ตอนที่ 14: ปักเข็มลวงมัจจุราช คมเฉือนใต้รอยยิ้มหงส์

 

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น แสงแดดยามวสันต์เจือไอหนาวสาดส่องลงบนลานหน้าตำหนักชิงหลวน กระเบื้องหลังคาที่พังทลายลงมาเมื่อคืนถูกซ่อมแซมอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของคนงานลึกลับที่มาไวไปไว คราบโลหิตแดงฉานเจ็ดกองบนพื้นหินแกรนิตถูกขัดล้างด้วยน้ำด่างและสมุนไพรดับกลิ่นจนเกลี้ยงเกลา ทว่ากลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ยังคงลอยอวลในอากาศ ปะปนกับกลิ่นกำยานไม้จันทน์ขาวที่จุดรมไว้ทั่วตำหนัก

ภายในห้องบรรทมส่วนใน ไป๋ลู่หลินนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง สวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีเขียวมรกตขับเน้นผิวขาวผ่อง คอเสื้อทรงสูงปักลายกิ่งไผ่ปิดทับรอยช้ำสีชาดที่ลำคอระหงไว้อย่างมิดชิด รอยรักอันดุดันเมื่อคืนวานยังคงทิ้งความปวดเมื่อยลึกๆ ไว้ที่ช่วงเอวและโคนขา ทว่าแววตาดอกท้อที่สะท้อนในคันฉ่องกลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ถูกแช่แข็ง

ด้านหลังนาง... บนเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่

เซียวเหยียนนอนทอดกายอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนาสีเทาเข้ม ร่างสูงใหญ่ที่เมื่อคืนก้าวเหยียบธรณีและกระแทกกระทั้นนางอย่างบ้าคลั่ง บัดนี้กลับแสร้งทอดร่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าคมคายถูกลู่หลินแต้มด้วยแป้งฝุ่นผสมผงว่านเหมันต์จนแลดูซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุยสีม่วงคล้ำ ลมหายใจของเขาถูกสะกดให้ขาดห้วงและแผ่วเบาด้วยเคล็ดวิชาเต่าจำศีล

เอี๊ยด...

เสียงบานประตูหน้าตำหนักถูกผลักเปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบของบ่าวรับใช้หลายคน

“ทูลท่านอ๋อง ทูลพระชายา!” พ่อบ้านหลี่ก้าวพรวดพราดเข้ามา ใบหน้าของขันทีเฒ่าฉายแววตื่นตระหนกระคนลำพองใจ “หมอหลวงเฉินจากสำนักหมอหลวง พร้อมด้วยซุนมามา ข้าหลวงคนสนิทของฮองเฮา นำพระราชกระแสรับสั่งและเทียบยาหลวงมาตรวจพระอาการท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

ลู่หลินวางหวีงาช้างลงบนโต๊ะเครื่องแป้งช้าๆ นางสบตากับเซียวเหยียนผ่านกระจกเงา

สายตาคมกริบของพยัคฆ์จำศีลที่นอนอยู่บนเตียงวาวโรจน์ขึ้นชั่วพริบตา ก่อนจะหลุบต่ำลง แสร้งทำเป็นปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก

‘มาเร็วกว่าที่คิด...’ ลู่หลินแค่นยิ้มในใจ

เมื่อคืนมือสังหารเจ็ดคนของรัชทายาทถูกส่งมาตายอย่างไร้ร่องรอย เช้าวันนี้ฝ่ายฮองเฮาจึงรีบส่ง ‘มีดเล่มที่สอง’ เข้ามาทันทีเพื่อตรวจสอบว่าเซียวเหยียนยังมีชีวิตอยู่จริง หรือมีปาฏิหาริย์อันใดเกิดขึ้นกับร่างกายของเขา หมอหลวงเฉินผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความเชี่ยวชาญในการจับชีพจรและการชันสูตร หากพบพิรุธแม้แต่ปลายก้อย แผนการทั้งหมดที่วางไว้จะพังทลายลงทันที

“ให้พวกเขาเข้ามาได้” ลู่หลินเอ่ยเสียงเรียบ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามแล้วก้าวไปยืนข้างเตียง

ซุนมามาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาเป็นคนแรก หญิงชราวัยห้าสิบเศษสวมชุดข้าหลวงฝ่ายในสีม่วงเข้ม ใบหน้าเรียวแหลมเต็มไปด้วยริ้วรอย สายตาคมกริบดั่งนกแร้งกวาดมองไปรอบห้องนอนอย่างจับผิด ทันทีที่สายตาของนางปะทะเข้ากับกลิ่นกำยานฉุนจัดและรอยแตกร้าวบนคานไม้ที่เพิ่งซ่อมแซมเสร็จ หัวคิ้วของนางก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย

ด้านหลังของนางคือ หมอหลวงเฉิน ชายวัยกลางคนหนวดเคราแพะ ถือกล่องไม้ใส่เครื่องมือแพทย์ด้วยท่าทางนอบน้อม ทว่าแววตาใต้เปลือกตากลับซ่อนความเฉียบคมและระแวงระไวไว้เต็มเปี่ยม

“คารวะท่านอ๋อง คารวะพระชายา” ซุนมามาย่อกายลงอย่างขอไปที น้ำเสียงแหลมสูงฟังดูแสบแก้วหู “ฮองเฮาทรงทราบข่าวว่าเมื่อคืนมีลมพายุพัดกระหน่ำจนตำหนักชิงหลวนเสียหาย เกรงว่าไอเย็นจะแทรกซึมเข้าสู่ไขกระดูกของท่านอ๋อง จึงทรงมีพระเมตตา มีรับสั่งให้หมอหลวงเฉินนำเทียบยาบำรุงไขกระดูกและโสมหิมะมาถวาย พร้อมทั้งให้ตรวจดูอาการที่ขาของท่านอ๋องอย่างละเอียดเพคะ”

คำว่า ‘ลมพายุ’ ฟังดูช่างน่าขันยิ่งนัก ลู่หลินรู้ดีว่านี่คือคำลวงที่ใช้กลบเกลื่อนข่าวลือเรื่องมือสังหาร

“ฮองเฮาทรงมีพระเมตตาล้นพ้น...” ลู่หลินแสร้งถอนหายใจยาว แววตาดอกท้อฉายประกายเศร้าหมองและอ่อนล้าดั่งสตรีที่ผ่านคืนอันเลวร้าย “เมื่อคืนท่านอ๋องตกใจกับเสียงพายุจนชักเกร็ง อาการที่ขากำเริบหนักจนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ข้าต้องคอยเช็ดตัวและป้อนยาตลอดทั้งคืนจนแทบไม่ได้หลับนอน”

“เช่นนั้น ให้ข้าน้อยได้ตรวจดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงเฉินก้าวออกมาข้างหน้า วางกล่องยาลงบนโต๊ะข้างเตียง “พระวรกายของท่านอ๋องเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง หากมีสิ่งใดผิดปกติ ข้าน้อยจะได้รีบปรุงยาถวายได้ทันท่วงที”

หมอหลวงเฉินก้าวเข้าประชิดเตียง ยื่นมือออกไปหมายจะจับชีพจรที่ข้อมือของเซียวเหยียน

ทว่า... ลู่หลินกลับก้าวเข้ามาขวางไว้ก้าวหนึ่งอย่างแนบเนียน

“ช้าก่อน หมอหลวงเฉิน...” นางเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความเฉียบขาด “ท่านอ๋องเพิ่งจะดื่มยานอนหลับไปเมื่อครู่ ร่างกายยังคงมีความตึงเครียด หากท่านจับชีพจรในยามนี้ ลมปราณที่แปรปรวนอาจทำให้การวินิจฉัยคลาดเคลื่อนได้ อีกทั้ง... ขาของท่านอ๋องในยามนี้ ถูกพิษกำเริบจนกล้ามเนื้อแข็งเกร็งดั่งท่อนหิน หากสัมผัสโดยไม่ระวัง อาจทำให้เส้นเอ็นฉีกขาดได้”

ซุนมามาหรี่ตาลงทันที นางก้าวเข้ามาประชิดตัวลู่หลิน “พระชายา... หมอหลวงเฉินเป็นแพทย์หลวงชั้นหนึ่ง รักษาเชื้อพระวงศ์มานับสิบปี มีหรือจะไม่รู้หลักการจับชีพจร หรือว่าพระชายามีสิ่งใด ‘ซ่อนเร้น’ มิอาจให้หมอหลวงตรวจดูได้งั้นหรือเพคะ”

คำพูดนั้นจงใจทิ่มแทงและกล่าวหาอย่างโจ่งแจ้ง

บรรยากาศในห้องพลันเย็นเยียบลง พ่อบ้านหลี่ที่ยืนอยู่หน้าประตูลอบยิ้มเยาะ หวังจะเห็นพระชายาคนใหม่จนมุม

ทว่า ลู่หลินกลับไม่สะทกสะท้าน นางยิ้มรับบางเบา แววตานิ่งสนิทดั่งบ่อน้ำลึก

“ซุนมามาพูดจาเลอะเลือนแล้ว... ข้าในฐานะภรรยา ย่อมต้องห่วงใยความปลอดภัยของสามีเป็นอันดับแรก” นางหันไปมองหมอหลวงเฉิน “แต่ในเมื่อฮองเฮามีพระประสงค์ให้ตรวจดูขาของท่านอ๋อง เช่นนั้นก็ตรวจเถิด... เพียงแต่ เพื่อมิให้ท่านอ๋องต้องทรมานจากอาการเกร็ง ข้าจะขอใช้วิชาฝังเข็มประจำตระกูล ช่วย ‘เปิดจุดชีพจร’ และ ‘คลายกล้ามเนื้อ’ ให้ท่านอ๋องก่อน หมอหลวงเฉินจะได้ตรวจดูสภาพที่แท้จริงของเส้นเอ็นได้อย่างสะดวก... ดีหรือไม่”

หมอหลวงเฉินชะงักไป เขาสบตากับซุนมามาแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “หากพระชายามีความรู้เรื่องการฝังเข็ม ย่อมเป็นเรื่องดีพ่ะย่ะค่ะ เชิญพระชายาลงมือได้”

หมอหลวงเฉินคิดในใจว่า สตรีจากตระกูลขุนนางเล็กๆ จะมีวิชาฝังเข็มล้ำเลิศปานใดกันเชียว อย่างมากก็แค่ท่าพื้นฐาน นางไม่มีทางตบตาสายตาของหมอหลวงชั้นหนึ่งอย่างเขาได้แน่นอน

ลู่หลินหันกลับไปที่เตียง นางเลิกผ้าห่มขนสัตว์ขึ้น เผยให้เห็นท่อนขาทั้งสองข้างของเซียวเหยียนที่สวมกางเกงผ้าฝ้ายสีขาวบางเบา นางถลกขากางเกงของเขาขึ้นไปจนถึงเหนือหัวเข่า ผิวพรรณท่อนขาของแม่ทัพหนุ่มที่เมื่อคืนยังเปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันทรงพลัง บัดนี้กลับถูกทาบทับด้วยไอร้อนของยาต้มสมุนไพรจนแลดูแดงระเรื่อสลับซีดเซียว

นางหยิบซองผ้าไหมสีดำออกจากแขนเสื้อ คลี่ออก เผยให้เห็นเข็มเงินขนาดต่างๆ เรียงรายอยู่นับสิบเล่ม

ลู่หลินสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว

สิ่งที่นางกำลังจะทำในยามนี้ คือวิชาต้องห้ามแห่งสำนักแพทย์เร้นลับ ‘เข็มมายาผลาญชีพจร’

วิชานี้มิได้ใช้เพื่อรักษา แต่ใช้เพื่อ ‘บิดเบือน’ การไหลเวียนของโลหิตและพลังยุทธ์ชั่วคราว การปักเข็มลงบนจุดชีพจรจำเพาะ จะส่งผลให้เส้นเลือดหดเกร็งอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อจะลีบตัวลงชั่วคราว ผิวหนังจะเย็นเฉียบดั่งศพ และที่สำคัญที่สุด... มันจะสร้างภาพลวงตาให้ชีพจรเต้นอ่อนระโหย รัวเร็ว และขาดช่วง ราวกับคนใกล้หมดลมหายใจที่เส้นเอ็นเน่าเปื่อยโดยสมบูรณ์

ทว่า... ความเสี่ยงของวิชานี้คือความเจ็บปวดปานตกนรก

ผู้ที่ถูกปักเข็มมายา จะต้องทนรับความเจ็บปวดจากการที่เส้นเอ็นถูกบิดเกร็งและกระดูกถูกแทรกซึมด้วยไอเย็น หากเซียวเหยียนส่งเสียงร้องหรือกล้ามเนื้อกระตุกแม้แต่น้อย ความลับจะแตกทันที

ลู่หลินสบตากับเซียวเหยียน แววตาของนางส่งสัญญาณเตือนอย่างเงียบเชียบ

เซียวเหยียนที่นอนปรือตาอยู่ ขยับเปลือกตาลงเบาๆ ครั้งหนึ่งเพื่อตอบรับ... เขาพร้อมแล้ว

ฟึ่บ!

นิ้วมือเรียวของลู่หลินเคลื่อนไหวดั่งสายฟ้า

เข็มเงินเล่มแรกความยาวสามนิ้ว ถูกปักทะลวงลงบน จุดจู๋ซานหลี่ ใต้สะบ้าหัวเข่าขวาอย่างรวดเร็วและลึก

กึก!

กล้ามเนื้อรอบหัวเข่าของเซียวเหยียนเกร็งตัวขึ้นในทันที ทว่าชายหนุ่มกลับนอนนิ่งสนิท ดั่งรูปสลักศิลาที่ไร้ความรู้สึก มีเพียงเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่เริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผม

ลู่หลินไม่หยุดเพียงแค่นั้น ปลายนิ้วของนางตวัดหมุนเข็มเงินเล่มที่สองและสาม ปักลงบน จุดหยางหลิงเฉวียน และ จุดซานอินเจียว พร้อมกัน

ลมปราณบริสุทธิ์จากปลายนิ้วของนางถูกถ่ายทอดผ่านด้ามเข็มเงินลงสู่อนุภาคเนื้อของเขา บังคับให้เส้นเลือดใหญ่ใต้ผิวหนังหดรัดตัวอย่างรุนแรง เลือดที่ควรจะไหลเวียนลงสู่ปลายเท้าถูกสกัดกั้นไว้ ผิวพรรณท่อนขาของเซียวเหยียนพลันเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดไร้เลือดฝาดในชั่วพริบตา อุณหภูมิผิวหนังลดฮวบลงจนเย็นเยียบดั่งก้อนน้ำแข็ง

และเพื่อความสมบูรณ์ ลู่หลินดึงเข็มเงินเล่มที่สี่ซึ่งสั้นกว่าเล่มอื่น ปักเฉียงๆ ลงตรง จุดเว่ยจง หลังข้อพับเข่า แล้วใช้นิ้วดีดที่ปลายเข็มเบาๆ

กริ๊ก...

แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นเข็มเงินส่งผลให้เส้นประสาทสั่งการของกล้ามเนื้อท่อนล่างถูก ‘ตัดขาด’ ชั่วคราว

กล้ามเนื้อที่เคยแน่นตึงดั่งเหล็กกล้า พลันคลายตัวลงจนนิ่มยวบยาบ หนังหุ้มกระดูกอย่างเห็นได้ชัด ราวกับขาทั้งสองข้างนี้ลีบเล็กและไร้เรี่ยวแรงมานานแรมปี

ลู่หลินถอนหายใจยาว แสร้งทำเป็นปาดเหงื่อที่หน้าผาก “เสร็จแล้วเพคะ... หมอหลวงเฉิน เชิญท่านตรวจดูได้”

หมอหลวงเฉินที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลา ถึงกับลอบตระหนกในใจ ท่วงท่าการลงเข็มของพระชายาผู้นี้รวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาดจนน่าสะพรึงกลัว ทว่าเขายังคงไม่ปักใจเชื่อ ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามา คุกเข่าลงข้างเตียง

เขายื่นมือออกไป สัมผัสลงบนท่อนขาของเซียวเหยียนเป็นอันดับแรก

ทันทีที่ปลายนิ้วแตะถูกผิวเนื้อ หมอหลวงเฉินก็ต้องสะดุ้งสุดตัว

เย็น! เย็นเยียบจนน่าขนลุก!

ผิวหนังของชินอ๋องเย็นเฉียบราวกับแช่อยู่ในธารน้ำแข็ง ผิวเนื้อนิ่มยวบ ไร้ซึ่งแรงต้านทานใดๆ เมื่อเขาลองออกแรงกดลึกเพื่อทดสอบการตอบสนองของเส้นเอ็น ขาทั้งสองข้างกลับทอดนิ่งสนิท ปลายเท้าไม่กระดิกแม้แต่น้อย ไม่มีแม้กระทั่งปฏิกิริยาสะท้อนกลับตามธรรมชาติของมนุษย์

หมอหลวงเฉินขมวดคิ้วแน่น เขายังไม่ยอมแพ้ ดึงมีดหมอเล่มเล็กออกจากกล่องยา

“ข้าน้อยขออนุญาตทดสอบความรู้สึกที่ฝ่าเท้าของท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

เขาไม่รอคำอนุญาต หมอหลวงเฉินใช้ปลายมีดแหลมคม กรีดลงบนฝ่าเท้าของเซียวเหยียนอย่างแรงจนเลือดซึมออกมาเป็นทางยาว

ซุนมามาจับจ้องใบหน้าของเซียวเหยียนตาไม่กะพริบ หวังจะเห็นรอยกระตุกหรือแววตาเจ็บปวด

ทว่า... เซียวเหยียนยังคงนอนหลับตาแน่นิ่ง ลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอ ไร้ซึ่งการกระตุกของกล้ามเนื้อใบหน้าแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดจากการถูกกรีดเนื้อถูกระงับไว้ด้วยการสกัดจุดเว่ยจงของลู่หลิน เส้นประสาทรับความรู้สึกถูกตัดขาดไปแล้วชั่วคราว

หมอหลวงเฉินหน้าถอดสีเล็กน้อย เขาวางมีดลง แล้วเอื้อมมือไปจับชีพจรที่ข้อมือของเซียวเหยียน

ปลายนิ้วทั้งสามวางทาบลงบนจุดชุ่น กวน และฉื่อ

สิ่งที่เขาสัมผัสได้ใต้ปลายนิ้ว ยิ่งตอกย้ำให้ความสงสัยทั้งหมดกลายเป็นความสิ้นหวัง

ชีพจรเต้น ‘จม ช้า และติดขัด’ ดั่งใบไม้แห้งที่ลอยเคว้งในลำธารที่แห้งขอด บางจังหวะชีพจรหยุดเต้นไปถึงสองลมหายใจ ก่อนจะเต้นรัวเร็วและแผ่วเบาจนแทบจับสัมผัสไม่ได้ นี่คือลักษณะของ ‘ชีพจรมรณะ’ หรือชีพจรของคนที่อวัยวะภายในถูกพิษเย็นกัดกร่อนจนใกล้จะดับสูญ

‘เป็นไปไม่ได้...’ หมอหลวงเฉินคิดในใจอย่างตื่นตระหนก ‘สภาพร่างกายเช่นนี้ อย่าว่าแต่จะลุกขึ้นยืนฟาดฟันกับมือสังหารเลย แค่จะมีชีวิตรอดผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว’

หมอหลวงเฉินชักมือกลับ หน้าผากของเขาเริ่มมีเหงื่อเย็นผุดซึม

“เป็นอย่างไรบ้าง หมอหลวงเฉิน” ซุนมามาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ท่านอ๋องทรง... มีอาการดีขึ้นบ้างหรือไม่ ขาของพระองค์สามารถขยับได้บ้างหรือไม่”

หมอหลวงเฉินลุกขึ้นยืน ส่ายหน้าช้าๆ ด้วยสีหน้าสลดใจ

“ทูลซุนมามา... อาการของท่านอ๋องทรุดหนักยิ่งกว่าเมื่อสองเดือนก่อนเสียอีกพ่ะย่ะค่ะ พิษเหมันต์ได้แทรกซึมเข้าสู่ไขกระดูกและเส้นเลือดใหญ่ที่ขาทั้งสองข้างจนหมดสิ้น เส้นเอ็นตายด้าน กล้ามเนื้อไร้การตอบสนอง และชีพจรหัวใจก็อ่อนแอจนน่าเป็นห่วง... เกรงว่า ชาตินี้ท่านอ๋องคงไม่มีวันกลับมาเดินได้อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

คำวินิจฉัยของหมอหลวงเฉิน ดั่งค้อนใหญ่ที่ทุบทำลายความสงสัยของฝ่ายฮองเฮาจนแหลกละเอียด

ซุนมามามีสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด ทว่านางก็ไม่อาจโต้แย้งหลักฐานที่ประจักษ์ต่อสายตาได้ หญิงชรามองดูเซียวเหยียนที่นอนหายใจรวยรินบนเตียงด้วยสายตาสมเพชระคนโล่งใจ ในเมื่อพยัคฆ์ตัวนี้กลายเป็นเพียงซากสัตว์ที่รอวันตาย ฮองเฮาก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงระแวงเขาอีกต่อไป

“น่าเวทนายิ่งนัก...” ซุนมามาเอ่ยเสียงเรียบ “เช่นนั้น ข้าน้อยจะนำความกราบทูลฮองเฮาตามความเป็นจริง เทียบยาหลวงและโสมหิมะนี้ ข้าน้อยจะมอบให้พ่อบ้านหลี่ไว้ต้มถวาย... พระชายาเองก็โปรดรักษาสุขภาพด้วยเถิด การดูแลคนป่วยหนักเช่นนี้ คงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย”

“ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงเมตตา...” ลู่หลินย่อกายลงคำนับอย่างนอบน้อม “ข้าจะดูแลท่านอ๋องอย่างสุดความสามารถเพคะ”

“ข้าน้อยทูลลาพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงเฉินเก็บกล่องยา รีบก้าวถอยหลังตามซุนมามาและพ่อบ้านหลี่ออกจากห้องหอไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเสียงฝีเท้าของคนเหล่านั้นลับหายไปจากลานตำหนัก และประตูห้องบรรทมถูกปิดลงสนิทอีกครั้ง...

บรรยากาศในห้องพลันเปลี่ยนไปในพริบตา

ลู่หลินรีบสาวเท้ากลับมาที่เตียง นางขยับนิ้วอย่างรวดเร็ว ถอนเข็มเงินทั้งสี่เล่มออกจากท่อนขาของเซียวเหยียนทันที

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ทันทีที่เข็มเงินเล่มสุดท้ายหลุดพ้นจากผิวเนื้อ เลือดสีแดงสดก็พวยพุ่งออกจากรอยแผลที่ฝ่าเท้าของเซียวเหยียน ลมปราณที่ถูกกักขังไว้พลันระเบิดออก ไหลเวียนกลับคืนสู่เส้นเลือดใหญ่ดั่งสายน้ำป่าแตกออกจากเขื่อน

“อึก!”

เซียวเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก ร่างหนาใหญ่สะดุ้งเฮือก ใบหน้าที่เคยซีดเผือดพลันกลับมามีเลือดฝาดในพริบตา นัยน์ตาสีดำสนิทลืมขึ้นเต็มดวง เปล่งประกายดุดัน คมกริบ และทรงอำนาจดั่งพญาอินทรีที่เพิ่งสลัดโซ่ตรวน

เขายันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง สองขายาวตวัดลงแตะพื้นหินแกรนิตอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนแรงหรือความพิการแม้แต่น้อย

ชายหนุ่มก้มมองรอยแผลที่ฝ่าเท้าของตนเอง แผลนั้นยาวเกือบสองนิ้ว ทว่าเลือดที่ไหลซึมกลับเริ่มหยุดลงด้วยพลังลมปราณที่เขาสมานไว้

“วิชาฝังเข็มของเจ้า... ร้ายกาจนัก ไป๋ลู่หลิน”

เซียวเหยียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง เขายกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของตนเอง “ความเจ็บปวดจากการที่เส้นเอ็นถูกบิดเกร็งเมื่อครู่... รุนแรงยิ่งกว่าการถูกคมดาบฟันในสนามรบเสียอีก หากเป็นคนอื่น ป่านนี้คงร้องลั่นตำหนักไปแล้ว”

ลู่หลินเก็บเข็มเงินลงในซองผ้าไหม นางหันกลับมาสบตากับเขา ริมฝีปากอิ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่แฝงความร้ายกาจ

“หากท่านอ๋องส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว... หม่อมฉันก็เตรียมเข็มพิษอีกเล่มไว้แทงตัดขั้วหัวใจท่านแล้วเพคะ เพื่อไม่ให้ความลับของเรารั่วไหล”

เซียวเหยียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด เขายื่นมือหนาออกไป คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของนาง ดึงร่างบางของนางเข้ามาในอ้อมกอดแกร่งทันที!

“ว้าย!” ลู่หลินเสียหลัก ล้มพับลงไปนั่งบนตักกว้างของเขา

แขนแกร่งของเซียวเหยียนโอบรัดรอบเอวคอดของนางไว้แน่น แผงอกหนาแนบชิดกับทรวงอกอวบอิ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียนที่ยังคงมีกลิ่นแป้งหอมอ่อนๆ นัยน์ตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดอกท้อของนางอย่างมีความหมาย

“เจ้ากล้าขู่จะฆ่าข้าอีกแล้วนะ พระชายาของข้า...”

เขาโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากร้อนจัดเฉียดผ่านใบหูนิ่มของนาง ขบกัดติ่งหูของนางเบาๆ จนลู่หลินสะท้านไปทั้งร่าง “แต่เจ้าทำได้ดีมาก... การแสดงละครในวันนี้ จะทำให้ตำหนักในและรัชทายาทวางใจไปได้อีกนาน และพวกมัน... จะไม่มีวันรู้เลยว่า คมดาบที่แท้จริงกำลังจ่อคอหอยพวกมันอยู่”

ลู่หลินยกแขนขึ้นคล้องคอเขาเบาๆ รอยยิ้มดั่งนางพญาหงส์ปรากฏขึ้นบนใบหน้างาม

“หม่อมฉันบอกแล้วเพคะ... ว่าเราสองคนลงเรือลำเดียวกันแล้ว หากท่านอ๋องต้องการจะล้มกระดานหมากนี้ หม่อมฉันก็พร้อมจะเป็น ‘เข็มพิษ’ ที่คอยทิ่มแทงศัตรูของท่านในเงามืด!”

เซียวเหยียนกระตุกยิ้ม แววตาคู่คมปลาบลุกโชนด้วยไฟแห่งความทะเยอทะยานและเพลิงเสน่หาที่ไม่อาจมอดดับ เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากของนางอย่างลึกซึ้ง ดื่มด่ำกับชัยชนะในก้าวแรกที่พวกเขาร่วมมือกันสร้างขึ้นมา