บทที่ 12

วันรุ่งขึ้นครอบครัวเจาตื่นมาทำงานในมิติจนหมดทุกอย่าง ทานข้าวห่อข้าวใส่ปิ่นโตแล้วเดินตามหลังกันออกมาจากบ้านเพื่อจะทำงานในแปลงนารวม

"พ่อว่าอันเอ๋อร์ไม่ต้องไปทำงานต่อไปอีกแล้วนะลูกอยู่บ้านขึ้นเขาตามใจหนูอยากจะทำเถอะ แต่ต้องระวังตัวห้ามขึ้นเขาไปสูงกว่าที่พ่อกับแม่พาขึ้นไปเด็ดขาดนะ เรื่องใส่ลอบดักปลาให้พี่ใหญ่ไปเก็บลอบให้เพราะถ้ามันเยอะเหมือนเมื่อวานอีกลูกลากไม่ไหวหรอก ตอนนี้บ้านเราไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินเพราะลูกสาวคนเก่งของพ่อยังไงล่ะ ให้ร่างกายลูกแข็งแรงก่อนพ่อกับแม่ไม่บังคับลูกเลยสักอย่างทำในสิ่งลูกชอบเถอะอันเอ๋อร์"

"พี่เห็นด้วยกับพ่อนะน้องพึ่งจะหายป่วยคงไม่มีใครมาว่าน้องหรอก ไปเก็บผักป่ากับน้องซูหลิงถ้าน้องไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวแล้วมันเหงา"

"ได้ค่ะพ่อค่ะพี่ใหญ่แต่หนูยังอยากได้คะแนนจากการไปตัดหญ้าให้หมูค่ะถึงมันจะน้อยแต่หนูยังอยากไปทำเพื่อเพิ่มคะแนนให้กับครอบครัวของพวกเรา  เหมือนกันกับน้องสาวซูหลิงเธอยังอยากช่วยพี่ชายของตัวเองเหมือนกันกับหนู ไม่เหนื่อยหรอกค่ะพ่อแม่พี่ใหญ่ตัดหญ้าเสร็จหนูจะไปขึ้นเขากับน้องซูหลิง เดี๋ยวหนูจะเอากับดักปลาไปใส่เลยขึ้นห่างจากเมื่อวานอีกพี่ใหญ่กับพี่เฟยหลงไปหาบปลาลงมาเองนะคะ"

"อืมได้สิและน้องอย่าซนพาน้องสาวของเฟยหลงเล่นน้ำมากไปล่ะเดี๋ยวมันจะไม่สบายเอาจะลำบากเพื่อนพี่นะ " เขาเย้าน้องสาวเล่น

"ค่ะพี่ใหญ่ถ้าน้องซูหลิงไม่สบายหนูจะดูแลเองแต่ต้องมานอนบ้านเรากับหนูนะคะ ไปกันเถอะค่ะเดี๋ยวจะสายนะมัวแต่คุยกับหนูอยู่ฮ่าๆ"

"อือพี่ก็เดินอยู่นี้ยังไงล่ะ แม่เดี๋ยวผมปิดประตูเองครับ"

"เอ้าเห็นไหมเฟยหลงมารอหน้าบ้านแล้ว"  

"สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้าพี่เย่วอันพี่ชายเย่"

"สวัสดีสาวน้อยตื่นแต่เช้าเลยนะเราตัวแค่นี้วันนี้ไปตัดหญ้ากับพี่นะ ป้าจะลงทำงานร่วมกับทุกคนในแปลงนาแล้ว"

"ค่ะหนูจะไปกับพี่เย่วอันค่ะ"   

"อ้าวเปลี่ยนจากพี่เจาเป็นพี่เย่วอันแล้วเหรอจ๊ะสาวน้อยแล้วทานข้าวเช้ากับอะไรจ้ะวันนี้" จึงได้รับรอยยิ้มอายๆกลับมาจากซูหลิง

"ข้าวต้มปลาค่ะพี่เย่วอันวันนี้ แล้วพี่ใหญ่ยังย่างปลาสำหรับกินมื้อเที่ยงด้วยค่ะ"

"อือดีแล้วทานปลาเยอะๆจะได้ฉลาดนี้ถ้าหากว่าค้าขายแบบไม่หลบซ่อนได้นะ พี่จะพาซูหลิงไปขายปลาสดๆแล้วแต่อย่างว่าล่ะนะตอนนี้ทำได้แค่ทำใจไปก่อน"

"เกลือพอไหมเฟยหลงในบ้านยังมีอยู่นะถ้าไม่พอก็บอกป้าจะให้เจ้าใหญ่เอาไปให้"

"พอครับคุณป้าเมื่อวานนี้ก็ห่อใหญ่มากเลยนะครับให้ผมไปใช้" เขาตอบแบบเกรงใจ

"ไม่เป็นไรพอดีเราเจอเกลือในห้องเก็บเสบียงของตายายถุงใหญ่มากเลยทำให้แบ่งให้เธอได้แล้วมีหลายอย่างให้ได้ใช้อย่างเสื้อผ้าใหม่  ให้น้องสาวนายไปถ้ารู้ตั้งแต่ย้ายบ้านมาคงจะได้ใช้นานแล้วล่ะเพื่อนสงสัยตายายคงย้ายห้องเก็บของก่อนจะเสีย  แม่ยังไม่รู้เลยพวกเราพึ่งจะเจอเมื่อสามวันก่อนพวกเราดีใจมากถือว่ายายนั้นเก็บของเอาไว้ดีมากเลยทีเดียวล่ะ  เมื่อก่อนแม่ไปอยู่กับญาติช่วงหนึ่งจึงคิดว่ามีแค่ห้องเก็บของตายายแค่ห้องเดียวนะเฟยหลง "  เขากระซิบบอกเพื่อนให้ได้ยินกันสองคน

"อือก็ดีนะสิฉันดีใจด้วยนะเย่หลง "  ชายหนุ่มไม่ถามซอกแซกให้เพื่อนลำบากใจ ส่วนน้องสาวนั้นตัวติดกับพี่สาวเย่วอันไม่สนใจพี่ชายอย่างเขาเลย

"อันเอ๋อร์ลงชื่อแล้วพี่จะพาไปตัดหญ้าด้านหลังสุดแปลงนาโน้น"

"ได้ค่ะพี่ใหญ่ไปกันซูหลิงเราได้หญ้าแล้วค่อยมาลงชื่อทีหลังก็ได้ หนูไปก่อนนะพี่ใหญ่จะได้ตัดหญ้าแล้วรีบกลับบ้านเลยค่ะ"

"หึดูพวกมันสิเลี้ยงลูกสาวเป็นเทวดาให้ทำงานแค่ตัดหญ้าให้หมู แล้วให้กลับไปนอนทำตัวไร้ประโยนช์สิ้นดี"

เสียงบ้านจางพูดจาแซะให้ได้ยินแต่ไม่มีใครสนใจเจาเย่วอันเดินนำหน้าซูหลิงไปด้านทางหลังแปลงนารวม มีสองหนุ่มลงชื่อเสร็จแล้วรีบวิ่งไปช่วยเธอสองคนตัดหญ้า ก่อนจะรีบกลับมาลงทำงานในส่วนของพวกเขาต่อ

"พ่อคะหนูกลับบ้านก่อนนะคะได้หญ้าให้หมูแล้วค่ะครบตามจำนวนแล้วค่ะ"  

 "อือได้สิลูกพ่อลงคะแนนให้แล้วของซูหลิงด้วยนะ"

"ขอบคุณค่ะคุณลุง"   

"อืมเด็กดี"   ทั้งสองสาวต่างวัยพากันเดินกลับบ้าน ก่อนจะแวะเอาตระกร้าในบ้านพี่เย่วอัน ได้เสียมกับมีดพากันเดินขึ้นเขาไปเจาเย่วอันร้องเพลงไปตลอดทาง  ทำให้ได้ยินเสียงหัวเราะของซงซูหลิงตามหลังไป เพราะเธอไม่เคยได้ยินเพลงแบบนี้มาก่อน พี่สาวเย่วอันไปเอาเนื้อร้องมาจากไหนนะเธอคิดตามประสาเด็ก

"ซูหลิงท่องตามพี่สาวนะพี่สาวจะพานับเลขท่องร้องเป็นเพลงแล้วจำให้ขึ้นใจต่อไปหนูต้องเข้าโรงเรียนนะ"

"ค่ะพี่เย่วอันใจดีที่สุดเลยหนูจะท่องจำให้ได้ค่ะพี่ใจดีสอนให้หนูทุกอย่างเลยนะคะ"

 "เห็นไหมเพียงแค่เราเดินร้องเพลงท่องหนังสือแป๊บเดียวถึงป่าผักบนเขาแล้ว นั่งพักก่อนแล้วเราค่อยลุยเก็บผักกันจ๊ะ"

"วันนี้พี่จะสอนซูหลิงเอาตัวรอดในป่านะว่าเราจะต้องมีอะไรบ้างยามขึ้นเขามาแต่ตัว นี้เขาเรียกว่าต้นอะไรกินได้บ้างผลไม้ป่าด้วย"   เจาเย่วอันสอนลูกศิษย์คนแรกเพื่อให้เด็กจดจำเรียนรู้การเอาตัวรอดเมื่อขึ้นเขามาคนเดียว

"วันนี้เราได้เห็ดได้ผักป่าพอแล้วพี่จะพาเธอย่างกินบนเขานี้ล่ะตอนกลางวัน"

"การเอาตัวรอดในป่าถ้ามีลำธารเราย่อมไม่อดตายถ้ามีผืนป่ายังคงอุดมสมบูรณ์แบบนี้ เราจะมีผักป่าเห็ดป่าให้หากินหรือแม้แต่สัตว์ป่าให้ได้กิน "

"มาพี่จะหมกเห็ดให้กินพี่เอาเกลือมาด้วย" บนเขานี้มันสารพัดผักป่ากินได้เลยนะของกินได้เช่น พืชผักสวนครัวมันเกิดบนเขาแทบจะทุกอย่าง

"ในน้ำมีปลามีกุ้งมีหอยมีผักบางชนิดให้กินได้วันนี้เราจะย่างเห็ดหมกเห็ดกันตอนเย็นไม่ต้องทำอาหารยังได้เลยนะ  พี่จะหมกให้ได้สามห่ออีกห่อเราสองคนจะกินกัน อีกสองห่อเราจะนำกลับบ้านไปกินกับครอบครัว วันนี้พี่จะพาหากุ้งมาย่างกินแล้วจะสอนซูหลิงดักปลาง่ายๆจากไม้ไผ่สานนี้จ๊ะ"

เจาเย่วอันสอนซูหลิงหลายอย่างสองสาวจับกุ้งได้หลายตัว แล้วสอนดักปลาให้เด็กน้อยมาย่างกินแล้วห่อกลับบ้านทำให้บนเขาลูกนั้นมีเพียงเสียงของคนสองคนเพราะคนอื่นๆนั้นทำงานในแปลงนารวมไม่มีโอกาสขึ้นมาในเวลานี้ นอกจากวันหยุดงานแล้วคนแก่เฝ้าบ้านแล้วเลี้ยงเด็ก มันคือความโชคดีของพวกเธอสองคนเสียจริง

เพราะภูเขาฝั่งนี้มีเพียงสองครอบครัวเท่านั้นขึ้นมาหาของป่า ชาวบ้านจะไปอีกฝั่งของหมู่บ้านซึ่งมันอุดมสมบรูณ์เหมือนกัน

"ซูหลิงจ๊ะนี้คือหน่อไม้เผามันสามารถนำไปต้มให้จืดแล้วมาผัดใส่ไข่ ซุปใส่ผักหรือแม้แต่แกงซดน้ำเหมือนหน่อไม้สดแล้วหมกใส่หมูมันอร่อยมากพี่จะสอนให้นะนี้ทำแบบนี้เลยจ๊ะ"

บนกองไฟนั้นมีแต่ของกินที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวนจากหลายอย่างบนกองไฟ สองสาวนั่งกินด้วยความอร่อย

"พี่เย่วอันมันอร่อยมากค่ะหนูอยากให้พี่ใหญ่ได้กินเหมือนหนูบ้าง" เด็กน้อยพูดด้วยน้ำตาคลอ  

"ไม่เป็นไรจ๊ะในห่อนี้พี่สาวทำเอาไว้แล้วเพียงแค่เรากลับบ้านพี่ชายของหนูจะได้ทานเลยเหมือนเราสองคนเลยจ๊ะเด็กดี"