บทที่ 13

ตัดมาทางสองหนุ่มเจาเย่หลงกับซงเฟยหลงทั้งสองคนได้ทำงานในส่วนของพวกเขาเสร็จก่อนทุกคนจึงพากันมาช่วยงานแม่ของเย่หลงจนเสร็จ จึงพากันนั่งพักเหนื่อยบนคันนา

"ขอบใจมากลูกเฟยหลงด้วยนะมาช่วยงานป้าพักสักหน่อยแม่จะกลับบ้านเหมือนกัน อ้อลืมไปแม่จะต้องกลับพร้อมพ่อของลูกนี้นาแก่แล้วหลงๆลืมๆนะแม่นี้"

"ผมว่าจะบอกแม่พอดีว่าผมจะกลับบ้านก่อนพ่อกับแม่นะครับจะไปดูปลาด้วย แต่ผมว่าจะขึ้นเขาไปหาน้องก่อนไม่รู้ว่าพากันลงเขามาถึงบ้านหรือยังผมไปก่อนนะครับแม่"

"ไปกันเถอะเฟยหลงเดี๋ยวค่ำเสียก่อนได้ยินว่าน้องสาวของฉันว่าวางกับดักไก่ป่าเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

"อืมได้สิ" สองหนุ่มสะพายถุงผ้ากับมีดพากันเดินไปแวะบ้านของเย่หลงก่อน ดูว่าน้องสาวของเขากลับมาหรือยังเพราะต้องเดินออกทางหลังบ้านของเขาอยู่แล้ว

"ฉันว่าเราขึ้นเขาไปก่อนเลยนะเฟยหลงเดินไปทางแม่น้ำก่อนก็ได้ถ้าไม่เห็นน้องสาวของพวกเราแสดงว่าอยู่บนเขานายว่าไหม"

"อืมได้สิรีบไปเถอะไม่รู้พากันไปซนถึงไหนกันแล้วยิ่งคุยเข้าขากันมากเสียด้วยสิ"

เดินมาไม่ไกลกันมากก็ถึงหลังบ้านของซงเฟยหลง 

 "เดี๋ยวฉันเอาปิ่นโตไปเก็บแป๊บเดียวนายเดินนำหน้าไปก่อนได้เลยฉันแค่ห้อยไว้ประตูเฉยๆ"

"อือได้สิรีบตามมานะ"  เย่หลงตอบเพื่อนก่อนจะเดินนำหน้าไปก่อน

ตัดมาทางฝั่งสองสาวนั้นได้ไก่ป่าคนละตัวตัดหน่อไม้ปอกเปลือกใส่ตระกร้าจนเต็ม คือทุกอย่างเธอจะห่อแบ่งให้ซูหลิงเหมือนของตัวเองทุกอย่าง 

"หน่อไม้นี้พี่ว่าใส่ถุงผ้าจะถือง่ายไม่หนักมากไปกันเถอซูหลิงเราจะแวะแม่น้ำรอพี่ใหญ่มาหาบปลากันอาจจะได้เล่นน้ำได้สักพัก"   ทุกอย่างคือเธอวางแผนเอาไว้แล้ว

จากนั้นพากันเดินลงเขาพร้อมกับเสียงท่องตัวเลขไปด้วยเสียงดังจนสองหนุ่มมองหน้ากัน มันมาจากทางป่าไผ่เหมือนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

"คงกำลังลงมากันแล้วเสียงนับเลขดังลั่นป่าเลยน้องสาวของฉันนี้สุดยอดไปเลย"

ซงเฟยหลงยืนฟังเสียงแล้วยิ้มตาม

 "แต่มันก็ดีไม่ใช่เหรอเมื่อก่อนนายชอบบอกว่าน้องสาวนายนั้นไม่ร่าเริงเพราะร่างกายเธอไม่แข็งแรงอีกทั้งไม่สู้คน แต่เมื่อวานนี้นายได้เห็นแล้วว่าเธอนั้นสามารถปกป้องตัวเองจากบ้านใหญ่ได้และตัดขาดอย่างถาวรเลยนะ ฉันว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วถึงจะไม่มีเพื่อนมากมายในหมู่บ้าน มีเพียงแค่สองคนซึ่งรู้ใจถูกคอกันเข้าใจกันเพียงสองวันกับทำให้มีความสุข ฉันนี้ยังงงเลยน้องสาวฉันตื่นขึ้นแต่เช้าเตรียมตัวรอมาพบน้องสาวนายนี้ล่ะคือความเข้าใจกันแม้จะอายุต่างกันแต่เข้ากันได้  ทำให้ฉันเองไม่ต้องห่วงน้องเล็กมากถ้ามาอยู่กับน้องสาวของนายน่ะ"

"อือฉันก็ดีใจมากเหมือนกันพอฟื้นจากไข้มาทุกอย่างในครอบครัวมีแต่ความโชคดี ฉันว่าจะต้องดีขึ้นๆไปทุกวันต่อจากนี้ไป เราเดินขึ้นไปหาพวกเขากันเถอคงจะใกล้ถึงพวกเราแล้วล่ะเพื่อน"

"เก่งมากจ้าซูหลิงเหนื่อยไหมใกล้จะถึงแล้ว" 

 "ไม่ค่ะพี่เย่วอันเพลงเมื่อเช้าตอนเดินขึ้นเขาพี่ร้องหนูไม่เคยได้ยินเลยนะคะมันเพราะมากเลยค่ะ"

"เหรอจ๊ะเดี๋ยวพี่สาวร้องให้ฟังอีกแต่คนล่ะเพลงนะ" จากนั้นเสียงเพลงแปลกๆก็ดังขึ้น

"เย่หลงนายเคยร้องเพลงแบบนี้ด้วยเหรอฉันไม่เคยได้ยินแต่มันกับเข้ากันดีเลยทีเดียว"

"อือใช่นะสิเพราะมากน้องเล็กคงจะมีพรสวรรค์ซ่อนเอาไว้หรือเปล่านะพึ่งจะกล้าร้องเพลงออกมาเสียงดังเชียว" 

จะให้เขาบอกเพื่อนได้อย่างไรว่าน้องสาวของเขานั้นได้รับพรวิเศษจากท่านเทพมา

เจาเย่วอันร้องเพลงลงจากเขามาด้วยความสนุกต้องตกใจเพราะด้านหน้ามีพี่ชายกับเพื่อนของเขายืนรออยู่ยิ้มแฉ่งเลย

"อ้าวพี่ใหญ่ทำไมมายืนตรงนี้ล่ะคะ" เธอถามพี่ชายด้วยความแปลกใจแล้วยิ้มอายๆให้พี่ชายกับเพื่อนของเขาไป เพราะสายตาคู่นั้นมองเธอนิ่ฝงแต่ทำให้ใจของเธอสั่นไหวเต้นระรัวได้เลยทีเดียว

"พี่ทำงานเสร็จเร็วเลยขึ้นมารับน้องเล็กกลับบ้านไปด้วยกัน เราจะได้ไปดูกับดักปลาของน้องด้วยมาพี่จะช่วยถือได้อะไรบ้างล่ะวันนี้"

"พี่ใหญ่มารับหนูด้วยเหรอคะวันนี้พี่เย่วอันได้ไก่ป่ามาให้หนูอีกตัวไปเป็นเพื่อนกับตัวก่อนด้วยค่ะ" ซงซูหลิงบอกพี่ชายด้วยความดีใจ

"ขอบใจมากนะเย่วอันที่พาเด็กซนคนนี้ขึ้นเขามาด้วย มาพี่ใหญ่จะช่วยถือของให้น้องสาวของพี่เก่งมากแล้วน้องช่วยอะไรพี่สาวเย่วบ้างล่ะหือ"

"หนูไม่ซนเสียหน่อยเชื่อฟังพี่เย่วอันทุกอย่างเลยค่ะพี่ใหญ่หึหนูงอนแล้วนะคะ"

"พี่ใหญ่ล้อเล่นน้องสาวพี่รู้ความมากที่สุดแล้ว" เขาคุยกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เจาเย่วอันมองดูแล้วยิ้มไปกับสองพี่น้องสองสาวยกตระกร้าให้พี่ชายแล้วเดินตามหลังพวกเขามาที่แม่น้ำ เธอชี้มือบอกตำแหน่งวางกับดักปลาให้สองหนุ่มก่อนจะพากันไปล้างผักป่าเห็ดป่ารอสองหนุ่มในท่าน้ำ แล้วยังเล่นน้ำไปด้วยเลยเพราะตั้งใจอยากเล่นน้ำกันอยู่แล้ว

ผ่านไปสักพักสองหนุ่มจึงหาบปลามาถึงท่าน้ำก่อนจะเรียกสองสาวให้กลับบ้านมันจะค่ำเสียก่อน

"ค่ะพี่ใหญ่เดินนำหน้าเราสองคนไปก่อนเลยค่ะหนูกับซูหลิงจะตามหลังไปค่ะพี่ใหญ่"

"อือพี่จะหาบปลาล่วงหน้าไปก่อนนะรีบตามมาล่ะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

"พี่เฟยหลงปลาหาบนั้นให้พี่กับน้องสาวซูหลิงนะคะห้ามถาม"

เธอยกมือขึ้นบอกชายหนุ่มชายหนุ่มจึงหยุดคำพูดเหมือนสั่งได้เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง

"ฉันบอกนายแล้วว่าน้องเล็กบอกว่าแบ่งกันคนล่ะสองอันเท่ากันไปเถอะเพื่อนจะได้รีบทำปลาตัวไหนตายถ้าไม่ตายก็ขังเอาไว้ก่อนจะได้กินนานหลายวันนี้ ถ้าเรานำไปขายตลาดมืดนายว่าเราจะได้เงินหลายหยวนเลยนะเราไปไหมเฟยหลง" เขาชวนเพื่อนไปหาเงินในตลาดมืด

"อือดีเหมือนกันเราออกจากบ้านตีสามจะได้รีบกลับมาแต่เช้ามืดเอาตามนี้นะเพื่อน" ทั้งสองหนุ่มนัดแนะกันเข้าใจแล้วหันมามองสองสาวตอนนี้เดินตามหลังมาถึงทางจะแยกเข้าบ้านของสองพี่น้องซง

"พรุ่งนี้เจอกันจ๊ะซูหลิง"   

"ค่ะพี่เย่วอัน"  เด็กน้อยยิ้มให้พี่สาวจนตาหยีก่อนจะเดินตามหลังพี่ชายเข้าบ้านไป

"พี่ใหญ่จะไปตลาดมืดเหรอคะหนูไปด้วยได้ไหมคะ" 

"ไม่ได้มันอันตรายมากพี่จะรีบไปรีบกลับเอาไว้ให้เขาเปิดขายเสรีเหมือนน้องบอกพี่แล้วว่าไม่นานแล้วไงอันเอ๋อร์"

"แต่หนูก็อยากไปดูตลาดมืดนี้คะว่ามันเป็นแบบไหนพี่ใหญ่วันไหนพี่หยุดงานพาหนูไปดูในเมืองด้วยนะคะหนูอยากไปดูลู่ทางค้าขายเอาไว้ก่อนนะคะ"

"ได้วันไหนพี่หยุดจะพาน้องเข้าเมืองแต่ต้องขอพ่อแม่ก่อนนะ"

"ได้ค่ะหนูจะชวนแม่ไปด้วยเรามีคูปองกี่ใบนะจะได้ไปดูของในสหกรณ์ของอำเภอ ว่าอะไรขายดีบ้างยังไงละคะเผื่อเราจะได้นำของไปขายหาเงินอีกทางด้วยค่ะ"