เงื่อนไขร้าย ซ่อนปมรัก

เรื่องมันเริ่มต้นขึ้นในวันหนึ่งที่ผมขับรถกะว่าจะไปเซอร์ไพร้ส์ฝ้ายแฟนผมที่ช่วงนี้ผมไม่มีเวลาให้เธอเหมือนเดิม ส่วนหนึ่งก็เพราะความเจ้าชู้ของผมที่แอบไปคบสาวรุ่นน้องคนหนึ่ง โดยคิดว่าฝ้ายเป็นเพียงของตายที่คงไม่หนีผมไปไหนหรือแอบมีใครแบบที่ผมทำ และผมไม่คิดเลยว่าการทำตัวดีผิดปกติในวันนั้นจะทำให้ผมได้รับรู้เรื่องราวที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะเกิดกับตัวเอง หรือจะเรียกว่าเป็นเวรกรรมก็คงไม่ผิดนัก

ผมขับรถออกจากบ้านเพื่อไปหาฝ้ายที่วิทยาลัยที่เธอทำงานอยู่ จะว่าพยายามทำดีไถ่โทษก็คงไม่ผิด ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงผมก็มาถึงที่ทำงานของฝ้าย ผมเลี้ยวรถเข้าไปแล้วเปิดกระจกทักทายลุงยามพร้อมกับส่งขนมที่ซื้อมาให้แกเป็นสินน้ำใจ ลุงยามรับไป แต่สายตามองผมเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่แล้วก็เลือกจะเงียบ

ผมขับรถต่อมาจนถึงหอพักข้าราชการรถฝ้ายจอดอยู่ที่ลานจอดรถผมเลยคิดว่าฝ้ายน่าจะอยู่บนห้องพักก็เลยถือวิสาสะเดินขึ้นไปหาฝ้ายที่ห้อง พอไปถึงห้องผมก็เคาะประตูเรียกแต่ปรากฎว่าฝ้ายไม่ลุกมาเปิดประตูให้ แถมไฟในห้องยังถูกปิดเอาไว้

ผมไม่คิดว่าฝ้ายจะนอนตั้งแต่หัวค่ำ ผมเริ่มมีคำถามว่าถ้าฝ้ายไม่อยู่ห้องแล้วฝ้ายไปไหนเลยตัดสินใจโทรหาฝ้ายโดยไม่ได้บอกว่าผมมาหาและยืนอยู่หน้าประตูห้อง

“ฮัลโหลนนท์ กลับบ้านหรือยัง” ฝ้ายถามคำถามที่ผมคุ้นเคย

“กลับมาสักพักแล้ว ฝ้ายล่ะ กินอะไรหรือยัง งานยุ่งมากเลยเหรอ”

“ใช่ยุ่งมาก พอดีอาทิตย์หน้ามีแข่งทักษะวิชาการ นี่ฝ้ายก็นั่งปั่นงานอยู่ห้องเนี่ย”

ผมรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่กับคำตอบที่ฝ้ายบอก ซึ่งมันหมายถึงฝ้ายกำลังโกหกผมอยู่ ผมรู้สึกหน้าร้อนผ่าวไม่คิดว่าฝ้ายผู้หญิงแสนดีของผมจะพูดโกหก ที่สำคัญคือทำไมฝ้ายต้องโกหก

“งั้นฝ้ายก็ทำงานต่อนะ อย่านอนดึกมาก เราก็จะพักแล้ว” ผมพูดเหมือนตัวเองอยู่บ้าน

“โอเค นนท์ก็พักนะ แล้ววันศุกร์เจอกัน อาทิตย์นี้ฝ้ายยุ่งทั้งอาทิตย์เลย”

แล้วฝ้ายก็วางสายไปปล่อยให้ผมยืนงงอยู่ในดงคำถามมากมายที่ผุดขึ้นมาในหัว ผมอยากจะถามฝ้ายออกไปตรง ๆ ว่าฝ้ายไปไหนทำไมผมมาหาแล้วไม่เจอ แต่สัญชาตญาณของคนเจ้าชู้มันบอกผมว่ารอจับให้ได้คาหนังคาเขาจะดีกว่า แล้วผมก็ขับรถออกจากวิทยาลัยตรงกลับบ้าน

“อ้าวเฮีย ทำไมกลับมาเร็วจัง ไหนว่าจะชวนพี่ฝ้ายกินข้าว”

ต้นลูกพี่ลูกน้องที่อยู่บ้านเดียวกันกับผมถามขึ้นหลังจากเห็นผมเดินหน้าหงอยกลับเข้าบ้านเร็วกว่าปกติ

“ต้นเฮียว่าฝ้ายกำลังปิดบังอะไรเฮียอยู่ว่ะ”

“ยังไงอ่ะเฮีย ไหนพูดให้ฟังซิ”

“ก็เฮียไปถึงหน้าห้องฝ้ายแล้วฝ้ายไม่อยู่ แต่พอเฮียโทรหาฝ้ายโกหกว่าทำงานอยู่ห้อง”

“อ้าว! พี่ฝ้ายเนี่ยนะจะโกหกเฮีย ถ้าเป็นเฮียโกหกพี่เค้ายังพอว่า”

“เออก็นั่นแหละ เฮียถึงว่ามันแปลก ๆ ไง”

“แล้วทำไมเฮียไม่ลองจอดรถอยู่แถวนั้นรอดูว่าพี่ฝ้ายไปไหนกับใคร”

“คิดไม่ทันว่ะต้น อารมณ์แบบมันเหม่อ ๆ งง ๆ ว่าทำไมฝ้ายต้องโกหก หรือว่าฝ้ายจะมีคนอื่นวะ”

“เฮียค่อย ๆ ลองถามพี่ฝ้ายดูก็แล้วกัน แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเฮียต้องหนักแน่นเอาไว้นะ แย่สุดก็คือพี่ฝ้ายอาจจะเหงาแล้วเผลอใจไปบ้าง แต่เทียบกับที่เฮียทำแล้วผมว่ามันต่างกันเยอะ ตรง ๆ เลยนะเฮียผมไม่อยากเห็นเฮียกับพี่ฝ้ายเลิกกัน”

“เออขอบใจว่ะ เฮียอาบน้ำนอนแล้วงั้น”

“แน่ใจเหรอว่าจะนอนหลับ”

จริงของต้น พออาบน้ำเสร็จผมก็เปิดเพลงบรรเลงฟังเสริมด้วยก้านไม้หอมเพื่อช่วยให้จิตใจผ่อนคลายขึ้นแต่มันไม่ช่วยให้ผมเลิกคิดได้เลย ใจหนึ่งผมก็อยากโทรไปหาฝ้ายแล้วบอกว่าผมไปหาเธอมาแต่ไม่เจอ ทำไมฝ้ายต้องโกหกว่าอยู่ห้อง

ผมคิดวนไปวนมาหยิบมือถือขึ้นมาก็หลายรอบ แต่พอเอาเข้าจริงผมดันเลือกโทรหาฝนสาวรุ่นน้องที่ผมแอบคบอยู่ เหมือนต้องการคนปลอบใจมากกว่าการจะเค้นเอาความจริงจากฝ้ายในตอนนี้ เพราะผมไม่แน่ใจว่าจะรับได้กับคำตอบที่มันไม่คาดคิด

“ฮัลโหลฝน นอนหรือยัง”

“ยังค่ะพี่นนท์ มีอะไรเหรอ อย่าบอกนะว่าคิดถึงฝน วันนี้เพิ่งเจอกันเอง”

“ก็แค่อยากได้ยินเสียง มันเหงา ๆ บอกไม่ถูก”

“มีอะไรคุยกับฝนได้นะพี่นนท์ เสียงพี่ดูไม่ค่อยดีเลย”

“พี่ไม่รู้จะพูดยังไงอ่ะ ฝนแค่คุยเป็นเพื่อนพี่สักพักได้ไหม”

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ พี่อยากคุยอะไรก็คุยมา ส่วนอันไหนที่ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด”

แล้วคืนนั้นผมกับฝนก็คุยกันนานเป็นชั่วโมง แต่ผมเลือกจะคุยเรื่องทั่วไป เรื่องความชอบ เรื่องงาน เรื่องเที่ยว โดยเลี่ยงที่จะคุยเรื่องความสัมพันธ์ของเราสองคน ฝนไม่ซักไซ้แต่ทำตัวเป็นเพื่อนคุยและผู้ฟังที่ดีจนผมสบายใจขึ้นถึงได้วางสาย แต่กว่าจะหลับก็เกือบเที่ยงคืน

“ต้น ระหว่างเฮียไปแอบดูฝ้ายกับเฮียถามฝ้ายตรง ๆ แบบไหนดีกว่ากัน ตอนนี้ยอมรับว่าคิดมากเรื่องฝ้าย”

“ตอบยากนะเฮีย ถ้าไปแอบดูก็แสดงความไม่ไว้ใจออกมาชัดเจน เกิดไม่ใช่อย่างที่คิดแล้วพี่ฝ้ายรู้จะมีปัญหาเอา แต่ถ้าคุยตรง ๆ เฮียคิดว่าคำตอบจะออกมาแบบไหนล่ะ คือเกิดเค้ามีคนอื่นจริงแล้วขอเลิกเฮียรับได้เหรอ”

“นี่แหละที่เฮียกลัว ถึงตัวเองจะทำผิดต่อเค้ามาตลอดแต่ก็ไม่อยากให้เค้าทำกับเราบ้าง จะว่าเห็นแก่ตัวก็ได้นะ”

“เอางี้มั้ยเฮีย ช่วงนี้เฮียก็ไปหาพี่ฝ้ายบ่อย ๆ เกิดเค้ามีใครอยู่มันก็จะได้ห่าง ๆ กันออกไปบ้าง”

“ฝ้ายไปขอนแก่นทั้งอาทิตย์ กลับมาก็วันศุกร์เย็น โอ๊ย อกจะแตกตายว่ะต้น เหมือนเวรกรรมตามสนองยังไงไม่รู้”

“ทำเป็นพูด แอนแฟนผมบอกว่าเมื่อคืนเฮียโทรหาฝนเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจแต่ไม่ยอมเล่า”

“ว่าแล้วว่าต้องเข้าหูแอนจนได้ คิดเอาไว้ไม่มีมีผิด”

“งั้นก็รอพี่ฝ้ายกลับมาก่อน แล้วจะเอาไงค่อยดูอีกที ลองสังเกตการใช้มือถือเขาห่าง ๆ ก็ได้ แต่อย่าถึงกับโจ่งแจ้งถ้าไม่มั่นใจ”

(ขอย้อนไปถึงความสัมพันธ์ของผม ต้น แอน แล้วก็ฝน สักเล็กน้อยนะครับ เผื่อใครยังไม่ได้อ่านเรื่องที่ผมเล่าเอาไว้ก่อนหน้านี้ แอนเป็นสาวรุ่นน้องที่อยู่ติดกับไซต์งานก่อสร้างที่ผมทำอยู่ ตอนแรกผมจีบแอนจนเกือบจะได้กันอยู่แล้ว แต่ตอนหลังแอนดันไปคบกับต้นน้องชายผม แล้วส่งเพื่อนสนิทอย่างฝนมาดามใจผม

เพียงแค่เดตแรกผมกับฝนพากันเข้าโรงแรมจนฝนตกเป็นผู้หญิงอีกคนของผม ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือหลังจากนั้นไม่นานผมกับฝน และ ต้นกับแอน เราก็แลกคู่สวิงกิ้งกัน กลายเป็นวังวนสวาทที่อลเวงพอสมควรเพราะเราทั้งสี่คนต่างก็มีแฟนอยู่แล้ว

ส่วนผมกับต้นเราเคยเล่นเกมเสียวแบบชายสองหญิงหนึ่งกับแก้วผู้หญิงที่ผมนัดจากกลุ่มลับกลุ่มหนึ่ง แล้วนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ผมอยากให้แฟนตัวเองไปมีอะไรกับชายอื่นหรือโดนรุมบ้าง)

มาที่เรื่องของผมกับฝ้ายกันต่อครับ...

หลังจากคุยกับต้นฝ้ายก็โทรมาหาผม ซึ่งก็เป็นช่วงเวลาเดิม ๆ คือหลังทุ่มนึง ผมรับสายพยายามจับน้ำเสียวงของฝ้าย

“ฮัลโหลฝ้าย เป็นไงบ้างเหนื่อยมั้ย”

“ก็เหนื่อยนะ เพราะต้องดูแลเด็ก ๆ ที่มาแข่งหลายคน นนท์ละเป็นไงบ้าง งานที่อุดรใกล้เสร็จหรือยัง”

“งานเก่าใกล้แล้ว แต่งานใหม่กำลังจะเริ่มต้นเดือนหน้า ช่วงว่าง ๆ เราไปเที่ยวทะเลกันมั้ย ไม่ได้เที่ยวด้วยกันนานแล้ว”

“นนท์”

“หืม มีอะไรเหรอฝ้าย”

“เปล่า ไม่มีอะไร คิดถึงนะ” เสียงฝ้ายเหมือนจะร้องไห้”

“ฝ้ายเป็นอะไรหรือเปล่า บอกเราได้นะ ทำไมต้องร้องไห้ด้วย”

“เอาไว้วันศุกร์ฝ้ายกลับไปแล้วเราค่อยคุยกัน แค่นี้ก่อนนะ”

แล้วฝ้ายก็วางสายไปปล่อยให้ผมคิดมากไปกว่าเก่าอีก ผมแทบจะรอให้ถึงวันศุกร์ไม่ไหว แต่ในขณะเดียวกันผมก็ทำเรื่องไม่ดีต่อฝ้ายอีกด้วยการนัดเจอกับฝนแล้วอยู่ด้วยกันทั้งคืน เป็นครั้งแรกที่ผมนอนค้างกับหญิงอื่นที่ไม่ใช่ฝ้าย