บทที่ 42

            เมื่อถึงวันสุดสัปดาห์ธนวรรธน์ขับรถพาณชญาดาและเด็กน้อยทั้งสองไปเที่ยวตามที่ได้สัญญาไว้ เด็ก ๆ ตื่นเต้นและสนุกกันมาก ณชญาดาเช่าชุดกิโมโน ยูกาตะ คอสเพลย์ให้ญาณิศาและฑีฆายุสวมใส่ เพราะตั้งใจจะถ่ายรูปและคลิปเด็ก ๆ ในชุดคอสเพลย์ เพื่อนำไปอัพในบล็อกของบุตรสาว

            แต่เด็กน้อยทั้งสองไม่ยอมใส่เพียงลำพัง ทั้งยังรบเร้าให้เขาและเธอสวมใส่ชุดคอสเพลย์ด้วยกัน เมื่อทนเสียงรบเร้าไม่ไหวทำให้ธนวรรธน์และณชญาดาจำต้องทำตามคำขอของเด็ก ๆ  จากนั้นก็พากันไปเดินเที่ยวและไม่ลืมที่จะถ่ายภาพสวย ๆ เก็บไว้มากมาย

            ขณะที่ณชญาดากำลังเพลินอยู่กับการถ่ายภาพและคลิปของเด็ก ๆ อยู่นั้น ธนวรรธน์ได้แอบถ่ายภาพของเธอและเด็ก ๆ ในอิริยาบถต่าง ๆ โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวด้วยโทรศัพท์มือถือของตัวเองไว้เช่นกัน

            นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มและแววตาที่สดใสแบบนี้ แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่มีวันที่เขาจะลืมเธอได้เลย การกลับมาพบกันในครั้งนี้ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกที่เขามีต่อเธอมาโดยตลอด เพียงแต่เขาเลือกที่จะแสดงออกในทางตรงกันข้าม

            “ลุงพีทมาถ่ายรูปกับพวกเราสิคะ” ญาณิศาวิ่งเข้ามาฉุดมือเขาให้ไปถ่ายรูปร่วมกันก่อนจะหันไปพูดออดอ้อนมารดา

            “แม่คะถ่ายรูปให้เราหน่อยค่ะ”

            ธนวรรธน์จูงมือเด็กน้อยทั้งสอง เขาเดินไปตามแรงฉุดของพวกเด็ก ๆ เพื่อไปยังสถานที่ต่าง ๆ ที่พวกเขาต้องการ โดยมีณชญาดาทำหน้าที่ช่างภาพ มีบ้างที่เขาเปลี่ยนมาทำหน้าที่ถ่ายภาพให้เธอและเด็กน้อยทั้งสอง

            หลายต่อหลายครั้งที่มีคนรู้จักเดินเข้ามาทักทายธนวรรธน์อย่างสนิทสนม ขณะที่เขาอยู่กับณชญาดา ญาณิศาและฑีฆายุ บุคคลเหล่านั้นต่างก็เอ่ยแซวถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเขายังไม่ได้แต่งงาน ต้องเข้าใจว่าเขาพาครอบครัวมาเที่ยวพักผ่อนแน่นอน แถมเด็ก ๆ ก็น่ารักมาก โดยเฉพาะหนูน้อยญาณินที่หน้าเหมือนเขามาก ถ้ามีใครบอกว่าเป็นลูกของเขาก็คงจะเชื่อ เพราะทั้งคู่หน้าหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว

            คำพูดเหล่านั้นมีผลทำให้ใบหน้าของณชญาดาซีดเผือด พวกเขายังอาสาถ่ายรูปหมู่ให้เขาและเธอด้วยความเต็มใจ ซึ่งธนวรรธน์เองก็ไม่ปฏิเสธ เขาอุ้มญาณิศาไว้ในอ้อมแขน และบอกให้ฑีฆายุมายืนอยู่ตรงหน้า แถมยังใช้โอกาสนี้โอบกอดหญิงสาวเอาไว้

            ณชญาดามีสีหน้าอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด บุคคลกลุ่มนั้นถ่ายรูปให้ธนวรรธน์ ก่อนจะขอตัวแยกย้ายจากไปพร้อมกับสงสัยว่าสาวสวยและเด็กน้อยทั้งสองนี้เป็นใคร มีความสัมพันธ์อย่างไรกับชายหนุ่ม หรือเขาจะแอบซุกลูกเมียไว้โดยไม่มีใครรู้ ดูจากหน้าตาของแม่หนูน้อยในอ้อมแขนเขานั้น

            ช่างเหมือนเขาราวกับพิมพ์เดียว สิ่งนี้ยิ่งเป็นแรงจูงใจที่ทำให้คนที่เดินเข้ามาทักทายเขาเกิดความสงสัย แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามเรื่องนี้กับเขาตรง ๆ เลยสักคน ได้แต่เก็บความสงสัยเหล่านั้นไว้

            สิ่งหนึ่งที่ธนวรรธน์คาดไม่ถึงคือเรื่องนี้จะกลายเป็นประเด็น ให้ผู้คนกล่าวขานกันไปต่าง ๆ นานา ข่าวเขาควงสาวสวยปริศนาพร้อมเด็กน้อยทั้งสองมาเที่ยว ถูกแพร่สะพัดออกไปไวอย่างกับไวรัส ผู้คนต่างก็พูดถึงเรื่องนี้กันอย่างสนุกปาก ทั้งแต่งแต้มต่อเติมทั้งที่ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องจริงเป็นเช่นไร

            สองหนุ่มสาวพาเด็กน้อยทั้งสองเที่ยวเพลินจนลืมเวลา เด็ก ๆ ก็ร่าเริงมากยามที่ได้เที่ยวเล่นสนุกสนานซุกซนตามวัย ระหว่างทางธนวรรธน์ได้แวะสถานที่แห่งหนึ่ง

            “ผมขอแวะทำธุระหน่อยนะ คุณกับเด็ก ๆ รอผมก่อนเดี๋ยวผมกลับมา”

            “ตามสบายค่ะ ฉันจะพาเด็ก ๆ ไปเดินซื้อของระหว่างที่คุณต้องทำธุระ”

            “ไม่ได้ยินที่ผมบอกเหรอ”

            “ได้ยินค่ะ แล้วไง ทำไมคุณต้องทำเสียงหงุดหงิดแบบนั้นด้วย”

            “ผมบอกให้คุณรอ คุณก็ต้องรอ เข้าใจไหมญาดา อย่าขัดคำสั่งผม”

            “คุณไม่มีสิทธิมาสั่งฉัน”

            “เหรอ แน่ใจ”

            “แน่นอน”

            “คุณจะยืนทะเลาะกับผมต่อหน้าลูกก็ตามใจ ผมมีเวลาทะเลาะกับคุณได้ตลอดทั้งวัน”

            ณชญาดาหันไปสบตาเด็ก ๆ ที่กำลังยืนจ้องมองมาที่เขาและเธออย่างสนใจ คงไม่ดีแน่ถ้าจะยืนทะเลาะกันต่อหน้าเด็ก ทำให้เธอยอมจำนน

            “ก็ได้ จะให้เรารอตรงไหน”

            “ตามมา” เขาพูดพร้อมกับจูงมือเด็กน้อยทั้งสองให้เดินตามเขาเข้าไปด้านใน ณชญาดาจึงต้องเดินตามไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะเขาใช้เด็กน้อยทั้งสองเป็นตัวประกัน

            “ให้ตายสิ! ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายยอมคุณอยู่เรื่อย” เธอบ่นด้วยความหัวเสีย

            เขาสั่งให้เธอและเด็ก ๆ นั่งรอในห้องรับรองจนกว่าเขาจะกลับมา ก่อนไปไม่วายพูดขู่

            “และอย่าคิดพาเด็ก ๆ หนีไปเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคุณเจอดีแน่ญาดา”