หวง

รูปร่างหน้าตาของเยว่ฉีสือเหมือนมารดาของเขา ไม่ได้ดูแข็งกระด้างเหมือนท่านแม่ทัพผู้เป็นบิดา และมีนิสัยเหมือนกับกั๋วกงผู้เฒ่ามากที่สุด ได้รับการถ่ายทอดวิชาการทำศึกจัดทัพมาเป็นอย่างดี เมื่อหลายปีก่อนไม่รู้ว่าทะเลาะกับกั๋วกงผู้เฒ่าด้วยเรื่องอะไร จึงขออนุญาตไปประจำการที่ชายแดน จากนั้นก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย ในที่สุดตอนนี้เขายอมกลับมาเมืองหลวงแล้ว

เซวี่ยอิงถงพยักหน้า “ท่านแม่ทัพใหญ่เกิดอุบัติเหตุขาข้างขวาบาดเจ็บ จึงต้องกลับเมืองหลวงอย่างลับๆ เจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกกังวล “อาการหนักมากหรือไม่?”

“ถ้ากลับมาพักฟื้นในเมืองหลวงให้ดี ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเจ้าค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก ผู้คนต่างก็ชมผิงเฉิงจวิ้นจู่ว่ามีชีวิตที่ดี ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาโดยตลอด แต่ในฐานะเพื่อนที่ดี ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าในใจของนางหาได้ไม่เสียใจ นางเป็นห่วงบุตรชายคนโตที่ไม่เคยได้อยู่ใกล้ชิด ถึงแม้จะเป็นน้าชายของฮ่องเต้ แต่กลับยอมละทิ้งความสุขสบายไปอยู่ชายแดนที่แห้งแล้ง บางทีการที่เขาได้รับบาดเจ็บในครั้งนี้อาจเป็นจุดเปลี่ยนที่จะทำให้เขากลับมาอยู่ในเมืองหลวง

เซวี่ยอิงถงมองจ้าวเยี่ยนเจียวที่จ้องมองนางไม่วางตา จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มให้ “ท่าทางน่ารักจริงๆ ขอพี่ดูน้องสะใภ้รองของพวกเราให้ดีๆ หน่อย”

ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะ “เมื่อกี้ข้าเพิ่งพูดไปว่าหลานสะใภ้รองเป็นคนมีวาสนาดี หลังจากที่นางตกลงแต่งงานกับเจ้ารองได้ไม่นาน ก็มีข่าวดีว่าเจ้าใหญ่ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้นางกลับมาอยู่เมืองหลวงเพื่อฉลองปีใหม่ด้วยกัน เจ้าก็กลับมาอย่างปลอดภัยอีก เห็นพวกเจ้าแต่ละคนปลอดภัย หญิงแก่คนนี้ก็มีความสุขแล้ว”

“ถูกคุณชายรองเลือกย่อมต้องเป็นคนมีวาสนาดีอยู่แล้ว” เซวี่ยอิงถงมองจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ข้าได้ยินมาว่าอวี้หรงส่านทาหน้าที่น้องสะใภ้ทำเองมีประสิทธิภาพดีมาก ฤดูหนาวที่ชายแดนหนาวเหน็บ ฤดูร้อนก็ร้อนจัด ข้าต้องหน้าหนาขอให้น้องสะใภ้แบ่งให้บ้าง เพื่อพี่สะใภ้จะได้เป็นดอกไม้งามที่ชายแดน”

ดูเหมือนจะเป็นคำพูดที่เรียบง่าย แต่จ้าวเยี่ยนเจียวก็เข้าใจว่าเซวี่ยอิงถงรู้เรื่องชาติกำเนิดของนางดี ในดวงตาที่ยิ้มแย้มของนาง จ้าวเยี่ยนเจียวไม่เห็นการดูถูกเหมือนที่เรือนรองมองนาง รอยยิ้มของนางก็หวานขึ้น “พี่สะใภ้ชอบ นับว่าเป็นเกียรติของเจียวเจียวเจ้าค่ะ”

“ท่านย่า ดูรอยยิ้มของน้องสะใภ้รองสิ น่ารักเหมือนตุ๊กตาต้าอาฝู ไม่น่าแปลกใจที่คุณชายรองจะเลือกนางตั้งแต่แรก ไม่สนใจความคิดเห็นของคุณชายใหญ่” เซวี่ยอิงถงมองจางเจิ้งเหอด้วยรอยยิ้ม สามีของนางเป็นกังวลเรื่องการแต่งงานของน้องชายมาหลายปี ตอนนี้เพิ่งได้รู้ว่าคุณชายรองชอบคนรูปร่างหน้าตาแบบนี้ “ดูหน้าตาสิ น่าบีบเล่นมากเลย”

“ฮูหยินของข้ากลัวเจ็บ” จางเจิ้งเหอแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แต่ก็ใช้แรงเพื่อปัดมือของเซวี่ยอิงถงที่ยื่นออกมา “พี่สะใภ้โปรดปรานีด้วย”

เซวี่ยอิงถงรู้สึกเจ็บที่หลังมือ อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา แสดงว่าเขารักนางจริงๆ และเห็นนางเป็นสมบัติล้ำค่า ถึงขนาดไม่ยอมให้ใครแตะต้อง

จ้าวเยี่ยนเจียวมองจางเจิ้งเหออย่างไม่พอใจ “ท่านบอกให้พี่สะใภ้ปรานี แล้วตอนที่ท่านบีบข้าล่ะ ทำไมไม่เห็นท่านปรานีข้าบ้างเลย?”

ทันทีที่จ้าวเยี่ยนเจียวพูดจบ ฮูหยินผู้เฒ่าและเซวี่ยอิงถงก็หัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ

จางเจิ้งเหอเอามือลูบจมูกตัวเองอย่างจนปัญญา เขาไม่คิดว่าจะถูกฮูหยินตัวเองเปิดโปง

“เจียวเจียว พี่สะใภ้ชอบเจ้ามากเลย” เซวี่ยอิงถงพูดอย่างตรงไปตรงมา ยื่นมือไปกอดจ้าวเยี่ยนเจียว นางไม่ชอบท่าทางของหญิงสาวชั้นสูงที่ชอบเสแสร้ง นางเคยเป็นห่วงว่าสามีของนางจะหัวแข็ง จนในที่สุดก็จะเลือกหญิงสาวที่มีเพียงฐานะแต่ทำตัวเสแสร้งน่ารำคาญมาเป็นน้องสะใภ้ แต่ตอนนี้ดีแล้ว น้องสะใภ้ที่น้องชายของนางเลือกมาด้วยตัวเองคนนี้น่ารักจริงๆ “น้องสะใภ้ตัวนิ่มมากเลย กอดแล้วสบายจริงๆ”

จางเจิ้งเหอขมวดคิ้ว ดึงจ้าวเยี่ยนเจียวกลับมาในอ้อมแขนของเขา

“ขี้หวงจริงๆ” เซวี่ยอิงถงล้อเลียน

ฮูหยินหยางได้ข่าวว่าเซวี่ยอิงถงกลับมาแล้ว นางก็รีบไปที่เรือนซ่งชิงทันที ก่อนจะก้าวเข้าไปในประตู นางได้ยินเสียงหัวเราะพูดคุยกันไม่หยุด ปากของนางเม้มเข้าหากันแน่น แต่ก็รีบฉีกยิ้ม “ดูสิ! ในที่สุดอิงถงก็กลับมาแล้ว ไม่ใช่แค่ท่านย่า แต่อาสะใภ้ก็คิดถึงเจ้ามากเหมือนกัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซวี่ยอิงถงค่อยๆ จางลง นางพยักหน้าให้กับฮูหยินหยางที่เดินเข้ามา “ขอบคุณอาสะใภ้ที่เป็นห่วง”

ฮูหยินหยางรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ แม้ว่าตลอดที่ผ่านมานางและเซวี่ยอิงถงจะไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก แต่เซวี่ยอิงถงก็ไม่เคยทิ้งกฎเกณฑ์ ถึงแม้จะเป็นฮูหยินของคุณชายใหญ่ นางยังให้ความเคารพฮูหยินหยางในฐานะผู้อาวุโส ไม่เคยละเลยกฎธรรมเนียม แต่ตอนนี้นางนั่งอยู่บนเก้าอี้หลักอย่างสงบ ดูเฉยชา เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?