บทที่ 11

"น้องเล็กเป็นอะไรทำไมลงไปนอนแบบนั้น"  เย่หลงตกใจตอนเดินมาถึงเห็นน้องสาวนอนแผ่หลาลงกับพื้นดินเขารีบนั่งลงอุ้มเธอขึ้นสำรวจดูตามตัวน้องสาวอย่างห่วงใย  

"เอ่อพี่เจาเหนื่อยเพราะลากปลาขึ้นมาจากน้ำค่ะพี่เย่หลง จึงหมดแรงนอนลงไปพักกับพื้นแบบนี้ค่ะ"  เสียงเด็กน้อยตอบแทนพี่สาว

"ใช่ค่ะพี่ใหญ่มันหนักมากหนูลากขึ้นจากน้ำจนหมดแรงเลย พี่ไปดูหน่อยมันมีปลาอะไรบ้างคะเข้าไปในลอบดักปลาของฉันเยอะขนาดนั้น เหลืออีกสามอันห่างกันขึ้นไปค่ะฉันใช้กิ่งไม้วางด้านบนทุกอันนะคะพี่ใหญ่"

"ไหนพี่ดูสิทำไมถึงบอกว่าหนักมาก" เขาบอกก่อนจะมองลอบดักปลาของน้องสาวที่อยู่วางปลายเท้าของเจาเย่วอัน

"เฟยหลงมาช่วยฉันหน่อยโอ้ะทำไม่มันเยอะขนาดนี้"

สองหนุ่มมองปลาในลอบดักปลาด้วยความตกใจกับจำนวนปลานั้นมีตัวใหญ่ตัวเล็กคละกันไป แต่ทำไมมันเยอะมากจนเต็มลอบดักปลาของน้องสาว มิน่าล่ะเธอถึงกับหมดแรงตอนลากลอบขึ้นจากน้ำมา

"นี้อันเดียวเหรอน้องเล็กทำไมปลาถึงเข้าลอบไปเยอะมากขนาดนั้นล่ะ" เขาถามเหมือนละเมอ

  "เอ่อพอดีหนูเอาขนมปังผสมกับรำข้าวผสมกันค่ะพี่ใหญ่ทุกอันเลยค่ะ พี่ไปดูเองนะว่าจะเหมือนลอบดักปลาอันแรกไหมคะ"

"ได้เดี๋ยวพี่กับเฟยหลงจะไปเก็บลอบดักปลาให้น้องเอง แต่มันไม่มีถังจะใส่ต้องแบกกลับบ้านไปทั้งลอบนี้ล่ะพี่ว่า" 

"เราไปกันเถอะเฟยหลง" 

"อันเอ๋อร์ถ้าน้องหายจากเหนื่อยแล้วก็เดินไปหาแม่เลยนะ"  

  "ฝากพี่เจาด้วยนะซูหลิง"

"ค่ะพี่เย่หลงหนูจะอยู่ข้างพี่เจาเองพี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"

แต่มีอีกคนนั้นอึ้งกับผลงานของหญิงสาวเธอหาปลาเก่งขนาดนี้เลยเหรอ

"หลิงเอ๋อร์ประคองพี่สาวเจากลับไปหาคุณป้าเถอะพี่จะไปช่วยพี่เย่หลงเก็บกับดักปลาให้เอง"

"ค่ะพี่ใหญ่เราไปกันเถอค่ะพี่เจาไหวไหมคะ"

เด็กน้อยรีบสอดแขนเข้าประคองพี่สาวคนสวยของเธอทันที

"เอ่อขอบใจซูหลิงมากจ๊ะพี่ดีขึ้นมากแล้วเราไปหาแม่พี่กันดีกว่า ให้ผู้ชายไปยกของหนักเถอะพี่ยกไม่ไหวมันหนักมาก"  นี้ถ้ามาคนเดียวจะเก็บเข้ามิติให้หมดเลย

"เอ้าทำไมเป็นแบบนั้นล่ะอันเอ๋อร์ลูกไม่สบายเหรอถึงได้ให้ซูหลิงประคองมา"   แม่ถามแล้วเดินมาช่วยประคองลูกสาวให้นั่งพัก

"แม่ล้างผักล้างเห็ดเสร็จหมดแล้ว"

"แม่คะปลาเยอะมากหนูลากขึ้นจากน้ำจนหมดแรงเลยที่เหลือหนูให้พี่ใหญ่ไปดูค่ะ แต่ว่าไม่มีถังใส่นี้สิคะจะต้องให้พี่ใหญ่แบกลอบกลับบ้านกับพี่เฟยหลงแทน"

"มันเยอะขนาดนั้นเลยเหรอลูก"

"ปลาเต็มลอบเลยค่ะแม่รอดูพี่ใหญ่แบกมาก็ได้ค่ะรับรองว่าแม่ได้กินปลาจนเบื่อไปข้างหนึ่งเลยล่ะค่ะแม่ ใช่ไหมจ๊ะซูหลิง"

"ขนาดนั้นเลยเหรอแม่ชีกจะอยากเห็นแล้วสิเดี๋ยวแม่ขอเดินไปหาพี่ชายของลูกก่อนนะลูก นั่งพักรอแม่ไปไม่นาน"

"ค่ะแม่"  เธอตอบก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่มให้หายเหนื่อย

"ไปกันซูหลิงพี่จะพาอาบน้ำก่อนกลับบ้าน ก่อนพี่ชายของเธอจะกลับมาก่อนเดี๋ยวเล่นได้ไม่นาน"

"ค่ะ"

สองสาวลงเล่นน้ำรอไม่นานแม่เดินนำหน้าสองหนุ่มมาก่อน   

"อันเอ๋อร์ขึ้นจากน้ำได้แล้วลูกพี่ชายหาบปลามาแล้ว"

"ค่ะแม่"    

"วันนี้เรากลับบ้านกันก่อนนะซูหลิงวันหน้าเราค่อยมาเล่นน้ำกันใหม่นะ"

"ค่ะพี่เจา" พอดีกลับสองหนุ่มนั้นหาบปลามาถึงท่าน้ำพอดี สองสาวจึงรีบขึ้นจากน้ำเดินตามหลังแม่กับพี่ชายกลับบ้านตอนตะวันค่อย

"แม่ค่ะแบ่งให้พี่เฟยหลงไปทำปลาย่างปลาแห้งเอาไว้กินหน้าหนาวด้วยเลย แบ่งไปคนละสองลอบเท่ากันเลยค่ะเดี๋ยวค่อยมาใส่ใหม่พรุ่งนี้ก็ได้ปลาเยอะแยะเต็มแม่น้ำ"

"อืมได้สิลูก"  แม่จึงหันไปพูดกับพี่เฟยหลง

 "เฟยหลงหาบกลับไปบ้านพวกเธอเลยนะอันเอ๋อร์บอกให้ซูหลิงไปสองอันเหมือนกันจ๊ะ"

"มันจะไม่เยอะไปเหรอครับคุณป้าผมกับน้องไม่ได้ช่วยใส่ลอบสักอันเลยนะครับ"   ชายหนุ่มหยุดเดินแล้วหันกับมาถามด้วยความเกรงใจ

"ไม่มากหรอกค่ะพี่เฟยหลงต่อไปพี่กับพี่ชายก็พากันมาวางที่ดักปลาด้วยกันแบ่งทำปลาแห้งเอาไว้กินหน้าหนาวจะถึงนี้ค่ะ พี่สองคนเคยเข้าตลาดมืดก็นำไปขายได้เลยนะคะปลาสดน่าจะขายดีเหมือนกันส่วนปลาแห้งจะขายดีตอนคนเริ่นตุนอาหารเอาไว้หนาวนี้ค่ะ  ที่บ้านมีเกลือมากพอให้หมักปลาค่ะเดี๋ยวจะให้พี่ใหญ่เอาไปให้พี่ไม่ต้องเกรงใจพวกเราหรอกค่ะ เพราะตอนพ่อลำบากก็ได้พี่ช่วยเหลือมาตลอดนี้คะ เอาตามนี้นะจบเดินค่ะฉันหนาวจะรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"

เธอตัดบทให้ชายหนุ่มไม่ต่อรองได้อีกซงเฟยหลงจำใจเดินหน้าไปเพราะห่วงสองสาวพากันลงเล่นน้ำตัวเปียกโชก

"เอาตามน้องเล็กบอกนะดีแล้วเฟยหลงเดี๋ยวเกลือฉันจะเอาไปให้นายเอง เราแยกกันนะถึงทางเข้าบ้านนายแล้วฉันไปก่อนล่ะ"

พวกเขาหาบปลากันเอาเถาวัลย์มัดลอบตัดไม้มาหาบกันคนละสองอันพอดี

"ซูหลิงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้านะไปถึงบ้านแล้วพรุ่งนี้เจอกันใหม่จ๊ะเด็กดีบายบ๊าย"  เธอยกมือโบกให้เด็กน้อยก่อนจะเดินตามหลังแแม่กับพี่ชาย

ซงเฟยหลงมองตามหลังสาวน้อยไปเขาหันมาบอกน้องสาวให้รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาจะทำปลาจะขังไว้ส่วนหนึ่ง เขานึกถึงใบหน้าเล็กตาโตๆของสาวน้อยคนแบ่งปลาด้วยความหวานล้ำในอกกับความรู้สึกดีกับอีกคน การมีคนห่วงใยความเป็นอยู่ของเขากับน้องสาว

ในค่ำนั้นแม่ทำเมนูปลาให้กินส่วนมากเธอนำปลาไปใส่บ่อน้ำในมิติโคกหนองนาโมเดลของตัวเองด้วย ตัวไหนตายแม่ทำปลาตากแดดส่วนพี่ใหญ่เอาเกลือไปให้เพื่อนแล้วจึงกลับมาทานมื้อเย็นด้วยกัน พ่อเองยังตกใจกับการขึ้นเขาของแม่ลูกในวันนี้  ลูกสาวของเขาคือดาวนำโชคเหมือนคำทำนายเมื่อหลายปีก่อน มันเป็นจริงแล้วสินะ

 

"พี่ใหญ่พี่สาวเจาใจดีมากเลยนะคะเห็นไหมหนูบอกแล้วให้พี่จีบพี่เจามาเป็นพี่สะใภ้ให้หนูน่ะ สองวันนี้หนูได้รู้จักพี่เจาหนูมีแต่ความโชคดีจริงๆนะ"

"น้องเล็กพี่จะบอกอะไรให้นะพี่เจาเย่วอันใจดีแต่พี่ไม่รู้ว่าพี่เจาเย่วอันจะชอบพี่ใหญ่หรือเปล่านะ น้องต้องเข้าใจว่าคนเรานั้นบังคับให้เขามารักมาชอบเราไม่ได้หรอกนะถึงพี่จะรู้สึกดีกับพี่เจาเย่วอันของน้องก็ตาม ตอนนี้เรายังไม่ได้มีเงินมากพอจะแต่งพี่เจาเย่วอันได้ ต้องรอให้พี่จีบพี่เจาเย่วอันติดก่อนพี่จึงอยากให้น้องเผื่อใจเอาไว้ด้วยถ้าพี่เจาเย่วอันไม่ชอบพี่ใหญ่กลับ น้องจะได้ไม่เสียใจมากแต่ถึงอย่างไรเรายังเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันได้เข้าใจไหมที่พี่ใหญ่บอกมาทั้งหมดนี้"

"เข้าใจค่ะว่าพี่ใหญ่เองก็ชอบพี่เจาเย่วอันเหมือนกันหนูรับได้ค่ะ ขอแค่พี่ชายลงมือจีบพี่สาวเจาเย่วมาเป็นพี่สะใภ้ให้หนูก็พอ ถ้าพี่เจาเย่วอันไม่ชอบพี่หนูก็จะยอมรับความจริงค่ะพี่ใหญ่"

"อืมขอบใจน้องมากวันนี้เราเข้านอนกันเถอะ"

สองพี่น้องแยกกันนอนคนล่ะห้องพอหัวถึงหมอนเด็กน้อยก็หลับเลย ต่างจากคนเป็นพี่เพราะนอนไปใจคิดถึงแต่ใบหน้ากับรอยยิ้มของสาวน้อยนามเจาเย่วอัน ทั้งการพูดและรอยยิ้ม ยิ่งเมื่อเธอสู้คน เขายิ่งพอใจมาก เพราะว่าเมื่อก่อนเธอไม่แม้จะพูดคุยกับเขาเลย แต่สองวันมานี้คือเธอดีจนใจเขาสั่นระรัวเลยดีเดียวกับรอยยิ้มสดใสนั้น มันทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวอีกครั้งทั้งชีวิตหนุ่มนี้ไม่เคยใจเต้นเร็วเหมือนที่มองหน้าของเจาเย่วอันเลยหรือเขาจะไม่สบายนะ