All Chapters of เจาเย่วอันสาวน้อยผู้นำความโชคดีมาสู่ครอบครัว: Chapter 1 - Chapter 10

ระตีสาวใหญ่วัยสามสิบห้าทำงานหนักทั้งงานประจำงานขายของออนไลน์เพื่อจะเก็บเงินให้ได้เยอะที่สุดเพื่อเลี้ยงดูตัวเองในปั้นปลายของชีวิตที่บ้านต่างจังหวัดทางภาคเหนือในเนื้อที่สิบไร่เธอได้สร้างบ้านทำสวนโคกหนองนาโมเดลไว้อีกไม่กี่ปีเธอจะย้ายกลับบ้านของตัวเองในวัยสี่สิบ นี้คือการวางแผนทุกอย่างเอาไว้ในวัยสาวใหญ่สามสิบห้าผู้ผ่านหนาวผ่านร้อนมาอย่างโชกโชน เอ๊ะนี้มันที่ไหนวะใช่โรงพยาบาลหรือเปล่าจำได้ว่าเราทำงานเสร็จแล้ววูบหลับไปใครพามาโรงพยาบาลวะแต่ทำไมมันปวดหัวแบบนี้ จากนั้นความทรงจำของสาวน้อยคนหนึ่งได้หลั่งไหลเข้ามาเหมือนฉากละครในทีวีเลย โอ๊ยโคตรน้ำเน่าเลยชีวิตของครอบครัวนี้ขนาดว่าแยกบ้านออกมาอยู่บ้านของตากับยาย ยังต้องคอยส่งข้าวของทุกอย่างให้บ้านของลุงใหญ่ผู้เป็นคนเลี้ยงพ่อแม่อ้างเรื่องกตัญญูบ้าๆโดยไม่สนใจว่าครอบครัวน้องชายจะได้กินอะไร ไม่สนใจขอเพียงได้เอาเปรียบจากน้องชายคือความพอใจส่วนตัวตอนนี้เจาเย่วอันอายุสิบเจ็ดปีมีพี่ชายอายุจะยี่สิบปียังก้มหน้าก้มตาทำนาทำไร่ช่วยพ่อแม่ในแปลงนารวมไม่เว้นแม้แต่สาวน้อยอย่างเจาเย่วอัน ด้วยเพราะขาดสารอาหารแล้วยังไม่สบายทำให้เธอเป็นลมแดด พี่ชายจึงพากลับมาบ้านให้

"พี่เจาวันนี้หนูได้ผักป่าตั้งหลายอย่างจากการช่วยเหลือของพี่ ขอบคุณพี่เจามากนะคะวันนี้หนูจะทำอาหารรอพี่ใหญ่และจะแกงหน่อไม้สูตรพี่เจาบอกต้องอร่อยมากแน่ๆเลยค่ะ""อืมมันต้องอร่อยสินี้ผักสำหรับใส่ตอนแกงหน่อไม้สุกแล้วนะจ๊ะทิ้งลงหม้อคนให้ผักยุบมันจะส่งกลิ่นหอมมาก" เธอสอนวิธีทำให้กลับสาวน้อยไปทั้งหมด"เอ่อซูหลิงจ๊ะนั่งรอพี่ตรงนี้สักครู่นะพี่สาวไปทำธุระส่วนตัวแป๊บหนึ่งจ้า"เธอต้องบอกแบบนี้ที่จริงอยากไปส่องดูอะไรตรงพุ่มไม้นั้นตอนขุดหน่อไม้เหมือนจะเห็นไก่ป่าเดินเข้าไปทางนั้น เจาเย่วอันเดินไปถึงก็สอดส่องสายตาหาตามพุ่มไม้ !! มีจริงด้วยรังไก่ป่าโอ๊ะ !!! หรือ.นี้คือความโชคดีของเราใช่แล้วไข่ไก่มีเยอะเสียด้วยสิ สามสิบฟองเลยทีเดียวหรือมันจะมาไข่รวมกันนะอาหารของเราวันนี้เธอเด็ดใบไม้มาทำกระทงใส่ไข่ไก่จนเต็มเอาไว้พรุ่งนี้ขึ้นมาอีกรอบดีกว่า หรือจะทำกับดักขึ้นมาใส่ไว้จะได้แม่ไก่ไปเลี้ยงที่บ้านด้วยแอบเลี้ยงไว้หลายตัวหน่อยคงไม่เป็นไรก่อนจะเดินกลับมาหาเด็กน้อย"ซูหลิงพี่สาวโชคดีได้ไข่ไก่ป่ามานี้พี่แบ่งให้เธอสิบฟองไปทำอาหารบำรุงร่างกายให้แข็งแรงนะ พรุ่งนี้พี่จะทำกับดักมาใส่เอาไว้เผื่อว่าเราจะโชคดีได้แม่ไก่ไ

"แต่เหนือสิ่งใดพ่อแม่พี่ใหญ่คะลูกได้รับพรวิเศษมีมิติติดตัวลูกมา ด้านในมีข้าวของมากมายนำออกมากินมาใช้ไม่มีวันหมดเพราะของที่หนูนำออกมามันมีของมาทดแทนไว้""มันจะเป็นไปได้อย่างไรลูกแล้วมีสิ่งแลกเปลี่ยนอะไรไหมกับเรื่องพรวิเศษของลูก" มารดาเธอถามลูกด้วยความตกใจกับเรื่องราวบอกเล่าของลูกสาว"ไม่ค่ะแม่ท่านบอกว่าทุกอย่างเป็นของลูกทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงข้าวหุงในวันนี้หนูเอาออกมาจากในมิติของหนูค่ะ แต่หนูไม่รู้ว่าจะพาพ่อแม่กับพี่ใหญ่เข้าไปได้หรือเปล่านะคะแต่จะลองพาทุกคนเข้าไปค่ะ""มันจะไม่เกิดอะไรใช่น้องเล็กเหรอถ้าจะพาพวกเราเข้าไปในมิติของน้อง""ไม่ลองก็ไม่รู้สิคะพี่ใหญ่เพราะหนูลองเข้าไปสำรวจมาแล้วเมื่อตอนกลางวันหนูพึ่งจะรู้ว่าตอนเข้าไปในครัวเห็นถังข้าวของเรามีนิดเดียว ลูกเลยคิดในใจว่าอยากได้ข้าวมาให้ครอบครัวกิน ถุงข้าวก็มากองตรงหน้าหนูตกใจมากตอนแรกจึงคิดถึงความฝันในตอนเช้าค่ะ"เจาเย่วอันโกหกทุกคนเพื่อเอาตัวรอดอย่าให้หนูบาปนะคะมันจำเป็นต้องโกหก"พ่อคะแม่คะพี่ใหญ่ดูนะขอข้าวสารหนึ่งถุง" เจาเย่วอันคิดในใจข้าวกองมาวางด้านหน้าทำให้สามพ่อแม่ลูกพากันตกใจกับสิ่งที่เห็นจะบอกว่าจะไม่เชื่อแต่มันก็มีหลักฐานออกม

"โน้นยังไงล่ะคนลงคะแนนทำงานมาถึงแล้วเข้าแถวห้ามแซงคิวนะ ให้เจาจื่อฟานเก็บสัมภาระของเขาเสร็จก่อนยังไม่ถึงเวลาทำงานเลย"เสียงชาวบ้านคุยกันดังแว่วให้ได้ยิน "หึแล้วจะรอเวลาทำไม่มาถึงก็ทำงานเลยสิไม่ทำก็ลาออกมาให้คนอื่นทำแทนไปสิ"เสียงยายเฒ่าจางสือผิงพูดขึ้นก่อนใครเขาพอเดินตามหลังมาถึงไล่เรี่ยกัน เจาเย่วอันหันหน้าไปมองญาติของพ่อด้วยความไม่พอใจในทันที ยายแก่เห็นแก่ตัวมาถึงก็ปากหมาเลยทันทีอะไรพูดแล้วทำให้พ่อเสียใจและอับอายคนอื่นคือนิสัยของยายแก่บ้านใหญ่ ผู้มีความคิดผิดเพี้ยนตรรกะเกลียดตัวกินไข่เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง คือยังอยากได้ของทุกอย่างของบ้านลูกชายคนเล็ก"ทำไมแกมองหน้าฉันทำไมนังขี้โรคทำงานนิดๆหน่อยก็แกล้งเป็นลมบ้านไม่มีจะกินยังจะหาค่ายาให้แกอีกช่างไร้ประโยชน์เสียจริงตายไปได้ก็ดีจะได้หมดคนหารอาหารหึ" นางยังหัวเราะอย่างชั่วร้ายเสียงชาวบ้านส่งเสียงฮือฮากลับคำพูดของยายเฒ่าจางสือผิง แม้แต่ยุวปัญญาชนเดินมาถึงก็ได้ยินเสียงด่าหลานสาวให้ชาวบ้านฟังแต่เช้าเลย"ทำไมแม่พูดแบบนั้นล่ะครับนี้ลูกสาวของผมก็เป็นหลานแม่เหมือนกันนะครับผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแม่ถึงใจร้ายขนาดนี้ ขนาดผมเองตกเขาขาหักบาดเจ็บปา

สามสาวต่างวัยเดินกลับบ้านไปด้วยกันแต่แวะเข้าบ้านครอบครัวเจาก่อนจะเดินทะลุออกด้านหลังไป เจาเย่วอันเอาถุงเสื้อผ้าให้กับเด็กน้อยเพราะเธอถูกชะตากับเธอมาก"ซูหลิงจ๊ะพี่มีเสื้อผ้าให้หนูใส่หมวกกับเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวกันยุงเดี๋ยวก่อนนะพี่สาวทายากันยุงให้"เจาเย่วอันให้เสื้อใหม่หมวกใหม่ให้ซูหลิงเรียบร้อย รวมถึงขนมใส่ห่อผ้าแยกให้ห่อใหญ่กลับไปกินที่บ้าน จึงบอกให้เด็กสาวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องของเธอ"แม่คะแวะบ้านของซูหลิงก่อนนำของฝากไปเก็บไว้ก่อนแล้วเราค่อยขึ้นเขากัน ต้องเดินผ่านหลังบ้านน้องอยู่แล้วนี้คะ""อืมแม่ว่าก็ดีเหมือนกัน""ที่จริงหนูก็อยากให้ให้น้องสาวทุกอย่างนะคะ แต่เกรงว่าพี่ชายของน้องจะสงสัยเอาเพราะเรายังต้องยืมเงินค่ายาจากพี่ชายของน้องสาวอยู่ ไหนเลยหนูจะกล้าแบ่งอาหารหรือข้าวสารไปให้บ้านน้องสาวซูหลิงได้ละคะ เอาไว้หาเงินใช้หนี้ครบก่อนอย่างอื่นค่อยให้พี่ใหญ่จัดการ อีกอย่างถึงแม้ว่าในบ้านจะมีของกินกับเงินของหนูตอนนี้ยังไม่กล้าจะนำออกมาใช้หนี้พี่เฟยหลง รอให้พ่อได้รับเงินเดืนแรกก่อนจะดีกว่าค่ะ เดี๋ยวชาวบ้านจะสงสัยมากกว่านี้ เราต้องหารายได้อีกทางแต่ตอนนี้ยังค้าขายแบบเสรีไม่ได้นอกจากแอบ