บทที่ 59

            “ไม่จริง”

            “พอฉันพูดความจริงคุณก็ไม่เชื่อ”

            “ถ้าจะให้ผมเชื่อก็พิสูจน์มาสิ”

            “พิสูจน์อะไร!” คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น

            “พิสูจน์ว่าญาณินไม่ใช่ลูกของผมด้วยการตรวจดีเอ็นเอ กล้าไหมล่ะ”

            ณชญาดาหน้าซีดเผือด เธอจะไม่ยอมให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเด็ดขาด จะให้เขารู้ความจริงไม่ได้ว่าเขาเป็นพ่อของญาณิศา ความลับนี้จะต้องตายไปพร้อมกับตัวเธอ

            “ไม่จำเป็น ฉันเป็นแม่ย่อมรู้ดีว่าใครเป็นพ่อของลูก และคน ๆ นั้นไม่ใช่คุณ”

            “ถ้าอย่างนั้นก็ตรวจดีเอ็นเอสิ หรือที่บ่ายเบี่ยงเป็นเพราะกลัวว่าผมจะรู้ความจริง”

            “ฉันเกลียดดุณ ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดคุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” เธอตะโกนใส่หน้าเขา

            “ไม่ปล่อย เกลียดผมให้มาก ๆ เพราะผมนี่แหละที่จะทำให้คุณรักผมจนไปไหนไม่รอด”  

            ช้อยเดินมาทันได้ยินการสนทนาของทั้งสองฝ่ายโดยบังเอิญ จึงได้แอบฟังจนรู้ความและหลบออกไปจากตรงนั้นก่อนที่ใครจะมาเห็น เรื่องที่ได้ยินมันเป็นเรื่องน่าตกใจที่ไม่เคยรู้มาก่อน

            ทันใดนั้นเองเสียงของญาณิศาก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะได้ทันเวลา ก่อนที่จะมีการฆ่ากันตายไปข้างหนึ่ง

            “ลุงพีทกอดแม่ดาทำไมคะ”      

            “แม่พี่เคยบอกว่าคนรักกันเท่านั้นถึงจะกอดกันได้”

            “ลุงพีทรักแม่ดาเหรอคะ รักแม่ดาคนเดียวไม่ได้นะคะ ลุงพีทต้องรักญาณินด้วย” เด็กน้อยวิ่งตรงเข้าไปหาชายหนุ่ม

            ธนวรรธน์เห็นเช่นนั้นก็เลยต้องปล่อยตัวณชญาดาให้เป็นอิสระ ก่อนจะคุกเข่าลงเพื่อสวมกอดญาณิศา แม่หนูน้อยกอดเขาไว้แน่นก่อนจะซบหน้าลงที่บ่าของเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแป้งเด็กจากตัวญาณิศา และการกระทำของแม่หนูน้อย ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

            ภาพตรงหน้าบีบคั้นหัวใจณชญาดา มากเกินกว่าที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

            ยิ่งญาณินรักและผูกพันกับเขามากเพียงใด

            ก็ยิ่งทำให้เธอกลัว...กลัวไปสารพัด

            กลัวว่าลูกจะเสียใจเมื่อต้องแยกจากเขาจริง ๆ กลัวว่าถ้าเขาจะรู้ความจริงแล้วจะแย่งลูกไปจากเธอ ฉะนั้นจะให้ธนวรรธน์รู้ความจริงไม่ได้เด็ดขาดว่าญาณินเป็นลูกใคร

            สรุปว่าธนวรรธน์ก็ยังไม่ได้รู้ความจริง เกี่ยวกับเรื่องที่กำลังสงสัยและคาดคั้นถาม เพราะสองแสบวัยซนได้เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน แต่ไม่เป็นไร โอกาสหน้ายังมี ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องรู้ความจริงในเรื่องนี้ให้ได้

            ค่ำคืนนั้นธนวรรธน์หงุดหงิดงุ่นง่านตลอดทั้งคืน เขานอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงและไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ สมองคิดวนเวียนถึงแต่เรื่องราวในอดีต

            ในค่ำคืนที่เขาและเธอมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน ไม่แน่ว่าญาณิศาอาจจะเป็นผลพลอยได้ที่เกิดจากเหตุการณ์ในคืนนั้นโดยที่เขาไม่รู้ เรื่องราวต่าง ๆ ในอดีตย้อนกลับมาในหัวของเขาอีกครั้ง ภาพเหล่านั้นยังคงแจ่มชัดไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใดก็ตาม

            จำได้ว่าคืนนั้นเขาชวนเธอดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ แม้จะปฏิเสธในตอนแรกแต่สุดท้ายเธอก็ยอมดื่มเป็นเพื่อนเขา ทั้งคู่นั่งดื่มด้วยกันท่ามกลางบรรยากาศเย็นสบาย โดยไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใด ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่เขาและเธอก็ยังคงดื่มด้วยกันอย่างเพลิดเพลิน จากที่นั่งห่างกันเป็นวาก็ค่อย ๆ กระเถิบเข้ามาใกล้ชิดกันโดยไม่รู้ตัว ทั้งคู่สบตากันและกันในระยะประชิด

            เขายอมรับว่าเขาชอบเธอ ชอบในความอ่อนหวานไร้เดียงสาและชอบที่เธอมีจิตใจที่งดงาม และก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่าง ที่ทำให้เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้างาม และก้มลงจูบเธอก่อนที่เธอจะทันได้รู้ตัว มือของเขาแตะที่เอวเพื่อดึงตัวเธอเข้ามาแนบชิด ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ เธอพยายามขืนตัวออกห่าง

            แต่เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ และกอดกระชับเธอไว้แน่นพร้อมกับมอมเมาเธอด้วยจูบที่เร่าร้อน ก่อนจะจูบละไปทั่วใบหน้า และเลื่อนไล้ไปสู่ซอกคอหอมกรุ่นซุกไซ้คลอเคลีย

            แม้ณชญาดาสะท้านสั่นไหวไปกับสัมผัสนั้น ซึ่งเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน แต่ก็รู้ดีว่าควรจะต้องหยุดการกระทำของเขาในขณะที่ยังทำได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ 

            “อย่าค่ะ เราไม่ควรทำแบบนี้นะคะ ฉันไม่อยากให้คุณทำแบบนี้” ณชญาดาร้องค้านเสียงแผ่วเบา

            แต่เขาไม่ได้หยุดการกระทำของตนเอง ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ปริมาณมากที่วิ่งพล่านอยู่ในสายเลือด ประกอบกับสันดานดิบของผู้ชาย ผลักดันให้ธนวรรธน์เลือกที่จะทำในสิ่งที่ใจคิดมากกว่าที่จะยอมทำตามคำขอของเธอ

            “อย่าห้ามผมเลย ผมรู้ว่าคุณเองก็ต้องการสิ่งนี้เหมือนกับผม เราต้องการสิ่งเดียวกัน”

            “ไม่ค่ะคุณธนวรรธน์...ไม่” เธอยังคงปฏิเสธด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

            เขาไม่ได้สนใจคำร้องขอของเธอ แต่กลับกอดกระชับร่างเธอแนบแน่นขึ้น และก้มหน้าลงหาเรียวปากของเธอ เขาจูบเธออย่างดื่มด่ำและจูบเธอไม่ยั้ง มนตร์ขลังเย้ายวนเข้าครอบงำสองหนุ่มสาว ทำให้พลังในการต่อต้านของหญิงสาวแทบสูญสิ้น เธอรู้ดีว่าตนเองกำลังจะพ่ายแพ้ให้แก่เพลิงรักร้อนแรงที่เขาจงใจมอบให้ ริมฝีปากร้อนรุ่มและปลายจมูกโด่งของเขา

            สัมผัสไปทั่วใบหน้าเธออย่างย่ามใจ ก่อนจะละเรื่อยมาจนถึงใบหู ธนวรรธน์ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของณชญาดาอีกครั้ง ปลายจมูกของเขาฝังอยู่กับเนื้อนุ่ม พลางใช้ริมฝีปากขบเม้มเบา ๆ การกระทำของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนไฟ้ไหม้ฟาง ยิ่งเนิ่นนานก็ยิ่งต้านทานเขาได้ยากขึ้นทุกที

            จากสัมผัสแปลกใหม่ที่ได้รับ ทำให้ณชญาดารู้สึกราวกับว่าร่างกายของตนเองถูกแผดเผา และกำลังจะระเบิดเป็นจุณในอีกไม่ช้า เมื่อธรรมชาติที่เคยหลับใหลในกายสาวถูกปลุกขึ้นด้วยน้ำมือเขา ทำให้ณชญาดามิอาจต้านทานความต้องการของตัวเอง เธอตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างคนไร้ประสบการณ์