บทที่ 5 คนร้าย 1/2

หลังจากกลับจากเขตแดนประจิมเขาก็ว้าวุ่นมาหลายเดือน จนเมื่อคิดได้แล้วจึงไปทวงบุญคุณกับพี่ชายตน เพราะว่าเป็นเขาที่ทำให้ทั้งพี่ชายและพี่สะใภ้มีวันนี้ เขาจึงต้องทำอันใดสักอย่าง และข่าวเรื่องกบฏสกุลว่านนับวันยิ่งลือหนัก ทำให้เขาต้องลงไปจัดการด้วยตัวเองอย่างเงียบ ๆ แม้ว่าเสด็จพ่อจะให้เขาอยู่นิ่งเฉยก่อน แต่คนใจร้อนเช่นเขามีหรือจะรั้งรอต่อไปได้

          เหลียงเอ้อหลางเดินเข้าตำหนักบูรพาเพื่อไปขอร้องบางอย่างกับองค์รัชทายาท ที่ตอนนี้มีอำนาจเหนือเขาที่เป็นองค์ชายรอง และมีอำนาจสั่งการทุกอย่างนั้นจึงให้พี่ชายของเขาออกหน้าเป็นดีที่สุด

“เสด็จพี่ ท่านต้องประทานรางวัลให้กับข้า หากไม่มีข้าท่านก็ไม่ได้ครองรัก”

เจ้าน้องตัวแสบริอาจมาทวงบุญคุณกับพี่ชาย แต่ก็ต้องให้เพราะว่าน้องรองผู้นี้เขาถึงมีวันนี้

“เจ้าอยากได้อันใดก็ว่ามา”

“ข้าอยากไปชายแดนประจิมสักหน่อย” ทั้งเรื่องที่ไปสืบและสตรีไร้ยางอายผู้นั้นดึงให้เขาต้องกลับไปชายแดนประจิมอีกครั้ง

ดื้อนักคงต้องเป็นข้าสินะที่จะเอาเจ้าอยู่...!

“ก็ได้วันพรุ่งพี่เจ้าจะทูลขอเสด็จพ่อให้ อยากได้สักกี่เดือน” องค์รัชทายาทถามน้องชายตนเอง

“ครึ่งปี...”

“ฮะ...นี่เจ้าจะกลับมาเอาตอนพี่สะใภ้เจ้าคลอดเลยหรืออย่างไร” เขาอยากรู้นักชายแดนประจิมมีอันใดดี

“เถอะน่าท่านพี่ ช่วยข้าสักเรื่อง”

“ก็ได้ แต่เจ้าห้ามไปก่อเรื่อง หรือเจ้ามีอันใดปิดบังพี่ที่เขตแดนประจิม” เฉิงอวี้หรี่ตามองน้องชายอย่างจับผิด ทั้งอาการเร่งร้อนของน้องรองผู้นี้ชวนให้น่าสงสัยยิ่ง

“ไว้ข้าเสร็จเรื่องแล้วจะเล่าให้ฟัง ข้าทูลลาเสด็จพี่”

เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เหลียงเอ้อหลานก็ไปเตรียมตัวเดินทางทันที เขาแทบจะเร่งวันเร่งคืนให้ถึงเมืองหนางฟงโดยเร็วนัก แทบไม่อยากรั้งรอ

ฉางอี้ผู้ติดตามองค์ชายรอง ควบม้าเร็วตามที่ได้รับคำสั่งมาถึงหนานฟงก่อน แล้วเข้าพบกับท่านเจ้าเมืองลู่ พร้อมกับส่งจดหมายลับจากองค์ชายรองให้ท่านเจ้าเมืองโดยตรง

“ท่านฉางอี้ ท่านมีอันใด ใยเร่งร้อนเช่นนี้” ลู่เยว่เฟิงกำลังนั่งอยู่สำนักตรวจการเจ้าเมือง แล้วก็ต้องตกอกตกใจเมื่อคนขององค์ชายรองมีคำสั่งด่วนเข้ามา

โหลวอี้เยี่ยน ที่โดนลู่เยว่อิงลากไปโน่นมานี่ จนทำให้การสืบเรื่องราวต่าง ๆ ไม่ได้คืบหน้าแต่เขาก็ต้องปั้นหน้าทำเป็นยิ้มดีใจที่ได้เห็นหน้ากับนาง ทั้งที่จริงอยากจะบีบคอนางนัก คงคิดว่าความสาวความสวยคงจะมัดใจชายอย่างเขาได้

นางคิดผิดแล้ว คนที่สมกับเป็นคู่เคียงหมอนต้องเก่งรอบด้านหาใช่แค่แต่งตัวเก่งและเพ้อฝันไปวัน ๆ นางไม่เหมาะสมกับการฮองเฮาของโฮ่วเหลียงเลยสักนิด

“พี่เยี่ยน...มาตรงนี้หน่อยเจ้าค่ะ ข้าอยากได้ดอกไม้” เยว่อิงที่กำลังปีนป่ายเล่นซนอยู่กลางป่าและลำธารใส เรียกคนรักมาหาตน เพราะอยากออกมานานแล้วแต่ไม่มีคนพามา หากมาคนเดียวท่านพ่อก็ไม่อนุญาต บัดนี้มีพี่เยี่ยนของนางมาด้วยจึงนับว่าปลอดภัยยิ่ง

“ไปเถอะนายน้อยเดี๋ยวนางจักสงสัย” เย่อเทียนที่ระอาใจไม่ต่างจากนายน้อย มองดูเยว่อิงที่แสนโง่เขลาโดนหลอกใช้ยังไม่รู้ตัว เพราะความรักโง่ ๆ ของนางแท้ ๆ

อีกไม่นานนี้หรอก ให้ได้ผังเมืองของหนานฟงและแผนที่ทหารของกองทัพชิวหยาง เมื่อนั้นนางก็หมดโยชน์ สิ่งเดียวที่นางจะได้รับกับความรักครั้งนี้คือความตายเท่านั้น

โหลวอี้เยี่ยนเดินมาช่วยนาง แต่สายตาเหลือบเห็นเงาบางอย่างด้านหลังก็ยืดตัวตรง อย่างคนระแวดระวัง

“ใครกันที่ตามมา” เขาหยุดนิ่งสังเกตสิ่งที่เคลื่อนไหวรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบสิ่งใดพิรุธ นอกจากใบไม้ที่ไหวตามลม แต่เขารู้ว่าไม่ชอบมาพากลแน่

ผู้ใดมันกล้า...!

สีหน้าเหี้ยมโหดที่เคยเก็บซ่อนไว้ ยามเมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีโง่งมผู้นี้ประจักษ์ให้เห็นกับสายตาครั้งแรก ดวงตาแดงเดือดด้วยความกรุ่นโกรธ

“พี่เยี่ยนท่านเป็นอันใดหรือไม่ สีหน้าท่าน...?” นี่เป็นครั้งแรกที่เยว่อิงมองใบหน้าคนรักแล้วรู้สึกกลัว ทั้งยังเหมือนไม่เคยรู้จักเขามาก่อน

โหลวอี้เยี่ยนพยายามบังคับให้ตัวเองไม่ระเบิดออกมาอย่างดีที่สุด และหลิงเย่อเทียนสังเกตเห็นความผิดปกตินั้นจึงเร่งเดินมาหาเยว่อิงและดึงให้หลบออกไป

“เย่อเทียนเจ้าพาคุณหนูเจ้ากลับไปเสียก่อน ข้ามีธุระต้องไปจัดการ” เขาไม่พอใจที่ผู้ใดมันเข้ามากระตุกหนวดเสือเช่นเขา ทั้งยังเคลื่อนไหวไร้ร่องรอย ไม่อาจจะจับได้

หรือว่ามีคนล่วงรู้แล้วว่าเขาคือผู้ใด...ท่านเจ้าเมืองหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นจักรีรอไม่ได้แล้ว ชักช้าจักไม่ทันการณ์

เขากลับไปยังจวนและเรียกรวมพลไปยังห้องลับทันที เพื่อสั่งการให้ดำเนินการตามแผนที่วางไว้

“คืนนี้เผาจวนสกุลลู่ ฆ่าเจ้าเมืองและลูกสาวให้สิ้น เข้าห้องลับไปเอาผังเมืองมาให้จงได้” สั่งการเสร็จเขาก็นั่งพินิจพิจารณาว่าตนพลาดสิ่งใดไป เหตุใดมีคนล่วงรู้เอาได้

หลิงเย่อเทียนได้รับคำสั่งลับ มีหรือนางจะรอนางวางแผนวางยาคนทั้งจวนและเผาพร้อมกันทีเดียว จะได้ไม่เหลือซากให้ตามดมกลิ่น