บทที่ 76

            “แน่ใจนะว่าเป็นเพราะเหตุผลนั้น”

            “ใช่”

            “โอเค” ธนวรรธน์เลิกแกล้งเธอ เขายืดตัวขึ้นแต่ยังคงปักหลักยืนอยู่ที่เดิม

            ณชญาดาพิมพ์ตามที่เขาบอก จากนั้นก็จัดการส่งไฟล์งานให้เขา

            “ฉันส่งงานให้คุณแล้วลองดูซิว่าได้รับไหม”

            ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนจะเดินไปนั่งพิงตัวเตียงอย่างสบายอารมณ์ พร้อมกับเปิดไฟล์ที่เธอส่งมาให้จากมือถือของตนเอง แต่แทนที่จะอ่าน เขากลับเลือกที่จะนั่งดูเธอทำงาน และมันทำให้ณชญาดารู้สึกอึดอัดจนต้องเอ่ยถาม

            “คุณจ้องฉันทำไมคะ”

            เขาสบตาเธอด้วยดวงตาวาววะวับก่อนจะย้อนถาม “ผิดกฎหมายด้วยเหรอ”

            คำถามนี้ทำเอาคนถูกถามถึงกับอ้าปากค้าง

            “ไม่ผิดกฎหมายหรอก แต่ฉันไม่มีสมาธิในการทำงาน เวลาที่มีคนมานั่งจ้องจับผิดกันแบบนี้”

            “โอเค”

            ธนวรรธน์เลิกจ้องมองเธอ และหันกลับมาให้ความสนใจกับไฟล์งานของเธอแทน

            ต้องยอมรับว่างานเขียนของณชญาดานั้นน่าสนใจ เธอบอกเล่าข้อมูลของชาผ่านเรื่องเล่าของเขา ในรูปแบบของการเขียนไดอารี่ และทำมันออกมาได้อย่างกลมกลืนน่าติดตาม

            ไม่ยัดเยียดความรู้เกี่ยวกับเรื่องชามากเกินไป จนทำให้ผู้อ่านเกิดความรู้สึกเบื่อหน่าย แต่ก็ได้สอดแทรกเกร็ดความรู้เรื่องนี้ลงไปได้อย่างครบถ้วน ต้องยอมรับว่าการให้ความรู้เรื่องชาผ่านเรื่องเล่าจากประสบการณ์ของเขานั้น มันน่าสนใจและน่าติดตาม คนที่มีโอกาสได้อ่านก็จะได้ทั้งเกร็ดความรู้เกี่ยวกับการปลูกชา และการชงชาชนิดต่าง ๆ รวมถึงได้รับความเพลิดเพลินไปในคราวเดียวกัน

            โดยเริ่มเล่าตั้งแต่เขาเริ่มเข้ามาสืบทอดธุรกิจไร่ชาของครอบครัวในฐานะผู้บริหาร ที่ไร้ซึ่งประสบการณ์ทางด้านชา แม้จะเติบโตมาพร้อมกับธุรกิจนี้ แต่เมื่อต้องลงมือทำจริง ๆ มันไม่ง่าย เล่าถึงปัญหาและอุปสรรคที่เขาต้องเจอ

            การต้องดูแลคนหมู่มากก็ทำได้ยากกว่าที่คิด ส่วนหนึ่งเป็นเพราะขาดประสบการณ์ แต่ก็ไม่ละความพยายาม สุดท้ายก็ผ่านมันมาได้โดยได้รับความร่วมมือจากทุกคน พยายามคิดต่อยอด ปรับปรุง และพัฒนาจนทำให้ธุรกิจชาของเขาเป็นปึกแผ่นมั่นคง เขาอ่านมันด้วยความอย่างเพลิดเพลิน และอ่านจบภายในเวลาอันรวดเร็ว

            ขณะที่ธนวรรธน์นั่งอ่านงานของณชญาดาอยู่ที่เตียงนั้น เธอก็นั่งเขียนงานที่ค้างไว้อย่างตั้งใจและรู้สึกสนุกไปกับมัน เหมือนอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง

            เวลาผ่านไปพักใหญ่ณชญาดาวางมือจากงานที่ทำ และหันกลับไปมองชายหนุ่มบนเตียง ปรากฏว่าเขาหลับไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ หญิงสาวเดินไปยืนอยู่ข้างเตียง พร้อมกับโน้มตัวลงไปใกล้ตัวเขาเพื่อดูว่าเขาหลับจริงหรือว่าแกล้งหลับ เธอโบกมือไปมาตรงหน้าเขาแต่เขายังคงนอนนิ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ขยับตัวก็จะกลับไปนั่งทำงานต่อ

            ทันใดนั้นร่างของเธอก็ถูกดึงเข้าหาตัวเขา เธอจึงตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

            “นี่คุณแกล้งหลับเหรอ”

            “เปล่า ผมหลับจริง ๆ แต่มารู้สึกตัวตอนที่คุณเดินเข้ามา” ธนวรรธน์ตอบพร้อมกับซบที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ

            “ผมเร่งทำงาน คุมคนงานผลิตชาที่จะจัดส่งให้ลูกค้าแทนของเดิมที่มอดไปในกลองเพลิง ไม่ได้หลับได้นอนมาสองวันแล้ว ตอนนี้รู้สึกเพลียมากจริง ๆ”

            ณชญาดาขยับตัวอย่างอึดอัดขัดเขิน

            “เพลียก็กลับไปนอนพักที่ไร่ของคุณสิคะ”

            “ผมขับรถกลับไม่ไหว มันง่วงมากจริง ๆ คุณคงไม่ใจร้ายบังคับให้ผมขับรถกลับไร่ตอนนี้หรอกใช่ไหม แต่ถ้าคุณไม่ต้องการให้ผมอยู่ผมก็จะไป ทั้งที่รู้ว่าผมอาจจะหลับในหรือมีอุบัติเหตุเกิดขึ้น และผมอาจจะไม่...”

            หญิงสาวรีบยกขึ้นปิดปากเขาพร้อมกับส่ายหน้า ไม่ให้เขาพูดในสิ่งที่ไม่เป็นมงคล ธนวรรธน์ได้ทีกุมมือข้างนั้นของเธอขึ้นจรดริมฝีปากของตนเอง เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาหวานซึ้ง การกระทำของเขาส่งผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจเธอ มันเต้นนรัวเร็วจนเธอเกรงว่าเขาจะได้ยิน และก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าจะบังคับให้เขาขับรถกลับไร่ขณะที่กำลังง่วงก็คงไม่ดีแน่ และอาจจะเกิดอุบัติเหตุได้ เธอจึงตัดสินใจให้เขาพักที่นี่จนกว่าจะหายง่วง

            “ง่วงก็นอนพักที่นี่สักครู่ก่อนก็ได้ค่ะ แต่ต้องปล่อยฉันก่อน”

            “นอนกับผมได้ไหม”

            “อะไรนะ!” เธอร้องเสียงหลง

            “ผมหมายถึงนอนเป็นเพื่อนผม”

            “แต่ฉันไม่ง่วง”

            ธนวรรธน์หรี่ตาก่อนเอ่ยถาม “ไม่ง่วงหรือว่ากลัวจะเสียทีผมกันแน่ ถ้าเป็นอย่างหลังล่ะก็ไม่ต้องกลัว ผมไม่มีแรงที่จะทำอะไรคุณตอนนี้หรอก”

            “ไม่...ฉันไม่เชื่อใจคุณ...คุณมันเจ้าเล่ห์ไว้ใจไม่ได้หรอก”

            ณชญาดายังจำได้ดีถึงวันที่มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกันเป็นครั้งแรก เขาใช้ความชำนาญในเรื่องอย่างว่าหว่านล้อมให้เธอยินยอมเป็นของเขาด้วยความเต็มใจ แม้ว่าในคืนนั้นเธอจะดื่มจนมึน แต่ก็ไม่ได้เมาจนไม่มีสติรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้น ฉะนั้นจึงไว้ใจเขาไม่ได้เด็ดขาด ธนวรรธน์ยิ้มรับคำวิจารณ์ก่อนจะยืนยันหนักแน่น

            “ผมสัญญาว่าจะแค่นอนกอดคุณ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ถึงแม้ใจอยากจะทำแต่คงทำไม่ไหว ตาจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว แต่ถ้าคุณจะเป็นฝ่ายทำผมยอม”

            ณชญาดาอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำพูดของเขา

            “ใครจะทำแบบนั้น ฝันไปเถอะ และก็ปล่อยฉันได้แล้ว”