ANMELDENกลิ่นคาวโลหิตสดใหม่จากซากศพของเหล่านักฆ่าเจ็ดร่างที่นอนระเกะระกะรอบขอบห้อง ผสมปนเปไปกับกลิ่นสุราต้มและเหงื่อกาฬอันร้อนระอุจนกลายเป็นไอหมอกคาวคลุ้งที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนของคนทั้งคู่ แผ่นหลังเนียนละเอียดของไป๋ลู่หลินบดแนบไปกับพื้นหินแกรนิตที่เย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็ง ความเย็นจัดที่แทรกซึมผ่านแนวกระดูกสันหลังตัดกับความร้อนรุ่มดั่งลาวาหลอมเหลวที่พวยพุ่งอยู่กลางกายอย่างรุนแรง
นางเคยคิดว่าตนเองอ่านบุรุษผู้นี้ออกจนทะลุปรุโปร่ง
นางรู้ว่าเขาแกล้งพิการ... นางรู้ว่าเขามีลมปราณล้ำลึก... และนางรู้ว่าเขามีพละกำลังท่อนบนมหาศาล
ทว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในยามนี้ กลับฉีกทุกสิ่งที่นางเคยคาดคำนวณไว้จนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี
ร่างกายของเซียวเหยียนที่ทาบทับลงมา มิได้มีเพียงกำลังแขนอันดุดันของคนนั่งรถเข็น แต่สรีระทุกตารางนิ้วของเขากลับเปี่ยมไปด้วยความยืดหยุ่น ปราดเปรียว และทรงพลังอย่างที่นักรบระดับตำนานพึงมี กล้ามเนื้อต้นขาของเขามิได้แน่นตึงธรรมดา แต่มันอัดแน่นไปด้วยพละกำลังที่พร้อมจะสปริงตัวทะยานข้ามกำแพงเมืองสูงสามวาได้ในพริบตา ท่อนขาทั้งสองข้างที่เคยทอดนิ่งดั่งท่อนไม้ผุ บัดนี้กลับขยับเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ คล่องแคล่ว และทรงพลังเสียจนนางรู้สึกราวกับกำลังถูกงูเหลือมยักษ์รัดตรึงไว้จนกระดูกแทบจะป่นเป็นผง
“อ๊าห์...!”
ลู่หลินหวีดร้องออกมาเมื่อสะโพกสอบของเขากดกระแทกลงมาอย่างหนักหน่วง แก่นกายขนาดมหึมาที่ไร้ซึ่งสิ่งใดขวางกั้นทะลวงลึกเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นจนถึงขอบเขตที่ไม่เคยมีสิ่งใดล่วงล้ำไปถึงมาก่อน ผนังเนื้อนุ่มด้านในถูกเสียดสีจนร้อนผ่าวประหนึ่งถูกจี้ด้วยเหล็กแดง
มือหนาใหญ่ของเซียวเหยียนมิได้จับยึดสิ่งใดเพื่อพยุงตัว เขาสามารถทรงตัวด้วยปลายเท้าและเข่าแกร่งได้อย่างมั่นคงดั่งรากไม้โบราณที่หยั่งลึกลงสู่ใจกลางพสุธา แขนข้างหนึ่งของเขาช้อนใต้สะโพกผายของนาง ยกบั้นท้ายกลมกลึงให้ลอยเด่นขึ้นจากพื้นหิน ปรับองศาให้ร่องทางรักของนางอ้าออกรับแรงกระแทกจากท่อนเนื้อยักษ์ได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งพุ่งเข้ากอบกุมเต้าทรวงอวบอิ่ม บีบเค้นเนื้อนุ่มหยุ่นจนล้นทะลักตามร่องนิ้วสาก
“เป็นอย่างไรเล่า พระชายาของข้า...”
เซียวเหยียนคำรามต่ำชิดซอกคอขาวระหงที่เปรอะเปื้อนคราบเลือด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนลู่หลินสะท้านยะเยือก “นี่คือเรี่ยวแรงของ ‘บุรุษขาเป๋’ ที่เจ้าคิดว่าอ่านทางได้หมดงั้นรึ คืนนี้... ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า ตลอดสองปีที่ผ่านมา ร่างกายนี้ถูกฝึกฝนมาเพื่อบดขยี้ศัตรู และเพื่อ ‘กลืนกิน’ เจ้าให้สมอยากเพียงใด”
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องสม่ำเสมอ ผสานไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งสอง ลู่หลินหลับตาแน่น กัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงคราง ทว่าร่างกายทรยศกลับไม่อาจต้านทานความป่าเถื่อนที่แฝงความเร่าร้อนนี้ได้ ผนังเนื้อนุ่มบีบรัดตัวตนของเขาเป็นจังหวะถี่รัว ปล่อยหยาดน้ำหวานบริสุทธิ์ออกมาเคลือบชโลมท่อนเนื้อร้อนผ่าวจนเปียกเยิ้ม
ทว่าความตื่นตระหนกที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
ในจังหวะที่ลู่หลินคิดว่าเขาจะโถมกายเข้าใส่ในท่าเดิม เซียวเหยียนกลับขยับกายอย่างรวดเร็วดั่งเงาพราย
เขาไม่ได้ถอนแก่นกายออกแม้แต่น้อย ทว่ากลับใช้พลังแขนและกล้ามเนื้อขาท่อนล่าง ดึงรั้งร่างบางของนางขึ้นมาในชั่วพริบตาเดียว ร่างกายของเขายืดหยุ่นและคล่องตัวถึงขีดสุด เขาหมุนตัวเพียงครึ่งรอบ สลับตำแหน่งจากที่นางนอนหงายอยู่ใต้ร่าง ให้กลายเป็นนางขึ้นมานั่งคุกเข่าคร่อมทับอยู่บนหน้าตักแกร่งของเขา โดยที่จุดเชื่อมต่อกลางกายยังคงแนบแน่นและฝังลึกอยู่ภายใน
“ว้าย!”
ลู่หลินอุทานด้วยความเสียหลัก สองมือเรียวรีบคว้าจับไหล่กว้างของเขาไว้แน่น ร่างกายของนางสั่นเทาเมื่อแก่นกายของเขาบิดหมุนอยู่ภายในช่องทางรักตามการเปลี่ยนท่วงท่า ความคับแน่นขึ้นทำให้ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างด้วยความซ่านสยิวจนแทบสำลัก
นางมองดูบุรุษเบื้องล่างด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ
เซียวเหยียนนั่งหลังตรงตระหง่าน สองขายาวคุกเข่าลงบนพื้นหินอย่างมั่นคง ไร้อาการสั่นคลอนของกล้ามเนื้อที่เพิ่งฟื้นตัว แผงอกหนาชุ่มเหงื่อกระเพื่อมไหวเป็นจังหวะหนักแน่น กล้ามท้องเป็นลอนคลื่นเกร็งแน่นดั่งเกราะเหล็ก ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเขารวดเร็ว แม่นยำ และทรงพลังยิ่งกว่ายอดฝีมือที่นางเคยประมือมาทั้งชีวิต
“ท่าน... ทำไมถึง...” ลู่หลินละล่ำละลัก ลมหายใจขาดห้วง
“สงสัยรึว่าเหตุใดข้าถึงขยับตัวได้คล่องแคล่วถึงเพียงนี้” เซียวเหยียนยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีดำสนิททอดประกายวาวโรจน์ดั่งอสูรสงคราม “ตลอดสองปีที่ข้าถูกกักบริเวณในเรือนร้าง ทุกค่ำคืนที่คนทั้งเมืองหลวงคิดว่าข้านอนรอความตายอยู่บนรถเข็น... ข้าใช้เวลาในห้องศิลาใต้ดิน แบกรับหินหนักพันชั่ง ฝึกฝนวิชาตัวเบาและเพลงเตะทะลวงฟ้าเพื่อรอวันสะสางแค้น”
มือหนาของเขาจับหมับเข้าที่สะโพกกลมกลึงของนางทั้งสองข้าง ออกแรงบีบเค้นจนเนื้อนุ่มปลิ้นตามร่องนิ้ว
“และคืนนี้... เจ้าจะเป็นคนแรก ที่ได้ลิ้มรสพละกำลังทั้งหมดของข้า”
สิ้นเสียงคำราม เซียวเหยียนก็ยกสะโพกของนางขึ้นจนแก่นกายเกือบหลุดพ้น ก่อนจะ... กดกระแทกสะโพกของนางลงมาอย่างแรงจนสุดโคน
“กรี๊ดดดดด!”
ลู่หลินหวีดร้องลั่น ลำคอระหงเชิดขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายแอ่นโค้งรับแรงกระแทกจากเบื้องล่าง ความลึกที่ท่อนเนื้อยักษ์พุ่งชนเข้าใส่ปากมดลูกโดยตรง ทำให้นางมองเห็นแสงสว่างสีขาววาบขึ้นในสมอง ความเสียวซ่านรุนแรงดั่งสายฟ้าฟาดแล่นปราดจากท้องน้อยขึ้นสู่กระหม่อมในเสี้ยววินาที
ไม่เปิดโอกาสให้นางได้หยุดพักหายใจ เซียวเหยียนเริ่มขยับสะโพกสวนขึ้นมาจากด้านล่าง พร้อมกับที่มือหนาของเขาช่วยกดและยกสะโพกของนางให้ขยับขึ้นลงประสานกันอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง
สวบ! พั่บ! พั่บ!
เสียงเฉอะแฉะของน้ำรักที่ถูกบดขยี้อย่างรุนแรงดังสะท้อนก้องทั่วห้องหอที่พังทลาย ลู่หลินไม่อาจควบคุมร่างกายของตนเองได้อีกต่อไป สองมือที่เกาะกุมไหล่หนาเปลี่ยนเป็นจิกเล็บลงบนผิวเนื้อสีทองแดง กรีดผ่านรอยแผลเป็นเก่าจนเลือดซึมออกมา ยอดปทุมถันอวบอิ่มแกว่งไกวตามจังหวะการโถมกาย เซียวเหยียนโน้มตัวขึ้นมา อ้าปากครอบครองยอดอกข้างซ้ายของนาง ดูดดึงและขบกัดอย่างหิวกระหายสลับกับการตวัดลิ้นสากชื้นรอบตุ่มไตที่แข็งตึง
“อ๊ะ... อ๊าห์... เซียวเหยียน... ช้าลงหน่อย... ข้า... ข้าจะแตกสลายแล้ว...!” เสียงหวานสะอื้นไห้เว้าวอน น้ำตาแห่งความสุขสมและความทรมานไหลพรากอาบสองแก้ม
ทว่า ยิ่งนางอ้อนวอน พยัคฆ์หนุ่มกลับยิ่งฮึกเหิม
ความคล่องตัวอันน่าสะพรึงกลัวของเขาทำให้เขาสามารถเปลี่ยนมุมและองศาการแทรกซึมได้ตามใจนึก เขายกขาข้างหนึ่งของนางขึ้นพาดไว้บนบ่ากว้างของเขา ทำให้ช่องทางรักของนางถูกเปิดกว้าง ก่อนจะโหมกระหน่ำสะโพกสอบเข้าใส่ด้วยความเร็วและพละกำลังที่ไม่มีมนุษย์ธรรมดาคนใดจะทานทนได้
ลู่หลินรู้สึกราวกับตนเองเป็นเพียงใบไม้ที่ถูกพายุหมุนกวาดต้อนขึ้นสู่ท้องฟ้า ทุกสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความเชี่ยวชาญของบุรุษผู้ควบคุมร่างกายของตนเองได้อย่างไร้ร่องรอยของความอ่อนล้า ไร้ร่องรอยของพิษร้ายที่เคยเกาะกิน
เขามิใช่คนป่วย... เขามิใช่อดีตแม่ทัพที่ร่วงโรย...
แต่เขาคือพญามัจจุราชที่กำลังเสพสมกับนางเพื่อเฉลิมฉลองการหวนคืนสู่อำนาจ
“มองข้า... ลู่หลิน”
เซียวเหยียนถอนริมฝีปากออกจากยอดอก สั่งเสียงเข้ม นัยน์ตาสีดำสนิทดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดอกท้อที่ปรือปรอยของนาง “จำไว้ว่าใครคือผู้ที่ครอบครองเจ้า ใครคือผู้ที่ทำให้เจ้าครวญครางอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้”
ลู่หลินลืมตาขึ้นมองเขา ท่ามกลางหยาดน้ำตาที่พร่ามัว นางมองเห็นใบหน้าคมคายดั่งเทพสงครามที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แววตาของเขาในยามนี้ไม่มีความระแวงหลงเหลืออยู่ มีเพียงความปรารถนาอันบ้าคลั่งที่พร้อมจะหลอมรวมนางให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา
ความหยิ่งผยองและเกราะป้องกันในใจของนางพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
นางโน้มตัวลงไป โอบกอดคอหนาของเขาไว้แน่น แนบทรวงอกอวบอิ่มเข้ากับแผงอกแกร่ง บดเบียดสะโพกมนลงไปรับแรงกระแทกของเขาอย่างเต็มใจและเร่าร้อนไม่แพ้กัน
“ท่าน... เป็นของท่านคนเดียว... เซียวเหยียน... อ๊าห์!”
คำตอบของนางดั่งการจุดไฟเผาสะพานข้ามแม่น้ำสายสุดท้าย
เซียวเหยียนคำรามลั่นในลำคอด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง โดยที่แขนทั้งสองข้างยังคงอุ้มร่างบางของนางไว้แนบอก ขาทั้งสองข้างของนางเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น ชายหนุ่มก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคง ตรงไปยังโต๊ะไม้ตัวยาวที่ยังไม่พังทลาย
เขาดันร่างของนางให้นอนหงายราบลงไปบนโต๊ะไม้ ยกขาทั้งสองข้างของนางขึ้นสูงจนหัวเข่าแทบจะจรดหน้าอก แล้วโถมน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมา กระแทกกระทั้นแก่นกายเข้าใส่ร่างบางอย่างบ้าคลั่งเป็นชุดสุดท้าย
พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!
เสียงโต๊ะไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วห้อง ลู่หลินหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายของนางบิดเกร็ง ช่องทางรักด้านในตอดรัดตัวตนของเขาถี่รัวประหนึ่งกระแสน้ำวนที่ดูดกลืนทุกสิ่ง แสงสว่างสีขาวโพลนระเบิดออกในสมองของนาง สายธารแห่งความสุขสมอันมหาศาลทะลักล้นออกมาโอบชโลมตัวตนของเขาจนเปียกชุ่มไปทั่วทั้งร่องขา
นางแตะถึงจุดสูงสุดของสวรรค์ชั้นฟ้า ร่างกายกระตุกเกร็งและหมดสิ้นเรี่ยวแรงลงในทันที
และในวินาทีนั้นเอง เซียวเหยียนก็ไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป
เขาคำรามดังก้องดั่งพยัคฆ์คำรามลั่นป่า กดสะโพกสอบกระแทกตัวตนเข้าไปจนลึกที่สุด แนบตรึงสะโพกของนางไว้กับโต๊ะไม้จนขยับไม่ได้ ก่อนจะ... ปลดปล่อยสายธารแห่งชีวิตอันร้อนระอุออกมาจนหมดสิ้น!
“อึก... ฮึ่มมม!”
ธารรักสีขาวขุ่นที่ร้อนผ่าวดั่งลาวาหลอมเหลว พุ่งฉีดทะลักเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของมดลูกนางอย่างรุนแรง ต่อเนื่อง และมหาศาล ความร้อนจากน้ำรักของเขาแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้องน้อยของลู่หลิน หล่อหลอมให้ร่างกายของนางกลายเป็นเนื้อเดียวกับเขา
เซียวเหยียนโน้มตัวลงมาทาบทับร่างบาง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง แผงอกแกร่งที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบชิดกับทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวของนาง
แก่นกายของเขายังคงฝังแช่อยู่ภายในกายของนาง ไม่ยอมถอดถอนออก ปล่อยให้ความอบอุ่นและชีพจรของคนทั้งสองเต้นสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกันท่ามกลางซากศพและความเงียบงันที่หวนคืนมา
เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งแสงจันทร์เริ่มเลือนหาย และแสงเงินยวงแห่งรุ่งอรุณเริ่มจับขอบฟ้าทางทิศบูรพา ลมหนาวที่พัดผ่านช่องหลังคาที่พังทลายช่วยระบายความร้อนระอุในห้องหอให้เย็นลงทีละน้อย
เซียวเหยียนค่อยๆ ถอนกายออกจากร่างของนางอย่างอ้อยอิ่ง หยาดน้ำรักสีขาวขุ่นปนคราบเลือดจางๆ ไหลรินลงมาตามเรียวขาขาวผ่องของลู่หลินทันทีที่เขาถอนตัวออก
ชายหนุ่มก้มลงมองสตรีที่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนโต๊ะไม้ ใบหน้างดงามของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเหงื่อ น้ำตา และรอยเลือด ทว่าแววตาดอกท้อที่ปรือตามองเขานั้น บัดนี้กลับไม่มีความระแวงหรือความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความผูกพันอันลึกซึ้งและความยอมรับในตัวเขาอย่างหมดหัวใจ
เซียวเหยียนยื่นมือหนาออกไป ช้อนร่างบางของนางขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนแกร่งอย่างนุ่มนวล เขาพานางเดินข้ามซากศพของเหล่านักฆ่า ก้าวตรงไปยังเตียงกว้างที่ยังคงมีผ้าห่มผืนสะอาดเหลืออยู่
เขาวางร่างของนางลงบนฟูกอย่างทะนุถนอม ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายที่เปลือยเปล่าของนางไว้จนถึงอก
ลู่หลินมองดูเขาก้าวเดินด้วยสองขาที่มั่นคง ชายหนุ่มเดินไปหยิบเสื้อคลุมสีดำตัวยาวตัวใหม่มาสวมใส่อย่างไม่รีบร้อน ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเขาสง่างาม ดุดัน และเปี่ยมไปด้วยอำนาจดั่งพญามังกรที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล
นางค่อยๆ ขยับริมฝีปากที่บวมช้ำ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“หลังจากคืนนี้... ท่านอ๋องจะทำอย่างไรกับซากศพพวกนี้เพคะ แล้ว... ขาของท่าน จะต้องกลับไปนั่งบนรถเข็นอีกหรือไม่”
เซียวเหยียนหันกลับมามองนาง รอยยิ้มคมคายปรากฏขึ้นที่มุมปาก แววตาของเขาในยามนี้เปล่งประกายเจิดจ้าดั่งดวงดาวประกายพรึก
“ซากศพพวกนี้... ข้าจะให้คนตัดหัวของพวกมัน แล้วส่งกลับไปเป็น ‘ของขวัญวันปีใหม่’ ให้แก่รัชทายาทที่ตำหนักบูรพา”
เขาก้าวเดินกลับมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง โน้มตัวลงมาจุมพิตหน้าผากมนของนางเบาๆ
“ส่วนขาของข้า... ต่อหน้าคนทั้งเมืองหลวง ข้ายังคงต้องเป็น ‘อ๋องพิการ’ ต่อไปอีกสักพัก เพื่อให้พวกมันตายใจและเปิดเผยจุดอ่อนออกมาให้หมด”
เขาสบตากับนาง ลูบไล้พวงแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน
“แต่ในห้องนี้ ต่อหน้าเจ้า... ข้าจะไม่ปิดบังสิ่งใดอีกต่อไป ไป๋ลู่หลิน เจ้าคือคนเดียวที่ได้เห็นข้าในสภาพนี้ และเจ้าคือคนเดียว... ที่ข้าจะยอมให้ยืนเคียงข้างข้าบนจุดสูงสุดของแผ่นดินนี้”
ลู่หลินยิ้มรับบางเบา ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ นางหลับตาลงอย่างสงบในอ้อมเงาของพยัคฆ์ร้าย รู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต
หลังเหตุการณ์พายุหิมะในหุบเขาไป๋หลงซานผ่านพ้นไปได้เพียงสิบวัน ทั่วทั้งเมืองหลวงต้าเซี่ยต่างร่ำลือถึงความพ่ายแพ้และอัปยศของเหยียนอ๋อง ข่าวลือที่ถูกปล่อยออกมาอย่างแนบเนียนระบุว่า อ๋องพิการเซียวเหยียนถูกฝูงสัตว์ร้ายไล่ต้อนจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากมิได้องครักษ์หลวงที่ลาดตระเวนผ่านมาพบเข้า ป่านนี้คงกลายเป็นเศษกระดูกกลางป่าหิมะไปแล้ว และแม้จะรอดชีวิตกลับมาได้ แต่ก็ต้องนอนซมหมดสติ ขาทั้งสองข้างที่เคยขยับไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งทรุดหนักจนไม่อาจทรงกายลุกนั่งบนรถเข็นได้เกินหนึ่งชั่วยามทว่า... ในจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย หวังเจี้ยนกั๋ว ชายชราเคราขาวยาวผู้กุมอำนาจบริหารราชการแผ่นดินครึ่งค่อนราชสำนัก กลับมิได้ปักใจเชื่อรายงานอันไร้ร่องรอยนั้นห้องโถงใหญ่ของจวนอัครเสนาบดีอบอวลไปด้วยควันกำยานไม้จันทน์เทศ หวังเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้พะยูง มือผอมเกร็งดั่งกรงเล็บพญาแร้งกำลังลูบคลำเศษเนื้อไม้ไผ่ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง เศษซากของกิ่งสนแห้งที่ถูกนำกลับมาจากลานสังหารในหุบเขา“กิ่งสนแห้งเพีย
ม่านหมอกสีเทาหม่นที่เคยห่อหุ้มเทือกเขาไป๋หลงซานเริ่มสลายตัวเมื่อสายลมตะวันออกพัดพรู ละอองฝนที่ร่วงหล่นตลอดทั้งคืนชะล้างคราบไอพิษและหยาดโลหิตบนยอดสนจนกลายเป็นหยดน้ำค้างใสเกาะพราวอยู่บนใบเรียวแหลม ทว่าความเยือกเย็นของอากาศหลังพายุใหญ่ก็ยังคงแทรกซึมผ่านรอยแยกของหินปากถ้ำเข้ามา ทักทายผิวกายอันอบอุ่นของคนสองคนที่ยังคงแนบชิดภายในถ้ำศิลาอันเงียบสงบ กองเพลิงที่มอดดับไปเหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทาและไอร้อนบางเบาที่ลอยเอื่อยขึ้นสู่ปล่องหินด้านบนไป๋ลู่หลินนอนทอดกายอยู่บนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเซียวเหยียน ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกขาวที่เคยซีดเซียวจากไอพิษและบาดแผล บัดนี้กลับคืนสู่สีเลือดฝาดระเรื่อ รอยฟกช้ำและรอยรักสีชาดที่ประทับอยู่ตามแนวลาดไหล่ ซอกคอ และเนินอกอวบอิ่ม เป็นดั่งเครื่องหมายการค้าแห่งความผูกพันอันลึกซึ้งที่เพิ่งผ่านพ้นมาตลอดค่ำคืนนางค่อยๆ ขยับนิ้วมือ เรียวแขนบางที่โอบรอบเอวสอบของเขาไว้เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นอันมั่นคง บาดแผลที่ต้น
ลมกรรโชกหวีดหวิวแปรเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว เมฆาสีหมึกหนาทึบที่กลืนกินแสงตะวันบัดนี้กลั่นตัวลงมาเป็นสายฝนกระหน่ำซัดสาด ท่ามกลางฤดูหนาวที่กำลังเปลี่ยนผ่าน สายพิรุณมิใช่น้ำอันอบอุ่นชะโลมผืนดิน หากแต่เย็นเฉียบดั่งเข็มนับพันเล่มที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ ปะทะกับพื้นหินและเกล็ดหิมะเก่าจนละลายกลายเป็นโคลนลื่นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอดินและคาวเลือดเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องกัมปนาทสะท้อนทั่วหุบเขาไป๋หลงซาน อัสนีบาตแลบแปลบปลาบฉีกกระชากม่านนภาสีดำมืดให้สว่างวาบเป็นระยะเซียวเหยียนโอบอุ้มร่างบางของไป๋ลู่หลินไว้แนบอก สองขายาวก้าวเหยียบย่ำลงบนโขดหินลื่นชันด้วยวิชาตัวเบาอันเยี่ยมยุทธ์ ชายเสื้อคลุมเปียกชุ่มแนบสนิทไปกับกล้ามเนื้อลำตัว ทว่าท่อนแขนแกร่งที่ช้อนใต้แผ่นหลังและข้อพับขาของนางกลับมั่นคงดั่งคีมเหล็กกล้า ปราณแท้จริงสายอบอุ่นถูกส่งผ่านฝ่ามือหนาเข้าสู่แผ่นหลังของลู่หลินอย่างต่อเนื่องเพื่อสลายไอเย็นยะเยือกที่แทรกซึมผ่านอาภรณ์ของนาง“ตรงนั้น... มีโพรงถ้ำอยู่หลังม่านเถาวัลย์”
สายลมกรรโชกหวีดหวิวพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาไป๋หลงซานแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นดั่งเถ้าถ่าน เสียงแตรเขาสัตว์และเสียงโห่ร้องของขบวนล่าสัตว์ใหญ่ค่อยๆ แว่วหายไปในม่านหมอกหนาทึบ หลงเหลือไว้เพียงความเงียบงันอันวังเวงลึกเข้ามาใน ‘หุบเขาพยัคฆ์คำรณ’ เส้นทางแคบคดเคี้ยวขนาบข้างด้วยหน้าผาสูงชันและป่าสนทึบ หิมะที่ทับถมหนาเกือบครึ่งคอกวางทำให้การสัญจรเป็นไปอย่างยากลำบาก ลู่หลินก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง สองมือเรียวยังคงดันด้ามจับรถเข็นไม้จันทน์ดำไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ล้อไม้บดขยี้แผ่นน้ำแข็งส่งเสียงกรอบแกรบเป็นจังหวะเนิบช้าบนรถเข็น เซียวเหยียนยังคงนั่งนิ่งคู้กายอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนา แสร้งทำเป็นคนป่วยที่แทบไร้ลมหายใจ ทว่าใต้เปลือกตาที่ปรือลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกำลังจับจังหวะลมหายใจและเสียงสั่นสะเทือนของเกล็ดหิมะรอบทิศทางอย่างใจเย็น“พวกมันเลือกชัยภูมิได้ไม่เลว...”เสียงกระซิบแหบพร่าของเซียวเหยียนแผ่ว
สายลมหนาวต้นเหมันต์พัดกระหน่ำทุ่งล่าสัตว์หลวง ‘ไป๋หลงซาน’ จนเกล็ดหิมะบางเบาปลิวเคว้งคว้าง ธงทิวสีเหลืองอร่ามปักลายมังกรห้าเล็บสะบัดพรึบพรับท้าทายไอหมอกที่ลอยต่ำ ยอดสนเขียวชอุ่มถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนตัดกับผืนพรมแดงสดที่ปูทอดยาวจากหน้าพลับพลาที่ประทับขององค์จักรพรรดิลงสู่ลานประลองธนูเสียงกลองศึกดังกึกก้องกังวานสลับกับเสียงเป่าเขาสัตว์ส่งสัญญาณเปิดงานเทศกาลล่าสัตว์ประจำปี เหล่าขุนนาง แม่ทัพหนุ่ม และเชื้อพระวงศ์ต่างสวมชุดรัดกุมสำหรับล่าสัตว์สีสันสดใส ขี่อาชาพันธุ์ดีเหยียบย่ำหิมะจนแหลกละเอียด ธนูคันงามและกระบอกเกาทัณฑ์ทองคำสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ทุกผู้ต่างหมายมั่นจะคว้าชัยชนะ นำหัวกวางทองคำหรือหนังพยัคฆ์ขาวมาถวายเบื้องพระพักตร์เพื่อหวังความก้าวหน้าในราชสำนักทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันคึกคักและเสียงหัวเราะกึกก้องนั้นตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของพลับพลาหลวง อันเป็นตำแหน่งที่ลมหนาวพัดโกรกแรงที่สุดและไร้แสงแดดส่องถึง กลับมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว
สายลมปลายวสันต์พัดพาเอาละอองเกสรดอกหลิวปลิวว่อนไปทั่วท้องถนนสายทิศประจิม หน้าประตูใหญ่ของจวนเหยียนอ๋องที่เคยเงียบเชียบดั่งป่าช้า บัดนี้กลับมีเกี้ยวหลังคาทรงแปดเหลี่ยมสีแดงชาดหรูหราจอดเทียบอยู่ตัวเกี้ยวบุด้วยผ้าแพรต่วนชั้นดีปักลวดลายดอกโบตั๋นล้อมเมฆา มีคนหามรูปร่างกำยำถึงสี่คน และบ่าวรับใช้ติดตามอีกครึ่งโหล นี่คือเกี้ยวของคุณหนูใหญ่แห่งจวนขุนนางขั้นสี่ไป๋รั่วหลันม่านเกี้ยวถูกเปิดออกด้วยมือเรียวที่ประดับด้วยแหวนหยกสีเขียวมรกต ไป๋รั่วหลันเยื้องย่างก้าวลงมาจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งดั่งนางพญา นางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมต่วนสีชมพูกลีบบัวซ้อนทับด้วยเสื้อคลุมขนกระต่ายสีขาวบริสุทธิ์ บนศีรษะปักปิ่นทองคำฝังไข่มุกเม็ดโตระย้าส่ายไหวตามจังหวะก้าวเดิน ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยแป้งผัดหน้าราคาแพงและชาดสีสดเชิดรั้นขึ้นอย่างถือดีนางมองดูกำแพงอิฐสีเทาของจวนด้วยสายตารังเกียจระคนสะใจ‘นังลู่หลิน... ป่านนี้คงมีสภาพไม่ต่างจากผีเฝ้าหลุมศ







