บทที่ 10

ตัดมาทางฝั่งสองหนุ่มตอนนี้ลงทำงานในแปลงงานของตัวเองจนถึงเวลาพักเที่ยง เจาเย่หลงบอกเพื่อนให้รอเขาตรงต้นไม้ใหญ่จะไปเอาปิ่นโตอาหารแล้วประคองพ่อมาทานข้าวด้วยทีเดียว

"จะดีเหรอฉันว่าเราไปหาคุณลุงดีกว่านะจะได้ไม่ต้องให้พ่อของนายเดินกลับไปมาเราขาดีต้องเดินไปหาท่านสิถึงจะถูก"

ซงเฟยหลงบอกเพื่อน

  "อืมเอาแบบนั้นก็ได้แต่ฉันกลัวพ่อจะลำบากใจจึงคิดว่าแยกออกมาทานเองไกลหน่อยก็จะดีจนลืมไปว่าพ่อฉันยังเดินไม่สะดวก"

"ไม่เป็นไรฉันรู้ว่านายคงคิดมากเรื่องเมื่อเช้านี้ก็หนักพอสมควร"

"อือแต่มันกับทำให้ฉันโล่งใจเพราะได้หลุดพุ้นจากบ้านใหญ่และฉันรู้สึกดีกับพ่อที่ไม่มีสายเลือดของยายแก่จางสือ เพราะตลอดเวลายี่สิบปีตั้งแต่ฉันเกิดมาพ่อกับแม่ยอมมาตลอดตั้งแต่ฉันจำความได้ฉันเคยถามแม่ว่าทำไมว่าย่าถึงไม่รักพวกเราเลยนอกจากลุงใหญ่คือพ่อผิดตลอดต้องยอมย่าทุกอย่าง ฉันสงสารน้องเล็กมากเกิดมาก็ร่างกายอ่อนแอมากพออยู่แล้วโดนด่าทำโทษเวลาพ่อแม่ไม่อยู่บ้าน แต่วันนี้ฉันโคตรจะดีใจน้องเล็กได้ระบายมันออกมาจนหมดแล้วจบทุกอย่างใครจะมองว่าน้องสาวฉันอกตัญญูฉันไม่สนใจ เพราะไม่มีใครมารับรู้เรื่องในครอบครัวของฉันเท่าตัวของตัวเราว่าโดนกดข่มเหงมาตลอดเวลาเกือบยี่ปี แต่พ่อกับแม่คงจะรับหนักสุดๆขนาดฉันยังยี่สิบปีเต็มแล้ว ถ้าไม่ติดพ่อแม่ขอไว้ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะมายืนเป็นเพื่อนกันนายหรือเปล่านะเวลาโมโหจนบางครั้งอยากฆ่าคนตายให้ได้เลยทีเดียว แต่พอเห็นน้ำตาแม่กับน้องเล็กฉันต้องใจอ่อนยอมลงให้ย่ามาตลอด ทั้งๆไม่เต็มใจยอมรับความเอาเปรียบมาตลอดเหมือนนายรู้มานี้ล่ะเฟยหลง"

"อืมฉันเข้าใจนายเพราะพวกเราคงไม่ต่างกันมากหรอกดีตรงที่ฉันแยกบ้านมาอยู่เองพร้อมพ่อแม่ไม่รวมกันอยู่บ้านหลักตามความเชื่อของพ่อแม่ชอบให้ลูกหลานรวมกันอยู่อย่างแออัด ในบ้านคนเยอะปัญหาย่อมเยอะตามมา ถ้าคนปกครองลำเอียงจะเหมือนครอบครัวของนายนั้นแหละ"

สองหนุ่มเดินคุยกันมาจนถึงโรงเรือนส่วนรวมมีห้องทำงานแยกไว้อีกด้านหนึ่งให้เป็นห้องของกรรมการ

"อ้าวเย่หลงมาแล้วเหรอลุงว่าจะกลับไปทานข้าวที่บ้านเสียหน่อยพ่อนายกำลังออกมา"  ลุงหัวหน้าหมู่บ้านทักลูกชายของเพื่อน

"ครับคุณลุงเจียงผมว่าจะมาทานข้าวกับพ่อรวมถึงเฟยหลงด้วยครับ"

"ดีแล้วทานกันหลายคนจะได้อร่อยลุงไปก่อนนะจะได้มีเวลางีบพักสักหน่อย"

"ครับลุง"  พอดีพ่อเรียกให้เข้าไปถือปิ่นโตบางคนไปหาครอบครัวทานพร้อมกันส่วนมาก จึงมีเพียงสามคนเหลือพ่อของเขากับเพื่อนนั้นเอง

"พ่อว่าทานโต๊ะนั้นก็ได้ค่อยทำความสะอาดมาทานด้วยกันเฟยหลง วันนี้อันเอ๋อร์ทำอาหารมาเยอะมากปานนี้คงจะทานกันบนเขาแล้วมังลุงว่ารีบทานเถอะลูกจะได้มีเวลานั่งพักตอนบ่ายแดดมันร้อนมาก อดทนหน่อยเพราะใกล้จะถึงยามเก็บเกี่ยวแล้วพ่อหวังว่าจะได้ส่วนแบ่งให้ทุกครอบครัวได้กินจนถึงยามแบ่งปันอาหารอีกครั้งถือว่าปีนี้น้ำดี ว่าเหมือนลุงไหมเฟยหลง"

"ครับลุง " จากนั้นสามคนก็ทานอาหารด้วยความอร่อยซงเฟยหลงไม่ถามถึงว่าอาหารในปิ่นโตมาจากไหนเพราะผัดผักนั้นอร่อยมาก ผักป่าก็แยกอีกปิ่นโตเพื่อนบอกว่าฝีมือของแม่กับน้องสาวเขา

"อร่อยไหมทานเยอะนะเราจะทานข้าวด้วยกันทุกวันนะต่อไปนี้"  ชายหนุ่มยิ้มรับคำชวนของเพื่อนแต่ในใจยังคิดถึงคนตัวเล็กเจ้าของอาหารอร่อยตรงหน้า  พออิ่มทำความสะอาดเสร็จสองหนุ่มก็เดินกลับไปหาที่นอนพักทั้งสองเลือกต้นไม้ห่างไกลจากชาวบ้าน

"เย็นนี้เราขึ้นเขาไปวางกับดักไก่ป่ากันไหมถ้าหากว่างานในส่วนของเราสองคนเสร็จก่อน"

"อืมน่าจะดีนะเผื่อแม่กับน้องเล็กยังไม่ลงจากเขาน้องสาวของนายด้วย แต่พักก่อนเถอะค่อยว่ากันตอนเย็น"

 

สามสาวต่างวัยตอนนี้ต่างก็ทานข้าวอิ่มนั่งพักคุยกันเล่นแล้วพากันย้ายไปป่าไผ่ตัดหน่อไม้ปอกเปลือกออกจนพอแล้วจึงนั่งรอลูกสาวไปดูกับดักว่าจะได้อะไรกลับไปทำอาหารได้บ้าง

โอ้ะโห!!ได้จริงๆด้วยไก่ป่าสองตัวแบ่งซูหลิงด้วยเหลือปลาต้องลงไปดูว่าได้หรือเปล่า เจาเย่วอันรีบเก็บไก่แต่ย้ายที่ใส่พรุ่งนี้ค่อยมาลุ้นอีกว่าจะโชคดีไหมก่อนจะรีบเดินกลับมาหาแม่

"แม่คะหนูได้ไก่มาสองตัวค่ะ ตัวเมียด้วยนะคะจะเอาไปเลี้ยง แบ่งน้องซูหลิงด้วยจะได้มีไข่ไก่กินได้ไข่มารังหนึ่งค่ะยี่สิบกว่าฟอง"

"พี่ห่อแบ่งให้แล้วจะแบกไหวมั้ย นี้ส่วนหน่อไม้เราแยกใส่ถุงให้แล้วพี่จะช่วยถือเองจ๊ะ"

"พี่เจาโชคดีอีกแล้วค่ะคุณป้าหนูถือไหวค่ะพี่สาว"

 "ถ้าอย่างนั้นเรากลับบ้านกันเถอะลูกไหนบอกแม่ว่าจะไปดูที่ดักปลาด้วยไม่ใช่เหรอ ค่อยล้างผักกับเห็ดไปด้วยเลย"

"หนูอาบน้ำได้ไหมคะแม่มันร้อนแป๊ปเดียวค่ะไม่นาน"

"ซูหลิงอยากอาบน้ำกับพี่ไหมจ๊ะ" 

  "อยากค่ะพี่เจาเพราะพี่ใหญ่ห้ามไม่ให้หนูลงน้ำกลัวจะจมน้ำค่ะ"

"ไม่เป็นไรเราจะลงเล่นน้ำตื้นๆกัน" 

"นะคะแม่"  เธอหันไปถามแม่อีก

"ได้จ๊ะแต่ต้องน้ำตื้นๆเท่านั้นนะ แม่จะล้างผักรอใกล้ๆไปกันเถอะลูก"

แม่บอกแล้วเดินนำหน้าสองสาวไปก่อนเจาเย่วอันเดินปิดท้ายให้

ในที่สุดก็ถึงแล้ว  

"วางตระกร้าลงไว้ใต้ต้นไม้นี้แหละลูกอันเอ๋อร์วางที่ดักปลาไว้ตรงไหนบ้างละไปดูก่อนแม่จะล้างผักรอ อยากเล่นน้ำให้มาเล่นท่านี้มันตื้นพ่อกับแม่มาประจำกับพี่ชายของลูก"

"ค่ะแม่หนูวางไว้ทางนั้นค่ะสี่อันหนูเอาถุงผ้าไปใส่ก่อนนะคะเมื่อเช้าหนูใส่ขนมปังเข้าไปแม่ว่าเราจะได้ตัวใหญ่ไหมคะ " เธอถามแม่ยิ้มๆ

"เหรอลูกถึงขั้นวางเหยื่อล่อมันน่าจะติดหลายตัวล่ะนะรีบไปดูเถอะแม่จะรอท่าน้ำนี้ล่ะ"

"หนูไปด้วยนะคะพี่เจาจะช่วยถือถุงผ้าค่ะ"

"ได้สิจ๊ะเราไปกันดีกว่านะจะได้นะรีบกลับมาเล่นน้ำกัน  นี้ไงถึงแล้วรอพี่ด้านบนนะพี่จะลงไปยกขึ้นมาเอง"

เจาเย่วอันเดินลงน้ำแล้วนำกิ่งไม้ออกก่อนจะยกที่ดักปลาขึ้นแต่ทำไมมันหนักจังเลยเธอค่อยยกขึ้นเพื่อจะดูผลงานของตัวเอง

!!!โอ้ะแม่เจ้าปลาเต็มไซเลยมีแต่ตัวใหญ่ๆจะใส่ถุงผ้าคงจะเต็มยกแทบจะไม่ขึ้นนี้ไซขนาดเล็กนะได้ผลเกินร้อยเว้ย  

"ได้ไหมคะ " ซูหลิงเองก็ลุ้นไม่ต่างกัน

"เยอะมากจนพี่แทบจะยกไม่ไหวเลยละ" เธอจึงใช้วิธีลากขึ้นมามันเสียเลย ร่างนี้อ่อนแอเหลือเกินเหนื่อยมากๆ

"ดูสิวันนี้พวกเราต้องกินปลาพุงกางแน่นอนเลยตอนนี้ขอนั่งพักก่อนนะพี่เหนื่อยมากยกไม่ไหวแล้วจะเป็นลม"

เธอเอนหลังแผ่หล่าลงพื้นแบบหมดสภาพเลยทีเดียว    

" พี่เจาเป็นอะไรคะเหนื่อยมากเลยเหรอโอ้ะปลาเต็มเลย"

"น้องเล็กได้ไหมทำไมนอนแบบนั้นเป็นอะไรหรือเปล่า"

เสียงพี่ชายร้องถามเสียงดังพร้อมกับวิ่งมายกตัวเธอขึ้นก่อน  

  " พี่ใหญ่หนูแค่เหนื่อยค่ะปลาเยอะมากหนูลากแขนแทบหักจะเป็นลม "  เธอตอบพี่ชายยิ้มๆ