ตัดขาดตระกูลจ้าว

จ้าวเสวี่ยที่เดิมทีตาแดงก่ำทำหน้าตาน่าสงสาร เมื่อได้ยินคำพูดของฮูหยินหลิวว่าจ้าวซิ่นจะต้องเป็นอนุในตระกูลเว่ยเหมือนกับนาง ก็รู้สึกยินดีและสะใจอยู่ไม่น้อย

“ท่านป้า การที่ข้าแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องเป็นโชคดีของเขา แต่ท่านกลับมีหน้ามาบอกให้ข้าเป็นอนุอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

“เจ้ากล้าทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น ยังมาพูดเรื่องหน้าตากับข้าอีก? " สายตาที่ฮูหยินหลิวมองจ้าวซิ่นเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด

“ท่าน!” จ้าวซิ่นทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด แผนการไม่เป็นไปตามต้องการ แถมยังถูกคำพูดโต้กลับ ทำให้เกิดความอับอายจนอยากตาย ดวงตาของนางโกรธเกรี้ยวจนแทบจะลุกเป็นไฟ

“เรื่องนี้ตกลงกันแล้ว” ฮูหยินหลิวขี้เกียจที่จะพูดต่อ นางลุกขึ้นยืนทันที “ถ้าตกลง อีกสามวันหลังจากนี้ตระกูลเว่ยจะส่งเกี้ยวมาเอง ถ้าไม่เต็มใจก็ถือว่าเรื่องในวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”

เมื่อเห็นฮูหยินเว่ยเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ จ้าวเยี่ยนเจียวอยากจะบอกว่านางช่างโหดร้ายจริงๆ เพราะเว่ยอวี่คุนเป็นผู้ชาย ถึงแม้เรื่องในวันนี้จะแพร่กระจายออกไป ชื่อเสียงอาจจะไม่ดีนัก นานวันเข้าก็เป็นเพียงเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แต่สำหรับจ้าวซิ่นนั้นต่างออกไป ศักดิ์ศรีเสียหาย ชาตินี้คงยากที่จะได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดี

นางยัดเกาลัดเชียนซีอีกเม็ดเข้าปาก ฮูหยินเว่ยคงต้องกัดฟันยอมรับเรื่องนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นางวางแผนมาอย่างดี แต่สุดท้ายกลับเป็นการทำร้ายตัวเอง

“พวกเจ้า! พวกเจ้าตั้งใจจะทำให้ข้าตายใช่ไหม!” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวรู้สึกว่าหน้าตาของนางในชีวิตนี้จบสิ้นแล้ว นางโกรธจนหน้ามืดร่างกายโอนเอนไปมา

ทุกคนตกใจรีบเข้าไปประคองนางไว้ แล้วตะโกนเรียกหมอ

แต่จ้าวซิ่นไม่สนใจฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว นางจับจ้าวเยี่ยนเจียวที่กำลังจะเดินเข้ามาไว้

จ้าวเยี่ยนเจียวที่แค่ต้องการเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นก็ถูกขวางทางไว้ นางหันไปมองจ้าวซิ่นอย่างไม่เข้าใจ

“ไปบอกจางซินอวี้ว่าห้ามแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของข้า”

จ้าวเยี่ยนเจียวเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา “ข้าไม่มีความสามารถขนาดนั้น”

“ข้าไม่สน” จ้าวซิ่นโยนความอัปยศที่นางได้รับมาทั้งหมดใส่จ้าวเยี่ยนเจียว “ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ หากว่าในอนาคตเจ้าเป็นหม้ายและต้องมาขอความช่วยเหลือจากข้า บางทีข้าอาจจะช่วยเจ้าได้”

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินดังนั้น สายตาของนางก็เย็นชาลง นางรีบดึงมือของตัวเองที่ถูกจับไว้กลับอย่างแรง “จ้าวซิ่นเจ้าช่างทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ ข้ายังไม่ได้แต่งงาน เจ้าก็คำนวณอนาคตของข้าไว้แล้ว ข้าจะบอกอะไรให้ คนที่มีใจคิดร้ายจะต้องได้รับกรรม คุณชายรองจะมีอายุยืนยาว เจ้าจะตายก่อนเขา หรือหากวันใดเจ้าเป็นหม้าย ข้าก็จะยังมีความสุขอยู่กับเขา”

จ้าวซิ่นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หมายจะยกมือขึ้นจะตบ

แต่จ้าวเยี่ยนเจียวเร็วกว่า นางตบกลับไปหนึ่งครั้ง จ้าวซิ่นถึงกับเซไปสองสามก้าว บนใบหน้าปรากฏรอยนิ้วมือชัดเจน

“จ้าวสี่ ยังจะทำให้อับอายไม่พออีกหรือไง!” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวหันมาเห็นจ้าวเยี่ยนเจียวตบคนอื่น ก็ไม่คิดสอบถาม นางหยิบถ้วยชาที่อยู่ข้างๆ โยนใส่อย่างแรง

จ้าวเยี่ยนเจียวหลบไม่ทัน ถ้วยชาโดนหัวของนาง ยกมือขึ้นลูบ มือเปรอะไปด้วยเลือดสีแดงสด

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวก็ตกใจเช่นกัน นางโกรธไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าจะทำร้ายคนอื่นได้ แต่ก็ทำได้แค่รักษาหน้า กล่าวตำหนิ “ทำตัวไร้ระเบียบเช่นนี้ ยังไม่รีบออกไปอีก! อยากทำให้ข้าตายจริงๆ ใช่ไหม”

จ้าวเยี่ยนเจียวเอามือปิดหน้าผากของนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา ครอบครัวนี้ทำให้นางได้เห็นอะไรมากมายจริงๆ นางโชคดีที่ออกจากจวนไปตั้งแต่เด็ก ไม่อย่างนั้นถ้าอยู่ที่นี่จนโต นางคงจะกลายเป็นคนบิดเบี้ยวไปแล้ว

“ในเมื่อท่านย่าสั่งให้ไป เจียวเจียวก็ต้องไปอยู่แล้ว” สายตาของนางคมกริบดุจมีดจ้องไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว “เจียวเจียวไม่เพียงแค่จะไป แต่จะไปให้ไกลที่สุด เพื่อไม่ให้ท่านย่าต้องตายด้วยความโกรธ ถือว่าเป็นการแสดงความกตัญญูครั้งสุดท้ายของเจียวเจียว หลังจากนี้ ไม่ว่าเจียวเจียวจะทำตัวน่าอับอายหรือไม่มีระเบียบแค่ไหน ก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลจ้าว จะไม่ทำให้ตระกูลจ้าวเสียหน้าอีกต่อไป”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

จ้าวเยี่ยนเจียวลดมือลงจากหน้าผาก เลือดบนมือของนางแดงฉาน นางพูดอย่างเย็นชาว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตัดขาดความสัมพันธ์และจะไม่มีการติดต่อกันอีก”

“เจ้า!”

นางไม่สนใจที่จะดูใบหน้าของคนเหล่านี้อีกต่อไป จ้าวเยี่ยนเจียวหมุนตัวเดินจากไป