บทที่ 15

"แม่ครับนี้เงินขายปลาผมนำไปขายวันนี้เพราะปลาสดใหม่ตัวใหญ่มากจึงทำให้ได้ราคาดีกว่าทุกครั้งผมซื้อขนมมาฝากน้องเล็กด้วยเหลือห้าร้อยสี่สิบหยวนครับแม่"

"ห๊า!ได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอลูก" 

" ครับพ่อนี้ผมไม่ได้เอาปลาไปหมดนะครับเฟยหลงก็ขายหมดเหมือนกันยังมีคนสั่งปลาเพิ่มอีกหลายคนเพราะมาไม่ทันพรุ่งนี้ผมว่าจะไปขายอีกวันครับ ผมคุยกันกับเฟยหลงว่าจะไปขายปลาอาทิตย์ละสามวันพอครับพ่อ"

"อืมดีแล้วล่ะลูกแต่ระวังตัวด้วยนะอย่าประมาทเด็ดขาด"

"ครับพ่อถ้านำจักรยานของน้องเล็กออกมาขี่ไปได้น่าจะย่นระยะทางเร็วขึ้น แต่ตอนนี้คงต้องรอไปก่อนเอาอะไรออกมาจะทำให้ชาวบ้านสงสัยได้"

"อือดีแล้วลูกไปล้างมือมาทานข้าวเถอะเงินนี้อันเอ๋อร์เก็บเข้ามิติก่อนน่าจะดีกว่าเก็บไว้กับตัวนะ แม่ว่าจะนำเงินไปคืนเฟยหลงสามสิบหยวนให้เกินไปอีกห้าหยวนเพราะเขาเองก็ให้เรายืมมาบ่อยแต่ไม่เคยได้ค่ามีน้ำใจคืนเฟยหลงเลย พี่เห็นด้วยไหมคะ" เธอถามสามีด้วย

"เอาตามคุณว่าเลยเฟยหลงดีกับครอบครัวเรามากตอบแทนเขายามเรามีนั้นดีแล้วครับภรรยา"

พ่อแม่คุยกันเจาเย่ววอันฟังแล้วก็ยิ้มเพราะพ่อแม่รักกันมากจนยอมย่าปลอมๆทุกอย่าง แม้จะโดนเอาเปรียบมาตลอดแต่แม่ยังอดทนเพราะเธอกับพี่ชายพ่อกับแม่ไม่เคยทะเลาะกันให้ได้ยินเลยสักครั้ง ถึงแม้จะร้องให้กอดกันลับหลังลูกต่อไปลูกสาวคนนี้จะทำให้พ่อกับแม่มีความสุขจนคนอิจฉาอกแตกตายไปเลยยิ่งดี โดยเฉพาะอดีตย่าปลอมๆคนอะไรเห็นแก่ตัวอยากได้ของคนอื่นยันวันเข้าโลงเลยมั่ง เธอคิดในใจมองพี่ชายทานข้าวเช้าส่วนตัวเองกินขนมจากตลาดมืดว่าอร่อยไหมแบ่งให้พ่อแม่ชิมด้วยทุกคนทานด้วยกัน

 

ตัดมาทางฝั่งของซงเฟยหลงเขาเองก็รีบเดินกลับบ้านเพราะออกไปขายปลาตั้งแต่ตีสามกว่ากับเย่หลงกว่าจะขายหมดจึงรีบกลับมาบ้านเพราะห่วงน้องสาว แต่เขาเลือกซื้อขนมกับซาลาเปากลับบ้านมาด้วยเผื่อน้องเล็กจะหิวข้าวแล้วรอพี่ชายกลับมา วันนี้เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะขายปลาได้ราคาดีเพราะว่าส่วนมากจะเป็นของป่าหายากมากกว่า เขาแอบไปขายกับเพื่อนบ้างวันไหนเขาได้ขึ้นไปวางกับดักไว้บนเขาได้ไก่ป่ากระต่ายป่า บางวันจะได้หมูป่าส่วนมากเขาจะไปขายตลาดมืดประจำ  พึ่งจะขายปลาสดก็วันนี้กับทำเงินให้เขาไม่น้อยเช่นเดียวกัน ต้องขอบใจน้องสาวของเพื่อนแบ่งบันให้น้องสาวของเขามาแบบไม่คิดอะไรน้ำใจของเธอล้วนๆ

เสียงเปิดประตูบ้านทำให้เด็กน้อยยิ้มทันที่เพราะพี่ชายบอกเธอเอาไว้แล้วว่าจะไปขายปลา ตั้งแต่เช้ามืดตื่นมาเด็กน้อยก็ก่อไฟต้มข้าวรอพี่ชายเหมือนเช่นทุกวันเพราะมีผักป่าห่อใบไม้เธอเก็บลงมากับพี่เย่วอันอีกหลายอย่าง พี่เย่วอันบอกวิธีปรุงอาหารให้มาหลายอย่างด้วย

"หลิงเอ๋อร์พี่ใหญ่กลับมาแล้ววันนี้พี่ซื้อซาลาเปากับขนมมาฝากน้องด้วยนะ วันนี้น้องทำอาหารอะไรรอพี่เหรอหือ"

"พี่ใหญ่หนูต้มข้าวผัดหน่อไม้ใส่ไข่ค่ะเมื่อวานพี่เย่วอันบอกหนูมาค่ะแล้วแกงเห็ดหนูแยกใส่ปิ่นโตให้พี่ใหญ่ไปกินที่ทำงานแล้วนะคะ"  เธอบอกพี่ชายด้วยรอยยิ้ม

"ขอบใจมากน้องเล็กมากนี้ขนมกับซาลาเปาพี่ไปล้างมือก่อนจะได้รีบทานข้าวไปทำงาน วันนี้น้องจะไปหาของป่าอีกไหมกับพี่เย่วอันไหม"

"ไปค่ะวันนี้เราจะไปแค่ป่าไผ่พี่เย่วบอกจะมาช่วยหนูดองใส่ใหเอากินได้นานๆ จะนึ่งด้วยนะคะพี่เย่วอันบอกว่าจะมาทำให้หนูหนึ่งอาทิตย์เต็มเลยเราจะขึ้นไปขุดหน่อไม้ให้ได้เยอะที่สุดค่ะพี่ใหญ่"

"งั้นเหรอ มาทานข้าวก่อนจะได้ไปหาพี่เย่วอันของน้องพี่เย่วอันจะได้ไม่รอนาน"

"ค่ะพี่ใหญ่"  สองพี่น้องทานข้าวเช้ากันเช่นทุกวันก่อนจะเก็บล้างแล้วพากันสะพายตระกร้าเดินออกจากบ้านเพื่อไปหาครออบครัวเจาเพื่อเดินไปทำงานพร้อมกัน

"เสร็จแล้วก็ไปกันเถอะลูกปานนี้ไม่ใช่ว่าซูหลิงมารอลูกแล้วเหรออันเอ๋อร์"

"คงจะใช่ค่ะแม่ไปกันเถอะค่ะหนูบอกน้องสาวว่าวันนี้จะช่วยทำหน้อไม้ดองเอาไว้กินหน้าหนาว แต่จะไปวางกับดักปลาเอาไว้ก่อนถึงจะขึ้นเขากันค่ะ"

"ดีแล้วล่ะลูกอะไรช่วยได้ก็ช่วยกัน

"หรือจะมาทำบ้านเราคะแล้วค่อยแบ่งให้น้องสาวเท่าๆกันเหมือนเดิม"

"อืมเอาตามที่ลูกสะดวกเลยแม่ไม่ว่าแต่อย่าหักโหมมากนะลูกพึ่งจะหายป่วยเองนะอันเอ๋อร์"

"ค่ะแม่หนูจะทำเท่าแรงหนูจะไหวค่ะแม่ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ"

"ผมปิดประตูเองครับแม่ เฟยหลงกับน้องสาวกำลังเดินมาโน้นแล้ว"

เจาเย่วอันมองตามแม่บอกเห็นเด็กน้อยซูหลิงยิ้มแฉ่งยกมือให้เธอไวๆ

"พี่เย่วอันรอหนูด้วยค่ะ"  เสียงร้องบอกพี่สาวคงจะกลัวเธอทิ้ง

"แม่เดินนำหน้ากับพ่อไปก่อนเลยค่ะหนูรอน้องสาวซูหลิงแป๊ปเดียวดูสิวิ่งนำหน้าพี่ชายลิ้วเลย"  

"ไม่ต้องวิ่งเดี๋ยวจะหกล้มเอานะซูหลิง" เธอตะโกนบอก

"พี่เย่วอันหนูคิดว่าจะมาไม่ทันพี่แล้วค่ะ"

"ไม่เป็นไรจ๊ะไม่เจอพี่หน้าบ้านต้องเจอพี่รอหนูไปตัดหญ้าด้วยกันอยู่แล้ว"

"วันนี้พี่ใหญ่ซื้อซาลาเปามาฝากหนูกับขนมด้วยค่ะหนูห่อมาด้วยนะคะจะได้กินกับพี่สาวค่ะตอนเที่ยงค่ะ"

"ขอบใจมากจ๊ะพี่ก็มีขนมของฝากจากพี่ชายเหมือนกันซูหลิงกินให้อร่อยไม่ต้องเผื่อพี่สาวก็ได้จ๊ะ"

ซงเฟยหลงเดินมาถึงสองพี่น้องพยักหน้าให้กันอย่างเข้าใจ เขามองหน้าของเจาเย่วอันซึ่งคุยกับน้องสาวเขาด้วยรอยยิ้ม พอเธอเงยหน้าขึ้นก็ยิ้มทักทายเขาใจของชายหนุ่มถึงกับสั่นไหวอย่างรุนแรงนี้เราไม่สบายหรือเปล่านะ หรือเพราะตื่นเช้าไปหน่อยแต่ทำไมมันถึงเป็นตอนสบตากับรอยยิ้มของเจาเย่วอักทุกครั้งเลยล่ะ เมื่อก่อนเพราะเธอชอบก้มหน้าแล้วไม่ค่อยเงยหน้ามองเขาเต็มตาหรือเปล่านะ แต่สามวันนี้ทำใจเขาสั่นด้วยรอยยิ้มนี้สายตานี้

"สวัสดีค่ะพี่เฟยหลง"  

  "อืมสวัสดีเย่วอัน"   

"พี่ใหญ่บอกว่าปลาสดขายดีมากเลยพี่สองคนรีบหาปลาไปขายหาเงินมาขอสาวแต่งงานได้เลยนะรายได้ดีขนาดนี้ค่ะ"

"น้องเล็กพูดอะไรพี่ยังไม่คิดถึงเรื่องนั้น แล้วนายละเฟยหลงเจอสาวถูกใจหรือยัง"

"อืมคิดว่าเจออยู่ใกล้ๆนี้ล่ะถ้าเขาไม่รังเกียจว่าบ้านฉันจนนะ"

"ใครจะกล้ามาว่านายขยันขนาดนี้นอกจากคนตาบอดเท่านั้นล่ะฉันว่า"

สองหนุ่มคุยกันมองคนถามเสร็จแล้วไม่รอคำตอบของอีกคนฟังแค่พี่ชายของตัวเองตอบ

"แล้วนายชอบใครล่ะถึงบอกว่าอยู่ใกล้ๆ"

 เย่หลงเองก็สงสัยเพราะใกล้สุดมันก็มีเพียงบ้านของเขาหรือว่า  

"อย่าบอกนะว่านายชอบน้องสาวฉัน" เย่หลงกระซิบถามเพื่อนเบาๆ

คำตอบคือแววตาของเพื่อนรักมองน้องสาวเขาแล้วตอบว่า

"ใช่ฉันชอบน้องสาวนายวะเฟยหลงสามวันมานี้ฉันมีความรู้สึกเปลี่ยนไป จากเมื่อก่อนเธอไม่ค่อยจะมองหน้าของฉันเลยด้วยซ้ำ แต่พอเห็นเธอหายป่วยแล้วคุยเก่งยิ้มเก่งเข้ากับน้องสาวของฉันได้ดี ฉันใจเต้นแรงกับรอยยิ้มของเธอ นายว่าแบบนี้เรียกว่าชอบได้ไหมวะเพื่อน

   " ... "  ???