บทที่ 4 สตรีไร้ยางอาย 1/2

เย่อเทียนเพิ่งกลับจากจวนของโหลวอี้เยี่ยน ก็ต้องกลับไปอีก แต่จะให้ไปกลับกี่รอบก็ได้ แต่นางเองก็เบื่อความเอาแต่ใจและไร้ยางอายของนาง ที่เอาแต่ตามนายน้อยของตนจนแทบไม่มีเวลาทำการใด

          “หากงานนายน้อยสำเร็จเมื่อไหร่ เจ้าเป็นคนแรกที่ข้าจะปลิดชีพ” เย่วเทียนสบถคำแล้วเดินมุ่งไปจวนนายน้อยของตน

          เสียงเอะอะโวยวายของบุตรสาวเจ้าเมืองทำให้เจ้าเมืองระอาใจนัก เรียกให้อาจารย์มาสอนมารยาทอย่างผู้ดี นางก็ก่อกวนจนอาจารย์ส่ายหน้า สิ่งเดียวที่นางอยากเรียน เห็นจะเป็นพวกหนังสือประโลมโลก ที่ขายตามท้องตลาด และเอาแต่เที่ยวเตร็ดเตร่ฟังคนเล่าเรื่อง

          “เห้อ...!อิงเอ๋อร์เมื่อไหร่เจ้าจักรู้ความสักทีนะ บิดาเป็นห่วงเจ้านัก” ลู่เยว่เฟิงโทษเป็นความผิดตน ที่ไม่ดูแลมารดาของนางให้ดี เอาแต่ทำราชการ จนเมื่อเขาขึ้นเป็นเจ้าเมือง แต่นางก็ไม่อยู่ยินดีกับเขาเสียแล้ว

          เหลือเพียงเด็กน้อยน่ารักในวันวานอย่างเยว่อิง เขาก็ตามอกตามใจจนนางเสียผู้เสียคน นางไม่มีมารดาคอยอบรมสั่งสอน ทำให้นางเอาแต่ใจตัวเอง และเขาก็ไม่เคยลงโทษนางอย่างจริงจังเสียที

          สายตาท่านเจ้าเมือง มองตามสตรีผู้แสนงดงามเดินกลับจวนก็ถอนหายใจไปไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ แม้ว่าชาวบ้าน หรือเหล่าคุณหนูสกุลอื่น จะคบค้าสมาคมกับนาง แต่ข่าวเสีย ๆ หาย ๆ ของนาง ล้วนไม่มีใครอยากมาทาบทามสู่ขอ เว้นเพียงแต่โหลวอี้เยี่ยนเพียงคนเดียวเท่านั้น

          บุรุษหนุ่มคนนี้ก็ไต่เต้าขึ้นมาเร็วจนเกินไปนัก จนคิดว่าต้องมีเบื้องหลังที่ไม่น่าไว้วางใจ เขาจึงรักษาระยะห่างไว้ก่อน แต่เจ้าลูกตัวแสบก็เร่งเร้าอยากแต่งงานกับคนผู้นี้เสียอีก เป็นเขาที่ไม่รู้จะทำเช่นไรดี

          เห็นทีคราวนี้ต้องไปปรึกษาแม่ทัพชิวหยาง เพื่อหารือบางเรื่องให้ถ้วนถี่

          “พวกเจ้า...เอารถม้าออก ข้าจะไปจวนแม่ทัพชิวหยาง” ลู่เยว่เฟิงสั่งการให้บ่าวรับใช้ไปเตรียมการเดินทาง ส่วนตนแวะไปเอาหนังสือบางอย่างในห้อง แล้วก็เดินไปขึ้นรถม้า

          วังหลวง...

          หลังแต่งตั้งรัชทายาทเพียงวันเดียว ตำหนักประจิมส่วนของวังหน้าก็ร้อนรนดั่งไฟ เมื่อองครักษ์เงาที่ให้คอยเฝ้านางรายงานว่า นางส่งจดหมายนัดพบกันที่ลับตาคน

          “บัดซบ...!” เสียงสบถลั่นตำหนักประจิม เมื่อฉางอี้นำจดหมายลับมาส่งให้กับเหลียงชินอ๋อง เขากำหมัดแน่น

          “ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ...” ฉางอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อย เพราะไม่รู้ว่าในจดหมายลับนี้เนื้อหาเป็นเช่นไร

          “นางโง่เขลาเช่นนี้ เกิดมาเป็นสตรีได้อย่างไร แค่ผู้ชายชมชอบก็หลงโง่งมไปกับเขา ไม่รู้ว่ามาดีหรือร้ายด้วยซ้ำ หากผู้นั้นข่มเหงเข้าจะทำอย่างไร” เขาอารมณ์เสีย แต่ไม่รู้ทำไมเรื่องของนาง ทำให้เขาไม่จะเป็นอันกินอันนอน สับสนวุ่นวายใจไปหมด จึงอารมณ์เสียกับลูกน้องตัวเองไปด้วย

          “พระทัยเย็นก่อนพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยังไม่เข้าใจ พระองค์หมายถึงผู้ใดกัน” ฉางอี้พยายามทบทวน สตรีใดที่ทำให้ท่านอ๋องกระวนกระวายใจเช่นนี้ ช่วงที่ก่อนเดินทางไปเขตแดนประจิม ก็เห็นมีแต่พระองค์ไปพบแม่นางม่านเหมย บุตรสาวเสนาบดีหวังลี่ซุ่น แต่นั่นก็เป็นเพียงการไปพบปะทะแทนองค์ชายใหญ่ หรือองค์ไท่จื่อ

          บัดนี้ทุกอย่างกระจ่างดีแล้ว มิเห็นต้องร้อนรนอันใด หรือว่านายตนจะหลงชอบแม่นางม่านเหมยเข้าให้แล้ว

          “เจ้า...ไปแจ้งแก่คนของเรา จับตาสกุลลู่ให้ดี ใครออกจากบ้านไปที่ไหน ทำอะไรต้องรายงานเราอย่างละเอียดยิบ หากพลาดแม้เพียงครึ่งคำ ข้าจะเนรเทศพวกมัน” เขากำมือทุบโต๊ะ จนทำให้นางกำนัลในตำหนักต่างสะดุ้งและตระหนกไปพร้อม ๆ กัน