บทที่ 5 คนร้าย 2/2

เหลียงเอ้อหลางอยู่กลางทางระหว่างเมืองหลวงและหนานฟง การเดินทางกินเวลาถึงสามวันแล้ว อีกเพียงวันเดียวก็จะถึงแต่เขารู้สึกร้อนลนนักไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดกัน

“เจ้าไปซื้อม้าเร็วมาให้ข้า” เขาตัดสินใจควบม้าออกไป เร่งให้ถึงคืนนี้ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้เขาไม่อาจจะรั้งรออีกต่อไปได้

“พ่ะย่ะค่ะ” ทหารที่ติดตามเหลียงเอ้อหลางรับคำแล้วรีบไปดำเนินการตามรับสั่งทันที

หลังจากได้ม้าเร็วเขาก็รีบควบให้ถึงหนานฟงในคืนนี้ แม้ว่าทหารที่ติดตามมาก็ยังควบม้าไม่ทันเหลียงชินอ๋อง เขามุ่งหน้าตรงไปยังเขตแดนประจิมทันที

เย่อเทียนเหยาะยาสลบลงในน้ำดื่มน้ำกิน รวมทั้งนำเหล้าไปให้คนเฝ้าหน้าประตูดื่ม แน่นอนว่ามันผสมยาสลบไว้ด้วยกัน เมื่อฟ้าเริ่มมืด แต่ละคนก็เริ่มร่วงไปทีละคนทีละคน ไม่พ้นกระทั่งเจ้าเมืองและลูกสาว

ฟิ๊ว...!!!

เย่อเทียนจุดพลุให้สัญญาณ เพื่อให้นักรบเผ่าตี้ที่ลอบซุ่มอยู่ข้างกำแพงจวนลอบเข้ามาจุดไฟเผา ส่วนตนเองนั้นก็เข้าไปหาผังเมืองหนานฟง

“อยู่ไหนนะ...” นางพยายามรื้อค้นจนหมด กระทั่งพลิกโต๊ะรื้อหาแต่ก็ไม่พบสิ่งใดเลย เจ้าเมืองผู้นี้ร้อยเล่ห์ หลบซ่อนสิ่งของสำคัญได้เก่งยิ่ง เหตุใดไม่โง่งมเหมือนลูกสาว

“แม่นางเย่อเทียน เสร็จแล้วหรือยัง ข้าจะจุดไฟแล้ว” นับรบที่เป็นคนลากบ่าวไพร่ที่สลบตามรายทางมากองรวมกันและต้องการเผารวมกับจวนไปในที่สุด

 “รอเดี๋ยวเจ้าไปจัดการที่เหลือก่อน ข้ากำลังเร่ง” เย่อเทียนรู้ว่าห้องนี้เป็นห้องที่เก็บของสำคัญ แต่เหตุใดไม่มีของที่นายน้อยตามหา หรือว่าไม่ได้เก็บไว้ที่นี่กัน

ฉางอี้จะเข้ามาในจวนท่านเจ้าเมือง เมื่อเห็นว่าจวนเงียบผิดปกติ ทั้งบ่าวไพร่สลบและนอนเกลื่อนตามทางเดินก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล

ฉางอี้จุดพลุสีเหลืองขึ้นฟ้าส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาที่แทรกซึมอยู่รอบ ๆ เมืองรู้ว่ามีภัยที่จวนเจ้าเมือง ให้รีบมาโดยด่วน

สัญญาณขอความช่วยเหลือจากฉางอี้เป็นเขาที่เป็นคนให้ทำ และจดจำมันได้ นั่นยิ่งทำให้เหลียงเอ้อหลางยิ่งกว่าติดปีก เขาเข้าเขตหนานฟง แต่ยังไม่ถึงจวนเจ้าเมือง จึงทำให้เขาต้องเร่งควบม้าให้เร็วขึ้น

ไป...เร็ว...!

เสียงม้าที่ทยานไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า ตามคำสั่งผู้ที่บังคับ แต่ทว่ากับยังไม่เร็วได้ดั่งใจ เมื่อใกล้ถึงหน้าจวนสกุลลู่เหลียงเอ้อหลาง ดีดตัวขึ้นใช้วิชาตัวเบาดุจพยัคฆ์ขี่เมฆาได้อย่างนกไปหยุดที่หน้าจวน

“มีคนร้าย...เร็ว...” ฉางอี้ตะโกนเมื่อเหล่าองครักษ์เงามากันครบถ้วนดีแล้ว จึงสั่งให้บุกเข้าไปช่วยท่านเจ้าเมือง เพียงแค่พลุขึ้นบนฟากฟ้าไม่กี่อึดใจก็รวมพลได้มาก

ฮะ...มีคนมา...!

หวีด...หวี๊ด...หวีด...!

นักรบเผ่าตี้ผิวปากส่งสัญญาณให้กับคนอื่น ๆ เตรียมตัวแล้วไฟก็ลุกมอดไหม้จวนจากทางด้านหลัง

“ฉางอี้ เกิดอันใดขึ้น...” เหลียงเอ้อหลางเห็นกลุ่มควันจึงตกใจ

“คนร้ายลอบเข้าจวนเจ้าเมือง กระหม่อมกำลังจะเข้าไปช่วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮะ...เยว่อิง” ไม่ทันที่ได้คิดเป็นอื่น คนที่เขาเป็นห่วงก็ผุดขึ้นในหัว เหลียงเอ้อหลางตรงไปยังเรือนนอนของนาง ควันไฟฟุ้งจนแทบมองไม่เห็นอะไร แต่ทว่าเมื่อเข้าไปหานางได้ พบว่านางสลบหมดสติไม่รู้เนื้อรู้ตัว

“เยว่อิง...เยว่อิง...ตื่น” เขาตบหน้านางเบา ๆ ให้ตื่นขึ้นแต่ทว่ากลับไม่ได้รับการตอบจากคนที่เขาเป็นห่วงมาตลอดทาง

ด้านนอก เสียงองครักษ์เงากับกลุ่มโจรปะทะกัน เสียงดาบกับเสียงต่อสู้ดังลั่นสนั่นจวน บางคราวก็มีเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของผู้ที่พ่ายลง

เสียงปะทะกันระหว่างสองฝ่ายไม่มีทีท้าว่าจะจบลงง่าย ๆ เย่อเทียนได้รับรู้แล้วว่ามีผู้มาทำลายแผนการ แต่ว่านางต้องหาผังเมืองให้จงได้

“เย่อเทียน มีคนมาช่วยเร็ว” นักรบเผ่าตี้ที่ดูลาดเลาด้านนอกตะโกนร้องบอกนางที่ค้นหาของอยู่ในห้องยังไม่ออกมา มือไม้นางก็สั่นไปด้วยแต่ก็จิตใจที่มุ่งมั่นทำเพื่อนายน้อยต้องสำเร็จให้ได้ ทำให้นางไม่หวั่นกลัวสิ่งใดแม้ความตาย

เสียงดาบกระทบกันใกล้เข้ามาทุกที จนเกือบจะถึงหน้าห้องเก็บเอกสารลับ ดวงตาของนางลุกวาวขึ้นเมื่อเจอสิ่งที่ต้องการ หญิงหยิบมันขึ้นแล้วก็รีบออกจากห้องนี้แต่ทว่ากลับมีอาวุธลับซัดเข้าหาตัวนาง

ฟิ๊ง...!

เสียงมีดสั้นซัดเข้าหา นางหลบทันและเฉียดคอไปนิดเดียว นางปิดใบหน้าซ่อนเร้นไว้ใต้ผ้าคลุมสีดำ มองตามคนที่ทำร้ายนางด้วยแววตามาดร้าย

“หยุดนะ...เจ้าเป็นใคร” ฉางอี้ที่เข้าไปลากร่างของเท่าเจ้าเมืองออกมาได้แล้ว ก็หมายจะไปช่วยเหลียงชินอ๋อง แต่เมื่อเห็นว่าทางนี้มีคนร้ายจึงตามเข้ามาดู

“หยุดก็โง่สิ...” เย่อเทียนวรยุทธสูงส่ง กระโดดหนีออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมม้วนเอกสาร