครืดด!

“ขอโทษนะคะที่มาสาย…” พยาบาลผู้ช่วยเพิ่งเดินพ้นประตูเข้ามา ท่าทางของเธอดูเหนื่อยหอบทำให้รู้ว่าเธอรีบมาตามสัญญาณเรียกมาก ๆ

“ไม่เป็นไรครับ แต่ช่วยพาผมไปเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมครับ”

“เอ่อ ฉี่ใส่แพมเพิสก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันต้องเช็ดตัวให้คุณอยู่แล้ว”

“…” ฉี่ใส่แพมเพิสเหรอ “ไม่เอาครับ ผมอยากลุกไปฉี่ในห้องน้ำมากกว่า” เขมรู้สึกละอายกับสิ่งที่ทำมาตลอดในช่วงสามอาทิตย์ ซึ่งเขาคิดว่าตอนนี้ตัวเองมีเรี่ยวแรงพอที่จะลุกออกจากเตียงแล้ว หากมีคนช่วยพะยุงตัวก็คงจะเดินเหินได้สะดวกขึ้น

ซึ่งเมื่อคุณพยาบาลผู้ช่วยได้ยินแบบนั้นก็เดินเข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วย ที่เป็นเตียงแบบปกติที่คนทั่วไปใช้หลับนอน ไม่ได้เป็นเตียงคนไข้ตามโรงพยาบาล ความสูงของเตียงจึงไม่มากนัก ผู้ดูแลจึงต้องย่อตัวลงต่ำเพื่อจะช้อนตัวคนไข้ขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะประคองผู้ป่วยยืน แมสที่สวมใส่ไม่เรียบร้อยเพราะความรีบร้อนก็หลุดออก

พรึบ!

“อุ๊ย! แป๊บนะคะ” เธอปล่อยมือจากร่างของเขม เพื่อคว้าหูแมสข้างที่หลุดออกดึงไปเกี่ยวใบหูอีกข้างให้มั่นใจว่าสิ่งนั้นสวมกลับเข้าที่เป็นอย่างดี ทว่าเขมกับคว้ามือหยุดการกระทำนั้น

“เธอ…” แม่บัว ไม่สิ นี่มัน… “ยัยบีม!”

“มะ…ไม่ใช่นะคะ คือฉัน…”

“เธอแหกคุกมาฆ่าฉันหรือไง!?”

“คือ… ฉัน เอ่อ ฉันเป็นน้องสาวของบีมค่ะ” เธอพูดด้วยท่าทางอ่อนแอไม่กล้าแม้จะสบตาคู่สนทนา เพราะว่าตอนนั้นถูกอีกคนจ้องตาถลน

“..?”

“ฉันไม่มีเงินชดใช้ให้กับครอบครัวของคุณ กับความผิดที่บีมก่อไว้ ก็เลย…เลยต้องมาดูแลคุณที่นี่แทนค่ะ”

ฟุบ! เขมกระชากร่างสาวผู้ต้องสงสัยนั่งลงที่เตียงด้วยแรงเท่าที่มี ก่อนจะหยิบโทรศัพทที่เพื่อนสนิททิ้งไว้ให้ต่อสายโทรหาดินแดน ในตอนนั้นก็ใช้มือเพียงข้างรวบข้อมือของหญิงสาวหน้าคุ้นไว้ไม่ปล่อย สายตาจดจ้องมองเข้าไปในแววตา เพื่อให้แน่ใจถึงตัวตนแท้จริงของเธอ

ตืดด~

“ฮัลโหลไอ้แดน ยัยบีมยังอยู่ในคุกใช่ไหม?”

“เออดิวะ มีอะไร”

“มีผู้หญิงหน้าคล้ายยัยบีมอยู่ในห้องนอนกู…”

“อ้อ นั้นใบบัว น้องสาวฝาแฝดของอีบีม”

“ใบ…บัว”

“เออ กูเป็นคนพลิกแผ่นดินตามหาตัวมาเองแหละ อีบีมมันไม่มีปัญญาจ่ายค่าปรับตามที่ศาลกำหนด ส่วนครอบครัวที่มันเหลืออยู่ก็มีแค่น้องสาวฝาแฝด”

“…” น้องสาวฝาแฝด

“เห็นว่าใบบัวทำงานอยู่ที่ศูนย์ดูแลผู้สูงอายุที่ชลบุรีพอดี กูก็เลยไปลากตัวให้มาอยู่ดูแลมึงในช่วงพักฟื้น กูจับเซ็นต์สัญญาจองจำไว้ให้มึงแล้ว ใช้งานให้เต็มที่ไปเลยนะเพื่อน…”

“…” สิ่งที่เขมได้ยินจากเพื่อนรัก เป็นข้อความที่เขาสามารถเชื่อถือได้อย่างไม่ต้องตามสืบหาข้อเท็จจริง ทว่าชื่อของเธอมันดันไปคล้ายกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขานอนคิดถึง นั่งก็คิดถึงอยู่ทั้งวันทั้งคืน อีกทั้งรูปร่างหน้าตาก็ยังดูเป็นคน ๆ เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน

หากว่าบีมคือแม่นวลปรางจริง งั้นเธอคนนี้ก็คงเป็น “…แม่บัว”

“..?”

“ใช่เจ้าลือไม่…” หมับ! “ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินแม่บัว”

เขมดึงเธอเข้าไปสวมกอด ร่างเล็กบางนี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยจนห้ามน้ำตาไว้ไม่อยู่ ทว่าหญิงสาวกลับไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเลย แต่ก็ไม่ได้ผลักกอดออกและปล่อยให้เขมได้ระบายความเศร้าใจที่มีกับตัวเธอ แม้จะไม่รู้ว่าความเศร้าใจที่เขารู้สึกอยู่ เกิดขึ้นด้วยเหตุผลอะไร…

END.

(ในอนาคตจะมีการเพิ่มเนื้อหานิยายเรื่องนี้ให้ถึง 60,000+คำ เป็นการเดินเรื่องในช่วงต่อจากที่เขมและใบบัวได้พบกัน โปรดติดตามตอนต่อไป!)

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds