ตอนที่ 5 การเจรจา

          “ท่านแม่ข้ามีเรื่องจะปรึกษาเจ้าค่ะ”

          “มีอันใดเล่าอี้เอ๋อ” ฮูหยินใหญ่บูที่มีเพียงนามเพราะแต่งเข้ามาทีหลังเอ่ยถามคุณหนูใหญ่บูผู้เป็นธิดาคนโต

          “เรื่องที่ข้าเคยขอท่านเขาวัง ท่านแม่ตัดสินใจได้หรือยังเจ้าคะ”

          “อี้เอ๋อ หากไว้ทุกข์ให้ท่านพ่อเจ้าครบ 3 ปี ข้าก็จะขอแยกไปอยู่บ้านสวน เจ้าเอาเงินส่วนนี้ไปเก็บไว้เป็นสินเดิมมิดีกว่าหรือ” เข้าวังไหนจะต้องมีเสื้อผ้าเครื่องประดับแล้ว ฮวยซวง ก็เป็นหูเป็นตาแทนบุตรสาวไม่ได้ ฮูหยินใหญ่กังวลยิ่งนักเพราะ วังหลัง ก็มิต่างจากถ้ำเสือวังมังกรตัวนางเองกว่าจะหลุดออกมาได้นั้นก็มิใช่ง่าย

          “ท่านแม่ มีสินเดิมก็คือต้องแต่งงาน แต่งกับใครก็มีอนุกันทั้งนั้น จะมีอะไรต่างกัน หากข้าเข้าวังยังมีโอกาสได้เป็นกุ้ยเฟย หรือกระทั่ง....” แม้จะกล่าวออกมาไม่หมดแต่การคิดการใหญ่เช่นนั้นก็เป็นที่น่าตกใจไม่น้อย

          “แล้วสาวใช้ติดตามเจ้าเล่า” ด้วยพวกนาง 2 คนแม่ลุกเคยถกเรื่องนี้กันมาหลานหน ฮวยซวงมีนิสัยโอหัง ไม่เหมาะเป็นสาวใช้ติดตาม แต่พวกนาง 2 คนก็ยังมองไม่เห็นใครที่มีคุณสมบัติที่ดีพอ ก็อย่างที่บูอี้กล่าว แต่งกับใครก็ต้องมีสาวใช้ติดตามอยู่ดีและคนผู้นั่นจะต้องมีความรอบคอบและรู้จักวางตัวมิให้เป็นภัยต่อตัวนางเอง

          “ท่านแม่จำอาจินน้องสาวที่ข้าเพิ่งได้พบหรือไม่ เมื่อครู่ข้าเพิ่งทราบว่าท่านน้ามู่อีเป็นน้าชายของนางและที่สำคัญ ไป่จินโดนฮูหยินใหญ่ไป่โบยและกำลังจะถูกขายออกมาเป็นบ่าว ท่านน้ามู่ไปเบิกเงินสะสมที่เก็บไว้ให้เสี่ยวเมาเพื่อจะไปซื้อตัวพวกนางทั้ง 2 คนแม่ลูกแต่กลับเบิกเงินในวันนี้ไม่ได้ ข้ามองว่าหากช่วยพวกนางไว้ได้ข้าก็จะมีคนที่ไว้วางใจได้ไว้ข้างกาย แถมนางยังไม่ต้องไปตกระกำลำบากที่ไหนอีก อ้อ ยังมีพี่ใหญ่ต้าอีกคนเห็นว่าเป็นลูกอี๋เหนียงที่เสียชีวิตไปนานแล้ว ท่านแม่ของอาจินเลี้ยงเขามานางคงให้ความสำคัญต่อเขาเช่นกัน”

          “แล้วนางจะยอมหรือ เป็นลูกบ่าวก็ยังมีความเป็นเจ้านายกึ่งหนึ่ง”

          “ท่านแม่เจ้าขาท่านก็ทราบว่าข้ากับนางสถานการณ์แทบไม่ต่างกันนึก ตั้งแต่นายท่านจากไป นางก็กลายเป็นแรงงานชั้นต่ำในเรือน ข้ายังดีท่านยังมีศักดิฐานะอยู่บ้าง มิเช่นนั้นพวกเราก็คงไม่ต่างกันเจ้าค่ะ”

          “เอาเถิดจะเข้าวังหรือไม่ก็ต้องดูชะตาของเจ้าอีกที แต่เรื่องไป่จินนี้แม่เห็นด้วย บางทีกุศลครั้งนี้อาจจะช่วยชีวิตตัวเจ้าเองได้ด้วย” เมื่อเห็นว่าลูกสาวคนโตได้ไตรตรองมาอย่างดีแล้ว ฮูหยินใหญ่ตระกูลบูก็ได้แต่โอนอ่อนผ่อนตามก่อนจะเปิดกำปั่นเหล็กข้างเตียงนำเอาเงินตำลึงออกมาจำนวนหนึ่งเพื่อให้บูอี้ไว้ใช้ในการนี้

          “นี่มันอันใดกันนายหญิง คุณหนูใหญ่” มู่อีตกใจมากที่เงินตำลึงถุงใหญ่ถูกส่งมาตรงหน้า

          “ท่านน้ามู่ ข้ารู้ว่าเงินสะสมของท่านนั้นต้องเก็บไว้ส่งเสี่ยวเมาเข้าโรงเรียน เงินนี่ข้าช่วยท่านไถ่ตัวน้องหญิงจิน ไม่ปิดบังท่านข้าเคยได้พบกับนางและถูกชะตาจนตกลงเป็นพี่สาวน้องสาวกันแล้ว ครั้งนี้ข้าคงปล่อยนางไปตามยถากรรมไม่ได้ เพียงแต่ว่าข้าคงต้องให้นางลดเกียรติมาติดตามข้าในฐานะบ่าวรับใช้ หากนางเห็นด้วยท่านก็นำเงินนี้ไปซื้อตัวนางออกมาจากตระกูลไป่เถิดเจ้าค่ะ”

          “โธ่คุณหนูใหญ่ ท่านจะนำเงินเอ่อ เงินมรดกส่วนนี้มาใช้สุรุ่ยสุร่ายมิได้นะขอรับ” แม้จะซาบซึ้งเพียงใด มู่อีที่รู้ดีว่าพวกนางสองคนได้รับส่วนแบ่งมรดกจากการจากไปของนายท่านบูน้อยนิดเพียงใดทั้งที่ฮูหยินใหญ่เอาสินเดิมออกมาช่วยกิจการโรงไม้เป็นจำนวนไม่น้อยแต่นั่นก็ทำให้ฮูหยินใหญ่คนเก่าที่ถูกลดตำแหน่งลงไปเป็นฮูหยินรองเกลียดชังนางมากมายไปด้วยเช่นกัน

          “น้องมู่ เจ้าไปจัดการเถิด ไป่จินหน้าตาดีไม่น้อย หากต้องไปเป็นบ่าวในตระกุลไหนชะตานางคงไม่ดีแน่ แล้วมารดานางหากขายมิได้เล่า พวกเขาทั้ง 3 คน ท่านไถ่ตัวมาให้หมด แม้จะต้องใช้คำว่ารับซื้อก็ตามเถิด พาฮวยซวงไปจัดการอย่าออกหน้าด้วยตนเองข้าสั่งนางไว้หมดแล้ว รีบไปเถิดก่อนที่จะเสียโอกาส แล้วก็ฝากพวกเขาให้เจ้าดูแลต่ออีกสักพักข้าให้ฮวยซวงไปเช่าบ้านหลังเล็กใกล้บ้านของเจ้าเรียบร้อนแล้ว อย่าเสียเวลาอยู่เลย” ฮูหยินใหญ่บูได้แต่รวบรัดให้ใช้เวลาน้อยที่สุดเพราะหากช้าเกินไปหากมีใครรู้ข่าวก่อนก็อาจต้องเสียใจภายหลังได้

          “ขอบพระคุณพวกท่านทั้งสอง ข้ากับพี่ใหญ่และอาจิน อาต้าจะไม่มีทางลืมพระคุณพวกท่านเลย” หลังกล่าวจบมู่อีก็ก้มลงโขกศีรษะที่พื้นดินหน้าเรือนก่อนจะถือถุงเงินรีบเดินจากไปจัดการเรื่องสำคัญ

          “เหตุใดคุณหนูใหญ่บูถึงรู้เรื่องเร็วนัก นางมีสายสืบอยู่ในจวนข้าหรือไร” ฮูหยินใหญ่ไป่เอ่ยถามฮวยซวงที่รับหน้าที่มาเจรจากับนาง

          “คืออย่างนี้เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ของข้ามีดำริจะให้ข้าติดตามฮูหยินไปอยู่บ้านสวน เลยอยากได้สาวใช้มาฝึกฝนไว้ใช้งานข้างกาย พอดีข้าได้ยินบ่าวจากจวนเอ่ยถึงเรื่องที่ท่านจะขายไป่จินและมารดา ข้าเห็นว่านางก็เติบโตมาในตระกูลที่ดีน่าจะมีความรอบคอบพอที่จะมาทำงานแทนข้าได้ ข้าเลยนำเรื่องไปปรึกษาพวกนาง แล้วก็อย่างที่เห็นนี่แหล่ะเจ้าค่ะ พวกนางให้ข้ามาถามความเห็นของท่านก่อนเพราะตระกูลเราไม่มีเรื่องผิดใจกัน พวกนางเข้าใจเจตนาของท่านดีจะดูแลพวกนางอย่างดีเลยเจ้าค่ะ” แม้ปากจะพูดว่าจะดูแลอย่างดีแต่สีหน้าและแววตาของฮวยซวงก็บอกความหมายของคำพูดที่มากไปกว่านั้นและยังถูกใจฮูหยินไป่อีกต่างหาก

          “เอาสิหากพวกนางอยากได้บ่าวใช้ที่พอจะออกหน้าออกตาได้บ้างเจ้าก็จ่ายมา 10 ตำลึง ข้าแถมอาต้าให้ด้วย เห็นว่าเจ้าเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านฮวย เผื่อจะได้มีสามีแต่งเข้าไว้กตัญญูต่อวงศ์ตระกูลได้บ้าง” ฮูหยินใหญ่ไป่การข่าวไม่น้อย แถมยังใจกว้างยกคนทั้งคนให้ฮวยซวงมิใช่เพราะหวังดี แต่เพราะหวังกดขี่ทำร้ายจิตใจของอาต้าหากต้องไปเป็นเขยแต่งเข้าบ้านจริงๆ คงอึดอัดไม่น้อย แถมเขายังต้องเปลี่ยนไปใช้แซ่ภรรยาอีกด้วย เท่านี้ก็กำจัดมารหัวขนไปได้อีกหนึ่งคน ได้กำไรจะตายไป

“คารวะฮูหยินไป่ ข้าฮวยซวงขอขอบคุณในความเมตตาครั้งนี้เจ้าค่ะ”

“เจ้าตามอาเตาไปรับคนเถอะ คงไม่ว่ากันหากต้องรบกวนเจ้าออกประตูหลัง” ไป๋ฮูหยินรีบออกตัวให้รับคนออกไปทางประตูหลังจวนเพราะนางอยากปิดเรื่องนี้ไว้ให้นานที่สุด นายท่านไป่เพิ่งสิ้นไปไม่ถึง 3 เดือนนางก็จัดการขายอี๋เหนียงและบุตรธิดาของเขาคงไม่มีใครชื่นชม

“เจ้าค่ะ ข้ามิลำบากขอบคุณท่านอีกครั้ง ฮวยซวงขอลาเจ้าค่ะ” เมื่อเจรจาธุระสำคัญเสร็จฮวยซวงก็อยากจะออกจากสถานที่กินคนแห่งนี้เสียที