บทที่ 12 ช่วยเหลือ

        ตลอดเส้นทางกลับจวนอี้เฉิงเอาแต่เหม่อลอย เขานั่งพิงกรอบหน้าต่างรถม้าทอดสายตาออกไปภายนอก โดยไม่สนทนาใด ๆ กับซูเม่ยอีก ไม่ต่างจากนางที่ลอบสังเกตอาการของคนผิดหวังจากความรัก โดยที่ไม่กล่าวคำใดออกมาเช่นกัน

        รถม้าหยุดนิ่งหน้าจวนแม่ทัพใหญ่ ทว่าคุณชายรองของตระกูลยังไม่รู้สึกตัว ทำให้ซูเม่ยต้องกล่าวเตือน

                “คุณชายเพ่ย ถึงจวนแล้วหากท่านยังไม่อยากลง เช่นนั้นข้าเข้าจวนก่อนแล้วกัน” นางกล่าวก่อนลงจากรถม้าไป แต่พึ่งก้าวพ้นประตูจวนกลับถูกมื้อของอี้เฉิงรั้งแขนนางไว้

                “เช่นนั้นเจ้าช่วยข้า”

        เสียงที่กล่าวขึ้นไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ซูเม่ยต้องหันกลับไปมอง บุรุษเจ้าของเสียงมองมายังนางด้วยแววตาจริงจัง บ่งบอกว่าคำพูดเมื่อครู่เขาหมายความตามที่พูดจริง

                “ช่วยท่าน ช่วยท่านเรื่องอะไร”

        นางไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ ก่อนที่จะจ้องมองไปยังแขนเรียวที่ถูกมือของอี้เฉิงรั้งไว้ไม่ยอมปล่อย คิ้วโก่งขมวดแน่นพลางมองสบตาอีกฝ่ายเป็นสัญญาณให้เขาปล่อยมือจากนาง หากทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สนใจ

                “เป็นแม่สื่อให้ข้า ช่วยให้ข้าเข้าหามู่หยุนเสี่ยว”

                “ข้าไม่เอาด้วยหรอก ไม่อยากยุ่งเรื่องรักใคร่ของผู้อื่น”

        ซูเม่ยกล่าวพลางแกะมือหนาที่จับแขนนางไว้แน่น ทว่าแรงของนางกลับสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้ ยิ่งนางพยายามมากเพียงใด อีกฝ่ายกลับยิ่งกระชับมือหนาไว้แน่นมากขึ้น จนหญิงสาวต้องส่งสายตาตำหนิเตือนคนเบื้องหน้า

                “นี่คุณชายเพ่ย ท่านจะปล่อยข้าได้หรือยัง”

                “เจ้ารับปากช่วยข้าก่อนสิ”

        อี้เฉิงดื้อรั้นเช่นเด็กน้อยจนนางเองระอากับการกระทำชอบบีบบังคับคนอื่นเช่นนี้

                “ท่านไม่มีอะไรที่นางชอบเลย แล้วจะทำให้นางชื่นชอบในตัวท่านได้อย่างไร”

                “ปล่อยข้าได้แล้ว!”

ซูเม่ยขมวดคิ้วแน่น แขนขาวผ่องของนางเริ่มมีสีแดงจากแรงที่พยายามดินให้หลุดจากมือบุรุษตรงหน้า อี้เฉิงที่มองเห็นเนื้อขาวแดงเป็นปื้นจากความเอาแต่ใจของตนจึงยอมปล่อยแต่โดยดี

      “เช่นนั้นข้าควรทำเช่นไร” แววตาดื้อนั้นแปรเปลี่ยนเป็นขอความเห็นใจในทันที

      “ทำเช่นเดียวกับที่พี่ชายท่านทำ” ซูเม่ยตอบส่ง ๆ ก่อนจะหมุนกายเดินจากไป

      “เจ้าจะช่วยข้าด้วยใช่หรือไม่” อี้เฉิงยังไล่ตามหลังมาไม่หยุด

      “ไม่!”

      “เหตุใดข้าต้องช่วยท่าน?”

        ซูเม่ยไม่คิดจะหันกลับไปสนทนาอีก นางเดินจ้ำอ้าวมุ่งหน้าไปยังเรือนสาวใช้ในทันที

                “หากคุณหนูเจียงยอมช่วย ข้าจะช่วยขอร้องท่านพ่อเรื่องตราอภัยโทษนั่นอีกแรง”

        สิ้นคำพูดของอี้เฉิงฝีเท้าของซูเม่ยหยุดชะงักลงทันที พลางหันไปยังเจ้าของเสียง

                “ท่านพูดจริงหรือ”

        ดวงตาเป็นประกายของสตรีในชุดสาวใช้ทำอี้เฉิงอดยกยิ้มไม่ได้

                “ข้าพูดคำไหนคำนั้น”

                “เช่นนั้นข้าตกลง” นางกล่าวด้วยใบหน้าแต้มยิ้ม

        ซูเม่ยเริ่มใช้สายตาสำรวจบุรุษเบื้องหน้า การจ้องมองทุกส่วนของร่างกายของนางทำอี้เฉิงวางตัวไม่ถูก

                “ข้าว่าคุณชายเพ่ยควรเริ่มจากการทำตัวให้เหมือนบัณฑิตเสียก่อน”

                “ข้าไม่เหมือนบัณฑิตตรงไหน?” อี้เฉิงมองสำรวจตัวเอง

                “ข้าว่าท่านควรเปลี่ยนเป็นถามว่า มีส่วนตรงไหนที่ดูเหมือนบัณฑิตน่าจะง่ายกว่า” ซูเม่ยเอียงคอพลางใช้นิ้วชี้วาดวงกลมในอากาศเบื้องหน้าของอีกฝ่าย

                “คุณหนูเจียงกล่าวหนักไปหรือไม่” อี้เฉิงดูไม่สบอารมณ์

                “แล้วข้าควรทำเช่นไร”

                “ทำเหมือนคุณชายใหญ่ แต่งกายเหมือนเขา พูดจาเหมือนเขา รู้ตำราเช่นเขา ท่านทำได้หรือไม่”

                “พี่ชายข้าแต่งกายด้วยอาภรณ์สีดำทุกวันเช่นนี้เจ้าชอบหรือ” อี้เฉิงไม่ชอบการแต่งกายเช่นนั้นเป็นทุนเดิม

                 “ไม่ชอบ แต่คุณหนูมู่ชอบนี่”

                “เอาเถอะ เราเริ่มจากรู้ตำราจะดีกว่า” ซูเม่ยเปลี่ยนบทสนทาเมื่อเห็นอี้เฉิงมีท่าทีคิดหนักไม่น้อย

                “ได้! จากนี้ข้าจะอ่านตำราให้หนักขึ้น เช่นนั้นข้ากลับเรือนก่อน” อี้เฉิงกล่าวจบก็หันกายกลับเรือนในทันที ปล่อยให้อีกฝ่ายมองตามหลังเขาไป

                “เจ้ากับน้องชายข้าเข้ากันได้ดีไม่น้อย”

        เสียงปริศนาดังขึ้นทำซูเม่ยที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งตกใจ ก่อนจะรีบหันหาที่มาของเสียง กลับพบหยางอี้เดินออกมาจากด้านหลังของเรือนเก็บของ

                “คุณชายใหญ่” ซูเหม่ยยอบกายเคารพ

                “เหตุใดถึงอยู่ที่นี่ได้เจ้าคะ” นางถามอย่างสงสัย

                “ข้าเอาของมาเก็บ กลับเจอเด็กสองคนกำลังนินทาข้าอยู่จึงไม่กล้าเดินออกมา ยืนรออยู่นานจนเหมื่อยขาไปหมด”

        หยางอี้จ้องหมองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาเอาเรื่อง พลางเคาะพัดในมืออย่างคาดโทษ ทำซูเม่ยที่ถูกจับได้ยิ้มแห้งโดยไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ

                “เหตุใดต้องการตราอภัยโทษจากท่านพ่อ เจ้าไปทำความผิดใหญ่หลวงมาหรือ”

        คำถามของบุรุษตรงหน้าทำให้ซูเม่ยหุบยิ้มในทันที สีหน้าของนางบ่งบอกถึงความเป็นกังวลอย่างชัดเจน

                “หากเจ้าไม่ยอมบอก ข้าจะนำเรื่องที่เจ้ากับอี้เฉิงกำลังจะทำบอกกับฮูหยินเอกเอง” หยางอี้ยกคิ้วอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

                “นี่!” แม้อยากต่อว่าแต่นางกลับไม่มีอำนาจพอ

                “บิดาข้าอาจารย์เจียงแห่งซานหลิน แต่งกวีดูแคลนฮ่องเต้จึงถูกจับเข้าคุกหลวง ข้าเลยอยากได้ตราอภัยโทษเพื่อช่วยเขา จึงบากหน้ามาขอร้องฮูหยินใหญ่ที่เคยเป็นสาวใช้ของท่านแม่”

        ซูเม่ยไม่มีทางเลือกจึงต้องอธิบายทุกอย่างให้อีกฝ่ายฟัง โดยที่หยางอี้มีท่าทีตกใจไม่น้อย

                “เจ้าหมายถึงบัณฑิตเจียงเหลียนไห่น่ะหรือ”

                “เช่นนั้นที่เจ้าเป็นสาวใช้ ก็เพราะรอบิดาข้ากลับมาใช่หรือไม่”

                “อือ” นางพยักหน้ารับ

        หยางอี้มองสตรีเบื้องหน้าด้วยอารมณ์หลากหลาย เขานับถือในความใจกล้าของนางที่เดินทางมาไกลถึงเพียงนี้เพื่อขอร้องคนที่ตนเองไม่รู้จัก ทั้งยังสงสารที่แม้ว่านางจะรั้งรออยู่นานเพียงใด บิดาของตนก็มิยอมยกตรานั่งให้แน่

                “คุณหนูเจียง เช่นนั้นข้าอยากเตือนเจ้าบิดาข้าไม่ใช่คนที่จะใจอ่อนเห็นใจผู้อื่น การรอของเจ้าจะเสียแรงเปล่า”

        หยางอี้เห็นใจความพยายามของนาง จึงตัดสินใจให้นางรับรู้ความจริงตั้งแต่ตอนนี้จะได้ไม่เสียเวลาเปล่า

        ซูเม่ยจ้องมองชายที่ปกติมักเย็นชา ทว่าวันนี้กลับรู้จักเป็นห่วงผู้อื่น

                “ขอบคุณคุณชายใหญ่ที่เตือน ข้ารู้ดีว่าเรื่องจะเป็นเช่นไรแต่ก็ยังอยากลองดู” ซูเม่ยกล่าวจบก็ยอบกายจากไปทันที

        หยางอี้ได้แต่มองตามหลังร่างบาง แต่ภายในใจกลับรู้สึกหนักอึ้งเมื่อเห็นท่าทางเศร้าหมองของนาง

        ภายในท้องพระโรงเจิ้งหมิงยังคงประทับอยู่บนบัลลังก์ ขุนนางน้อยใหญ่ต่างไม่เห็นด้วยกับการกังขังเหลียนไห่ไว้แต่ไม่ทำการใดเลย

                “ทูลฝ่าบาท ทรงจะให้ตัดสินโทษนักโทษเจียงเหลียนไห่อย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ” เจ้ากรมยุติธรรมอดสงสัยไม่ได้

                “ข้าไม่คิดจะตัดสินโทษใด ๆ เรื่องเท่านี้จับขังไว้สองสามเดือนแล้วก็ปล่อยกลับไปเถอะ หากข้ายิ่งลงมือราษฎรยิ่งจะเชื่อตามบทกวี”

        ดำรัสเรียบง่ายของฮ่องเต้กลับทำให้ขุนนางใหญ่หลายคนไม่พอใจ ด้วยคนที่ถูกว่าหลายรวมพวกตนอยู่ด้วย เจ้ากรมยุติธรรมลอบสังเกตสีหน้ามหาราชครูโจวในทันที

                “ฝ่าบาทหากทำเช่นนี้ยิ่งจะทำให้เหล่าบัณฑิตได้ใจ คิดจะแต่งบทกวีหรือบทความวิจารณ์ราชสำนักอย่างไรก็ได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

        เจ้ากรมยุติธรรมยังค้านหัวชนฝา ทำให้ฮ่องเต้ทรงกริ้วไม่น้อยใบหน้าที่เคยเรียบเฉย บัดนี้กลับแดงก่ำด้วยโทสะ

                “พวกท่านจะเรื่องมากไปไยกับบทกวีจากบัณฑิตไร้ชื่อคนหนึ่ง ได้! เช่นนั้นข้าจะนำเขาไปขังในคุกลับของข้าไม่ให้เห็นแสงสว่างสักสามเดือน พวกท่านคงพอใจแล้วนะ”

        เจิ้งหมิงกล่าวจบไม่รอให้ขุนนางคัดค้าน กลับลุกจากบัลลังก์ออกจากท้องพระโรงในทันที โดยที่เหล่าขุนนางไม่สามารถขัดขวางได้อีก ได้แต่ก้มรับบัญชาของฝ่าบาท