สะสางความอับอาย

ถึงแม้จ้าวเยี่ยนเจียวจะรีบแล้ว แต่นางก็ไปไม่ทันได้เห็นฉากที่เว่ยอวี่คุนกับจ้าวซิ่นถูกจับได้คาเตียง นางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าบรรดาญาติผู้หญิงที่ฮูหยินเว่ยเชิญมาส่วนใหญ่กลับไปแล้ว ส่วนคนในตระกูลเว่ยถูกเชิญไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว นางไม่ได้ลดความสนใจ รีบมุ่งหน้าไปที่นั่นต่อทันที

ในห้องของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว สีหน้าของทุกคนแตกต่างกันไป จ้าวเยี่ยนเจียวห้ามคนรับใช้ที่จะกำลังจะเข้าไปรายงาน แล้วเดินเข้าไปด้วยตัวเอง

ถึงแม้จะมีคนสังเกตเห็นการมาถึงของนาง แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร เพราะในสถานการณ์แบบนี้ การมีอยู่ของนางไม่สำคัญอะไร

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้ตัวดี นางนั่งลงในที่ที่ไกลที่สุดโดยไม่พูดอะไร กวาดสายตาไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว มีแต่ผู้หญิง ไม่มีผู้ชาย ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องในเรือนหลังบ้านที่ผู้ชายไม่ยุ่ง

“พวกเจ้า... ตั้งใจจะทำให้ข้าตายใช่ไหม!” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวดูเหมือนจะโกรธมาก

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวโกรธ พวกคนรุ่นหลังก็ไม่กล้าพูดอะไร จ้าวเยี่ยนเจียวก้มหน้าลง หยิบเกาลัดเชียนซีในถุงผ้าออกมา แกะเปลือกยัดเข้าปาก เคี้ยวจนแก้มตุ่ยอย่างเงียบๆ

“ท่านแม่เจ้าคะ” ฮูหยินเว่ยเอามือกุมอก ร้องไห้สะอึกสะอื้น “ท่านอย่าเพิ่งโกรธ ซิ่นเอ๋อร์ของเราถูกรังแก อย่างไรก็ต้องให้พวกเขารับผิดชอบมิใช่หรือ?”

ฮูหยินหลิวพี่สะใภ้ของฮูหยินเว่ยกัดฟันด้วยความโกรธ น้องสาวสามีคนนี้เอาแต่ใจมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่พอแต่งงานออกไปกลายเป็นสะใภ้ตระกูลจ้าวแล้วก็ไม่ค่อยได้กลับมาจวนตระกูลเว่ยบ่อยนัก เห็นแก่ที่แม่สามีรักใคร่ลูกสาวที่แต่งออกไป นางจึงอดทนและยอมให้นางบ้าง แต่ไม่คิดว่าวันนี้นางจะวางแผนกับตระกูลของตัวเอง

ก่อนหน้านี้เพื่อเรื่องที่จ้าวเสวี่ยและเว่ยอวี่คุนตกน้ำที่สระเซียน นางยอมกลืนเลือดที่ไม่อาจพูดได้ลงท้อง ไม่คิดว่าวันนี้จะเกิดเรื่องขึ้นอีก แต่ครานี้เป็นจ้าวซิ่น แม่สามีของนางรักใคร่เอ็นดูจ้าวซิ่นเป็นพิเศษ แต่จากใจจริงนางไม่ชอบหลานสาวคนนี้ที่ชื่อเสียงไม่ดี นิสัยดื้อรั้น อยากให้นางรับมาเป็นลูกสะใภ้ คิดว่าตระกูลเว่ยของนางต้องรับแต่ของไม่ดีอย่างนั้นหรือ?

แต่เรื่องวันนี้มีฮูหยินของขุนนางที่เป็นเพื่อนร่วมงานของสามีนางมาเห็นด้วย หากไม่จัดการให้เรียบร้อย ก็อย่าหวังว่าจะหลุดพ้น นางรู้สึกทั้งโกรธและขุ่นเคืองใจ

“ตระกูลจ้าวนี่ อบรมได้ดีจริงๆ” ในดวงตาของฮูหยินหลิวเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง “บุตรสาวแต่ละคนล้วนแต่ใช้วิธีการต่ำช้าเพื่อปีนป่ายกิ่งไม้สูง”

คนในตระกูลจ้าวทุกคนหน้าดำหน้าแดง มีเพียงจ้าวเยี่ยนเจียวที่ดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจ ฮูหยินหลิวพูดถูก บุตรสาวแต่ละคนใช้วิธีที่ต่ำทรามจริงๆ รวมทั้งนางด้วย... ถึงแม้ว่าสถานการณ์ของนางจะแตกต่างกัน นางร่วมมือกับจางเจิ้งเหอวางแผน แต่ในสายตาของคนนอก นางก็เป็นคนที่ไร้ยางอายจริงๆ สำหรับเรื่องนี้ นางไม่มีอะไรจะพูด เมื่อทำแล้วก็ไม่กลัวจะถูกคนอื่นพูดถึง แม้ว่าจะผิดก็ขอผิดอย่างเปิดเผย นาง! จ้าวเยี่ยนเจียวเป็นมีความรับผิดชอบเสมอ

“พี่สะใภ้” ฮูหยินเว่ยมองฮูหยินหลิวอย่างโกรธเคือง “บุตรสาวของข้าถูกอวี่คุนเอาเปรียบ แต่ท่านกลับพูดจาเสียดสีเช่นนี้ หรือว่าท่านจะไม่รับผิดชอบ?”

“รับ! ทำไมข้าถึงจะไม่รับ?” ฮูหยินหลิวลุกพรวกขึ้นยืนทันที “เจ้ากล้าให้บุตรสาวของตัวเองถอดเสื้อผ้าเพื่อยั่วยวนบุตรชายของข้าเข้าห้องได้ ไร้ยางอายถึงเพียงนี้ แล้วเหตุใดข้าถึงจะไม่กล้ารับ? สามวันหลังจากนี้ ข้าจะให้คนมารับบุตรสาวของเจ้าเข้าบ้าน”

ฮูหยินเว่ยโกรธจนแทบอยากจะเข้าไปฉีกฮูหยินหลิวออกเป็นชิ้นๆ เพราะมารดาของนางรักนาง นางจึงไม่เคยเห็นพี่สะใภ้คนนี้อยู่ในสายตา ฮูหยินหลิวเองก็สุภาพกับนางมาโดยตลอด แต่ในวันนี้กลับทำให้นางอับอายต่อหน้าคนอื่น

“เจ้าจะให้ซิ่นเอ๋อร์เป็นอนุหรือ?”

“ใช่!” ฮูหยินหลิวตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ “ด้วยนิสัยของนาง การได้เป็นอนุของอวี่คุนถือเป็นโชคดีมากแล้ว ฮูหยินของอวี่คุนเราเลือกไว้แล้ว คือคุณหนูของเรือนรองจวนโหว จางซินอวี้ ดังนั้นอย่าว่าแต่จ้าวเสวี่ย แม้แต่จ้าวซิ่นก็เป็นได้แค่อนุของอวี่คุนเท่านั้น”

คำพูดนี้พูดออกมา ไม่ต้องพูดถึงฮูหยินเว่ย แม้แต่ฮูหยินเถียนก็ยังแปลกใจ นางไม่เคยได้ยินว่าญาติผู้พี่ของนางจะให้บุตรสาวแต่งเข้าจวนเว่ย นางหลุบตาลง ถึงแม้ตระกูลเว่ยจะร่ำรวย แต่ถ้าแผนการญาติผู้พี่ของนางสำเร็จ จวนโหวก็จะตกเป็นของเรือนรอง ถึงตอนนั้นย่อมไม่ชายตามองตระกูลเว่ยอย่างแน่นอน นี่คงเป็นความปรารถนาเพียงฝ่ายเดียวของตระกูลเว่ยเท่านั้น แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่มองดูอยู่เฉยๆ ฮูหยินเว่ยที่ให้ความสำคัญกับบุตรสาวมาตลอด ตอนนี้บุตรสาวของนางต้องไปเป็นอนุ ย่อมต้องรู้สึกขมขื่นอย่างแน่นอน