ข้าชอบแค่เจ้า

ฮูหยินหยางยิ้มออกมา “ทำไมไม่เห็นคุณชายใหญ่เล่า? แล้วท่านอาของเจ้ากับคุณชายสามเยว่ล่ะ?”

เซวี่ยอิงถงไม่ได้ตอบในทันที แต่กลับมองฮูหยินหยางอย่างเย็นชา “เกิดเรื่องที่ชายแดน ท่านแม่ทัพบาดเจ็บ ข้าก็เลยส่งท่านแม่ทัพกลับมาเมืองหลวงก่อน”

ฮูหยินหยางรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เมื่อถูกสายตาเฉียบคมของเซวี่ยอิงถงจับจ้อง “ท่านแม่ทัพบาดเจ็บ อาการหนักหรือไม่?”

“ไม่เป็นอะไรมาก ยังไม่ตาย”

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ฮูหยินหยางทำท่าเหมือนถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ”

“ใช่ นับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ” เซวี่ยอิงถงมองฮูหยินหยางอย่างใจเย็น “แต่ว่า... พูดถึงเรื่องที่น่ายินดีแล้ว... ดูเหมือนว่าเรือนใหญ่ต้องขอบคุณอาสะใภ้นะเจ้าคะ ได้ยินมาว่าท่านเลือกคู่ครองให้คุณชายรองอย่างตั้งใจ แต่สุดท้ายกลับผิดพลาด ทำให้ท่านต้องเสียแรงเปล่า”

รอยยิ้มของฮูหยินหยางดูแข็งทื่อ ในตอนนั้นนางเลือกจ้าวซิ่นแต่สุดท้ายคนที่แต่งงานเข้ามาคือจ้าวเยี่ยนเจียว ตอนแรกนางคิดว่าเป็นเด็กสาวที่มีฐานะต่ำกว่าอีกคนหนึ่ง ที่สามารถทำให้ชีวิตของจางเจิ้งเหอวุ่นวายได้ แต่ไม่คิดว่าเรื่องจะพลิกผัน

จางเจิ้งเหอพอใจกับจ้าวเยี่ยนเจียวมาก ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ดีมาก สุขภาพของจางเจิ้งเหอไม่ได้แย่ลง แต่กลับดีขึ้นเรื่อยๆ จนฮูหยินผู้เฒ่าเห็นก็มีความสุข และมักจะพูดว่าหลานสะใภ้รองเป็นคนที่มีวาสนา ของที่มอบให้ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ จนฮูหยินหยางรู้สึกเจ็บใจ

ตอนนี้เมื่อเห็นเซวี่ยอิงถง ทำให้นางนึกได้ถึงเรื่องที่ร้ายแรงกว่า

ถ้าจะพูดถึงคนที่เรือนรองกลัวที่สุด ก็ต้องเป็นจางซื่อฉิน คุณชายใหญ่จวนโหว คนคนนี้เป็นคนโหดเหี้ยมและปกป้องพวกพ้องเสมอ หากเขารู้ว่าเรือนรองได้ลงมือกับน้องชายที่เขารักระหว่างที่เขาหายตัวไปแล้วล่ะก็ เรือนรองไม่มีทางจบลงได้ด้วยดีอย่างแน่นอน

จนถึงตอนนี้ฮูหยินหยางก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมแผนการทุกอย่างที่วางไว้อย่างดีถึงถูกทำลายลงได้ ท่านอาของนางหลอกคุณชายใหญ่ให้เข้าไปในทะเลทราย แล้วส่งคนไปตามล่าสังหาร หากว่าจางซื่อฉินตาย จางเจิ้งเหอก็เป็นแค่คนป่วยที่จัดการได้ง่ายๆ ในที่สุดจวนโหวก็จะเป็นของเรือนรองในไม่ช้า

ใครจะไปรู้ว่าสุดท้ายจางซื่อฉินไม่ได้ตาย กลับยังมีชีวิตอยู่และกำลังจะกลับเมืองหลวง ด้วยคุณงามความดีที่เขาสร้างไว้ในการออกศึกสู้รบ อีกทั้งแม่ทัพใหญ่เยว่ขอให้ฮ่องเต้แต่งตั้งเขาเป็นรองแม่ทัพ ถึงแม้ท่านโหวผู้เฒ่ายังไม่เสียชีวิต จางซื่อฉินก็สามารถเป็นท่านโหวจวนจางได้แล้ว

เมื่อคิดถึงความพยายามที่เสียเปล่า และโอกาสที่จะลงมืออีกก็แทบไม่มีแล้ว ฮูหยินหยางกำมือในแขนเสื้อแน่น ในใจของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่บนใบหน้ากลับไม่แสดงออกมาเลยแม้แต่น้อย

“อาสะใภ้ก็แค่เป็นห่วงคุณชายรอง” นางกล่าวยิ้มอย่างแห้งๆ

“ความห่วงใยของอาสะใภ้ ข้าและคุณชายใหญ่รู้ดี ในอนาคตเราจะตอบแทนท่านแน่นอน” เซวี่ยอิงถงยิ้มมุมปาก มองฮูหยินหยางด้วยสายตาเย็นชา

นางแต่งงานกับจางซื่อฉินมาหลายปีแล้วแต่ไม่มีลูก ตอนแรกคิดว่าเป็นเพราะโชคชะตายังไม่มาถึง แต่ครั้งนี้จางซื่อฉินได้รับบาดเจ็บและได้พบกับหมอเทวดาที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ในที่สุดก็รู้ว่าคุณชายใหญ่ถูกวางยา ตลอดชีวิตนี้ไม่อาจมีลูกได้แล้ว พอสืบดูก็พบว่าเป็นฝีมือของเรือนรองที่พวกเขาให้ความเคารพมาโดยตลอด

เดิมทีพวกเขาคิดว่าครอบครัวอบอุ่นทุกคนมีความสุข แต่ทั้งหมดเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา ต่อหน้าอำนาจและผลประโยชน์ แม้แต่สายเลือดเดียวกันก็สามารถละทิ้งได้

เซวี่ยอิงถงเก็บเจตนาสังหารในดวงตาของนาง แล้วกล่าวอย่างนุ่มนวล "เดินทางมาหลายวัน รู้สึกเหนื่อยแล้ว ท่านย่าเจ้าคะ ข้าขอตัวพักสักครู่แล้วค่อยมาคุยกับท่านอีกครั้งนะเจ้าคะ”

“เจ้าช่างมีน้ำใจ” ฮูหยินผู้เฒ่าตบมือของนางด้วยความรัก “รีบไปพักผ่อนเถอะ นี่ก็ดึกแล้ว ไม่ต้องกลับมาอีก พรุ่งนี้ค่อยคุยกันตอนมาคารวะก็ได้”

เซวี่ยอิงถงไม่ได้ปฏิเสธ นางทำความเคารพแล้วเดินจากไปโดยไม่สนใจฮูหยินหยาง

จ้าวเยี่ยนเจียวลุกขึ้นขอตัวกลับพร้อมกับจางเจิ้งเหอ สามีไม่สนใจฮูหยินหยาง นางก็ทำตามเขา อย่างไรเสียนางก็ไม่ชอบคนในเรือนรองมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ฮูหยินหยางในใจรู้สึกโกรธเคือง แต่ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้พูดอะไร นางทำได้แค่กล้ำกลืนความอับอายไว้ในท้อง ทำความเคารพเพื่อขอตัวกลับ

ระหว่างทางกลับเรือนเหมยหลิน จ้าวเยี่ยนเจียวอารมณ์ดีมาก “ข้าชอบพี่สะใภ้มากเลยเจ้าค่ะ นางเก่งมาก แค่มองตาก็ทำให้อาสะใภ้พูดไม่ออกแล้ว”

“ข้าก็ทำได้”

จ้าวเยี่ยนเจียวมองเขาอย่างไม่พอใจ “อย่าทำตัวเหมือนเด็กอิจฉาพี่สะใภ้ไปหน่อยเลย”

“ว่าข้าเหมือนเด็ก” เขาหยิกจมูกของนาง “ไม่รู้ว่าใครกินข้าวแล้วเลอะเทอะเต็มปาก?”

“เพราะอาหารมันอร่อยเกินไปต่างหาก” จ้าวเยี่ยนเจียวเบะปาก “แต่จากน้ำเสียงของพี่สะใภ้ คุณชายใหญ่ไม่ชอบข้าจริงๆ ใช่ไหมเจ้าคะ?”

จางเจิ้งเหอหยุดเดินก้มลงมองนาง ไม่เห็นสีหน้าที่เจ็บปวดในดวงตาของนาง ก็ยิ้มออกมา “เคยบอกแล้วว่าแค่ข้าชอบเจ้าก็พอแล้ว”

นางยิ้มพลางเกี่ยวแขนของเขา “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายใหญ่เป็นพี่ชายของท่าน และเป็นคนที่ท่านให้ความสำคัญ ข้าก็คงไม่สนใจว่าเขาจะชอบหรือไม่ชอบ”

“วางใจเถอะ มีข้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน”