LOGINเขาไม่เพียงไม่ปล่อย แต่ยังพลิกตัวเธอมานอนบนเตียงโดยมีร่างของเขาทาบทับไว้ เหตุการณ์แบบนี้มันคุ้นมากสำหรับณชญาดา แม้ว่าจะเคยเกิดขึ้นมานานหลายปีแล้วก็ตาม ธนวรรธน์อดใจไม่ไหวเขาโน้มตัวไปจูบที่ริมฝีปากเธอ แต่เธอรีบเบี่ยงหน้าหนี ทำให้พลาดเป้าหมายไปอย่างน่าเสียดาย แต่ไม่เป็นไรอย่างน้อยเขาก็ได้หอมแก้มเธอ ก่อนจะไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างโหยหา
“ทำแบบนี้ไม่ได้นะพีท” ณชญาดาร้องห้ามด้วยความตกใจ
“แล้วใครจะห้ามผมได้ล่ะจริงไหม”
“ไม่นะคะพีท อย่าทำแบบนี้” น้ำเสียงของเธอเจือปนเสียงสะอื้น
ธนวรรธน์ซบหน้าลงที่ซอกคอเธอ ที่ผ่านมาเขาเป็นคนเอาแต่ใจ แต่ไม่รู้ทำไมครั้งนี้เขาถึงไม่อยากหักหาญน้ำใจเธอ ชายหนุ่มจึงต้องหักห้ามความต้องการของตัวเอง ก่อนที่มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
“ตกใจอะไรผมแค่จะนอนกอดคุณเท่านั้น เพลียจะแย่อยู่แล้วคงไม่มีแรงร่วมรักกับคุณตอนนี้หรอก แต่ถ้าได้หลับสักตื่นล่ะก็ไม่แน่”
เขาผละจากร่างของเธอไปนอนหงาย พร้อมกับดึงตัวเธอเข้ามากอด ณชญาดาได้แต่นอนนิ่งเฉยอยู่ในอ้อมกอดเขา ก่อนจะสัมผัสได้ว่าเขาหลับไปภายในเวลาอันรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเขาหลับ เธอจึงเผลอลูบไล้ใบหน้าและริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา ยามหลับเขาดูไม่มีพิษสงอะไร แต่ยามตื่นนี่สิช่างร้ายนัก ทั้งอารมณ์ร้อน โมโหร้าย แถมยังเป็นเผด็จการที่ชอบสั่ง สั่ง และสั่งให้ทุกคนทำในสิ่งที่เขาต้องการ เธอรอจนมั่นใจว่าเขาหลับสนิท จึงค่อย ๆ ลุกจากเตียงมานั่งทำงานต่อ
“เกือบไปแล้ว ดีนะที่เขายอมฟัง ไม่อย่างนั้นล่ะก็ต้องเกิดปัญหาตามมาแน่” หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะรวมรวมสมาธิให้อยู่กับงานตรงหน้า
หลังจากวันที่นัดเจอกับวันวรุณที่ไร่ของเธอ ใหญ่ก็ขลุกอยู่กับเธอที่นั่นถึงสามวัน ก่อนจะชักชวนให้เธอไปเสี่ยงโชคพร้อมกับเขา
“เสี่ยงโชคอะไรไม่เอาหรอก”
“ไปเถอะน่า อยู่นี่คุณก็ไม่มีอะไรทำ น่าเบื่อออก เราไปหาอะไรสนุก ๆ ทำกันดีกว่า”
“ที่ไหน!”
“ผมจะพาคุณไปเอง ไปด้วยกันนะครับคุณวัน รับรองว่าคุณจะต้องติดใจ”
ใหญ่ขับรถของวันวรุณไปยังบ่อนการพนันในประเทศเพื่อนบ้าน ที่คนไทยส่วนใหญ่ชอบมาเล่นพนันกันที่นี่
“แกพาฉันมาที่นี่ทำไม”
“ก็พาคุณวันมาปลดปล่อยความเครียดน่ะสิครับ”
“ที่บ่อนการพนันเนี่ยนะ”
“เอาน่า ไหน ๆ เราก็มาถึงที่นี่แล้ว เสี่ยงโชคกันสักหน่อยจะเป็นไรไป”
“ฉันไม่น่าเชื่อแกเลย ให้ตายสิ”
“อย่าเพิ่งอารมณ์เสียเลยครับ เราไปเสี่ยงโชคกันก่อนดีกว่า รับรองว่าคุณจะอารมณ์ดีขึ้นแน่นอน ตอนที่ได้รับเงินเป็นกอบเป็นกำติดมือกลับไปเหมือนผม”
“ก็นำไปสิ” หญิงสาวสั่งด้วยน้ำเสียงติดจะเหวี่ยงวีน
ใหญ่พาหญิงสาวไปที่โต๊ะพนัน ก่อนจะปลีกตัวไปแลกชิป จากนั้นก็นำมาวางเดิมพัน พร้อมทั้งหันมาชักชวนให้เธอวางเดิมพันเช่นกัน หญิงสาวทำตามโดยเริ่มจากจำนวนน้อย ๆ ก่อน ในครั้งแรก ๆ หญิงสาวได้กำไรจากการเล่นพนันเป็นกอบเป็นกำอย่างที่ไอ้ใหญ่มันพูดไว้จริง ๆ จากสีหน้าบูดบึ้งจึงกลายเป็นยิ้มระรื่น ก่อนจะเริ่มแทงหนักขึ้น ๆ ในเกมถัด ๆ มา
สองสามวันแรกที่มาเล่นการพนันที่นี่เธอมือขึ้นมาก
“ผมบอกแล้วว่าคุณวันจะต้องชอบวิธีคลายเครียดของผม ติดใจล่ะสิ”
หญิงสาวไม่ตอบแต่แทงหนักกว่าทุกครั้ง เรียกว่าแทบจะเทหมดหน้าตัก แต่ครั้งนี้เธอกลับเป็นฝ่ายเสียพนันจนทำให้เธอหัวเสีย
“บ้าชิบ” วันวรุณเผลอสบถออกมาหลังจากที่ตัวเองต้องเสียชิปเกือบทั้งหมดไปในคราวเดียว
ใหญ่เองก็เสียพนันในครั้งนี้หนักเช่นกัน เรียกได้ว่าแทบหมดตัว เขาจึงชักชวนให้หญิงสาวกลับที่พัก
“พอแค่นี้ก่อนเถอะครับคุณวัน ไว้ค่อยมาแก้มือใหม่วันหลัง”
ตอนแรกวันวรุณไม่ยอมแต่ใหญ่ก็ฉุดดึงเธอให้ออกมาจากที่นั่นได้สำเร็จ
“แกจะรีบพาฉันกลับทำไม ไม่เห็นหรือไงว่าฉันหมดเงินไปตั้งเท่าไรกับเกมเมื่อกี้”
“วันนี้มันไม่ใช่วันของเราครับ ไว้แก้มือใหม่คราวหน้าก็ยังไม่สายหรอกครับเชื่อผม”
หลังจากที่ธนวรรธน์กลับจากไปหาณชญาดาที่โรงแรม เขาและธนกฤตต่างก็ทำงานแข่งกับเวลาจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ธนกฤตยังได้นอนพักบ้างแต่พี่ชายของเขานี่สิ ทำงานหามรุ่งหามค่ำแทบไม่ได้หลับได้นอน ชายหนุ่มเริ่มเป็นห่วงสุขภาพของพี่ชายจนต้องเอ่ยปากขอร้อง
“พี่พีทไปพักก่อนดีกว่านะครับ ไม่ได้นอนมาสองสามคืนแล้ว ร่างกายจะรับไม่ไหวเอานะครับ”
“พี่ไม่เป็นไร ยังมีงานอีกมากที่ต้องทำ”
“ผมจะทำแทนเองครับ ไว้ใจผมนะ”
“ขอบใจนะพอลที่เป็นห่วง แต่พี่ยังไหว”
ธนกฤตถึงกับถอนหายใจ ไม่รู้จะทำยังไงให้ธนวรรธน์ยอมไปนอนพักบ้าง แค่สองสามชั่วโมงก็ยังดี ขืนปล่อยให้ทำงานหามรุ่งหามค่ำไม่หลับไม่นอนแบบนี้มีหวังต้องล้มป่วยแน่ สุดท้ายเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ธนกฤตยิ้มก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตนเองขึ้นมา กดส่งภาพของณชญาดาและญาณิศาในชุดว่ายน้ำทูพีซสีสันสดใสเข้าไปให้ธนวรรธน์ทางไลน์ เขาส่งไปหลายภาพ ล้วนแล้วแต่เป็นภาพที่สื่อถึงความรักของสองแม่ลูก โดยเฉพาะภาพที่ญาณิศานั่งอยู่ริมสระและโน้มใบหน้าไปจูบที่ปากของณชญาดที่ยืนอยู่ในสระว่ายน้ำ
รวมถึงภาพที่หญิงสาวอุ้มลูกไว้ตอนอยู่ในสระ สองภาพนี้เป็นภาพที่ธนกฤตชอบมากและคิดว่าพี่ชายของเขาก็คงจะชอบเช่นกัน
ธนวรรธน์โอบกอดเธอไว้ด้วยความดีใจ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายแห่งความสุข “ผมดีใจมากเลยรู้ไหม ขอบคุณสำหรับของขวัญล้ำค่าที่คุณมอบให้ผม” “หุบยิ้มบ้างก็ได้นะคะ ฉันรู้แล้วค่ะว่าคุณมีความสุขมากแค่ไหน” “เราไปบอกข่าวดีนี้กับทุกคนกันเถอะ” ธนวรรธน์และณชญาดาประกาศข่าวดีนี้ให้คนอื่นรู้ ทุกคนต่างก็โห่ร้องแสดงความยินดีกับเขา แม้แต่ญาณิศาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตนเองกำลังจะมีน้อง “น้องอยู่ในนี้เหรอคะแม่ดา” ญาณิศาวางมือบนหน้าท้องแบนราบของมารดา “ใช่แล้วลูก” “เข้าไปอยู่ได้ยังไง” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย คำถามของญาณิศาทำให้ผู้ใหญ่หลายคนอึ้งไป เพราะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง และพร้อมใจกันยกหน้าที่นี้ให้ณชญาดาเป็นผู้ตอบ “พอหนูโตขึ้นหนูก็จะรู้คำตอบนี้เองค่ะ” “หนูก็เคยอยู่ในท้องของแม่ดามาก่อนใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ ถึงแม้หนูจะตัวเล็กตอนอยู่ในท้องแม่ แต่หนูดิ้นเก่งมากเลย” “ญาณิศาขาแดนซ์ตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงนี้นี่เอง อาเพิ่งรู้นะว่าญาณินแดนซ์เก่งตั้งแต่ยัง
“น่าสงสารคุณวันนะคะ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง” “สงสารวันทั้งที่วันส่งคนมาจับตัวลูกของเราไปน่ะเหรอ คนแบบนี้ไม่น่าสงสารหรอกญาดา” “ฉันรู้ค่ะพีทว่าสิ่งที่เธอทำลงไปมันผิด แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะไปซ้ำเติมอะไรเธอมากไปกว่านี้” “ใจดีมากเกินไปหรือเปล่าครับคุณญาดา” “ฉันแค่สงสารเธอเท่านั้นเองค่ะคุณพอล แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาเรื่องนะคะ ฉันเชื่อค่ะว่ากฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับสิ่งนั้นเป็นการตอบแทน” “เราออกเดินทางกันดีกว่า ขืนชักช้าก็อาจจะตกไฟร์ทได้” “เดี๋ยวผมจะขับรถไปส่งพวกพี่ที่สนามบินเองครับ” “เด็ก ๆ ออกเดินทางกันได้แล้วลูก” ในขณะที่ทุกคนเดินไปขึ้นรถ ช้อยก็ถึงกับเข่าอ่อนเมื่อแอบได้ยินเรื่องราว เกี่ยวกับชะตากรรมเจ้านายของตัวเอง ดีนะที่ไม่พลอยติดร่างแหไปด้วย ไม่งั้นคงได้ไปกินข้าวแดงในคุกแน่ นาทีนั้นช้อยก็ตัดสินใจที่จะแปรพักตร์มาอยู่กับนายหญิงคนใหม่ของไร่ธนวรรธน์ ทั้งนี้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ถ้าขืนยังกระด้างกระเดื่องมีหวังได้โดนไล่ออกเป็นแน่ ใครจะว่ายังไงก
ร่างกายของณชญาดาร้อนผ่าวไปกับการกระทำของเขา ลมหายใจหอบกระชั้นที่เป่ารดลงมาของอีกฝ่าย สร้างความวาบหวามให้เธอได้เช่นกัน ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำลังคลอเคลียใกล้ชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก รู้แต่เพียงว่าอยากให้เขาพาเธอไปให้สุดทาง ไม่ว่าเขาจะพาเธอไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหน เธอก็พร้อมที่จะไปกับเขา ใช่แต่เธอเท่านั้นที่รู้สึก ร่างกายเขาเองก็แทบจะลุกโลดไปด้วยไฟรักที่ร้อนแรงเช่นกัน หญิงสาวยอมทำทุกอย่างตามเสียงกระซิบสั่งของธนวรรธน์ดุจต้องมนตร์ ไม่ว่าเขาสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน อีกทั้งยังตอบสนองจุมพิตและโอบรัดร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามที่เขาร้องขอ แถมยังเผลอเบียดตัวเข้าหาเขาแทนการวิงวอนร้องขอให้เขาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ซึ่งธนวรรธน์ก็ทำตามคำวิงวอนนั้นโดยไม่รั้งรอ ความเชี่ยวชาญและช่ำชองของเขานั้น ไม่ทำให้หญิงสาวต้องเจ็บปวดอย่างที่เคยนึกหวั่น เพราะห่างหายจากเรื่องเหล่านี้มานานเท่ากับอายุของลูก แต่มันหาเป็นเช่นนั้น เธอรู้สึกแต่เพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในส่วนหนึ่งของร่างกายเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่ถูกซุ
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการสำคัญบนเวที เจ้าบ่าวได้ทำเซอร์ไพรสเจ้าสาว ด้วยการออกมาโชว์สเต็ปการเต้นพร้อมกับน้องชายของเขา และที่จะขาดไม่ได้เลยคือสองแสบวัยซนประจำไร่ ไม่รู้ไปแอบซุ่มซ้อมเต้นกันมาตั้งแต่เมื่อไร เสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมเสียงปรบมือตามจังหวะดังขึ้นตลอดเวลา แขกที่มาร่วมงานดูจะชื่นชอบและสนุกสนานไปกับเซอร์ไพรสในครั้งนี้ การแสดงของพวกเขาได้สร้างความสุขและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนที่มาร่วมงาน โดยเฉพาะณชญาดา ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างธนวรรธน์จะลุกขึ้นมาทำอะไรที่เซอร์ไพรสเธอแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่วิสัยของเขาแต่เขาก็ทำเพื่อเธอ หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข และรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำ เรียกได้ว่างานฉลองมงคลสมรสของธนวรรธน์และณชญาดา ได้ถูกจัดขึ้นในบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง และคงจะเป็นที่กล่าวขานกันไปอีกพักใหญ่เกี่ยวกับบิ๊กเซอร์ไพรส์ของเจ้าบ่าว เมื่อถึงฤกษ์ส่งตัวเข้าหอคุณจันทราซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่สุด ได้เป็นตัวแทนของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาให้โอวาทแก่คู่บ่าวสาว “ป้าขออวยพรให้พวกคุณทั้งสองดูแลซึ่งกันและกัน แล้วก็รักกันให้มาก ๆ ครองรักกันอย่า
“จริงเหรอครับคุณวุธ” “จริงครับ แต่มันก็มีความสุขไปอีกแบบหนึ่ง คนเป็นแม่เหนื่อยกว่าเราเยอะ” “ไม่เป็นไรผมยอมเหนื่อยเพื่อลูก” “แล้วจะคอยดู อย่ามาบ่นให้ได้ยินนะ จะปล่อยให้เลี้ยงลูกคนเดียวให้เข็ดเลย” “อย่ามาขู่ผมเสียให้ยากเลย ผมไม่กลัวคำขู่ของคุณหรอกญาดา” “กลัวหน่อยไม่ได้เหรอคะ เราก็มีญาณินอยู่แล้วทั้งคน แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ” ธนวรรธน์ยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดออดอ้อนพร้อมกับยืนยันหนักแน่น “ไม่” ณชญาดาทำหน้าหนักใจกับเผด็จการทางความคิดของเขา แต่การมีลูกก็ไม่ได้แย่ ถึงจะทำให้เหนื่อยแต่ก็มีความสุข เมื่อได้เฝ้ามองพัฒนาการในทุกย่างก้าวของพวกเขา ความคิดของหญิงสาวต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดของจิรนันท์ “ตอนแรกที่ญาดาปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พี่นึกว่าเป็นเพราะไม่อยากทิ้งญาณินไปทำงานที่ต่างจังหวัดตามลำพัง ที่แท้คุณพีทกับญาดาเคยมีอดีตร่วมกันมาก่อน แต่ต้องเลิกลากันไปก่อนจะย้อนกลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง แบบนี้เขาเรียกว่าลมพัดหวนใช่ไหมคะ นี่ล่ะนะที่โบราณว่าคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน” “แต่กว่าที่พวกเข
ณชญาดาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำที่จะใช้เช็ดตัวให้ญาณิศา ธนวรรธน์ดึงตัวฑีฆายุให้นั่งบนตักเขา หญิงสาวเช็ดตัวให้ลูกด้วยความทนุถนอม เพียงไม่นานญาณิศาก็เริ่มรู้สึกตัว “น้องฟื้นแล้วครับน้าดา” “เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” ญาณิศาส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นกอดมารดา “คนใจร้ายจับตัวหนูไป” ณชญาดาลูบหลังและไหล่ของลูกพร้อมกับพูดปลอบโยน “ขวัญเอ๋ยขวัญมา ไม่เป็นไรแล้วนะลูก พ่อพีทกับอาพอลไปช่วยหนูกลับมาได้อย่างปลอดภัย” “เป็นอะไรหรือเปล่าญาณิน” ฑีฆายุเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่ซันละคะเป็นอะไรไหม” “พี่ไม่เป็นไร กลับบ้านไปคราวนี้พี่จะไปฝึกเทควันโดให้มาก ๆ คราวหน้าจะได้ช่วยญาณินจากคนร้ายพวกนั้นได้” สองพี่น้องกอดกันและกันไว้อย่างอบอุ่น สายใยแห่งความผูกพันของเด็กน้อยทั้งสอง เรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี ทันใดนั้นโทรศัพท์ของธนวรรธน์ก็ดังขึ้น เขากดรับคุยอยู่สักพักก็วางสายก่อนจะหันมาบอกทุกคน “ตำรวจจับตัวคนร้ายได้สองคน กำลังนำตั







