พบกันที่วัดผู่ถัว

จ้าวเยี่ยนเจียวรีบรับมา หยิบขนมเถาซูเข้าปาก เคี้ยวแก้มตุ่ย มีเศษขนมติดอยู่ที่มุมปาก ดูเหมือนคนโง่ แต่ก็ดูน่ารัก

เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ใบเฟิง[1]ในวัดผู่ถัวร่วงหล่น ทำให้เกิดเป็นความงามที่ดูสงบเงียบวังเวง

เช้าตรู่ ฮูหยินเว่ยพาคุณหนูทั้งสามของจวนขึ้นเขา หลังจากขอพรเสร็จแล้ว จ้าวเยี่ยนเจียวบอกว่านางจะขออยู่สวดมนต์ต่อ พาจินจื่อกับหยินจื่ออยู่ต่อวิหารใหญ่

ฮูหยินเว่ยดูเวลาแล้วยังเช้าอยู่ นางบอกว่า “ต้องไปเอาน้ำให้ท่านย่าของพวกเจ้าด้วยนะ อย่ามัวแต่เสียเวลา” พูดแล้วพาจ้าวซิ่นกับจ้าวเสวี่ยไปพักที่ห้องพระด้านหลัง

พอคนไปหมดแล้ว จ้าวเยี่ยนเจียวก็คุกเข่าบนหมอนรอง กราบพระสามครั้งแล้วลุกไปที่ห้องข้างๆ ที่มีป้ายชื่อผู้ล่วงลับตั้งอยู่

นางเห็นฉินเยว่คุกเข่าอยู่ข้างในจริงๆ กำลังสวดมนต์อย่างตั้งใจ ข้างๆ นางมีสตรีแต่งกายด้วยเสื้อผ้าแพรพรรณอย่างดีคุกเข่าอยู่ ด้านหลังยังมีบ่าวไพร่คุกเข่าอยู่อีกเต็มพื้น

เมื่อได้ยินเสียง คนรับใช้แก่ๆ คนหนึ่งที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังก็ลุกขึ้นมาขวางจ้าวเยี่ยนเจียวไว้ “รบกวนคุณหนูหยุดอยู่ตรงนี้ก่อนนะเจ้าคะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวชมวดคิ้ว จำได้ว่าสตรีที่คุกเข่าอยู่ข้างกายจำผู้หญิงที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาที่คุกเข่าอยู่ข้างฉินเยว่ได้ “คนที่อยู่ข้างในคือฮูหยินสามของจวนเยว่กั๋วกงใช่หรือไม่?”

ใบหน้าของคนรับใช้แก่ๆ ดูประหลาดใจเล็กน้อย นางเพ่งมองและถามอย่างระวัง “คุณหนูสี่จ้าวใช่หรือไม่?”

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ชื่อเสียงของนางโด่งดังจนแม้แต่คนรับใช้ของจวนกั๋วกงในเมืองหลวงก็ยังรู้จัก นางยกมุมปากขึ้นแล้วพยักหน้า

ใบหน้าของคนรับใช้ดูเป็นมิตรขึ้น “สวัสดีเจ้าค่ะคุณหนูสี่ ข้างในคือฮูหยินสามจริงๆ ฮูหยินสามมาที่หยางโจวครั้งนี้เพื่อมาขอพรให้ท่านแม่ทัพใหญ่ ขอคุณหนูรอก่อนครู่หนึ่งนะเจ้าคะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้พูดอะไรมาก นางพาจินจื่อกับหยินจื่อออกมาอย่างเงียบๆ

“ฮูหยินสามมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

จินจื่อกับหยินจื่อมองหน้ากัน และจินจื่อก็พูดขึ้น “บ่าวลืมบอกคุณหนูไป ไม่กี่วันหลังจากที่คุณหนูออกจากหงเสีย ฮูหยินสามก็มาเจ้าค่ะ”

เยว่ฉีอวิ๋นแต่งงานมาหลายปีแล้ว มีบุตรชายสองคนและบุตรสาวหนึ่งคน จ้าวเยี่ยนเจียวเคยเจอฮูหยินสามสองสามครั้ง คังหมัวมัวเคยบอกว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เหมาะสมกัน และความสัมพันธ์ก็ดีมาก ครั้งนี้นางยังแปลกใจอยู่ว่าทำไมเยว่ฉีอวิ๋นถึงอยู่ที่หยางโจวนานขนาดนี้ ฮูหยินสามจะไม่ว่าอะไรหรือ? สุดท้ายนางก็มาหาเขาจริงๆ

ฟังเสียงสวดมนต์จากข้างในแล้ว ดูเหมือนว่าจะยังไม่เสร็จง่ายๆ เพื่อไม่ให้ฮูหยินเว่ยส่งคนมาตามหา นางจึงให้จินจื่อรออยู่ที่นี่ เพื่อให้บอกฉินเยว่ว่าให้รอนางด้วย นางจะไปที่ห้องพระก่อนพร้อมกับหยินจื่อ

เดินผ่านป่าไผ่ไปยังห้องพระ แสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิถูกใบไผ่บังไปเกือบหมด รอบข้างนอกจากเสียงลมพัดผ่านยอดไม้แล้วก็เงียบสนิท

เมื่อเลี้ยวโค้งไป นางก็ได้ยินเสียงคนคุยกันเบาๆ อยู่ข้างหน้า จ้าวเยี่ยนเจียวหยุดเดินทันที หยินจื่อก็หยุดตามไปด้วย แล้วมองตามสายตาของจ้าวเยี่ยนเจียวไป...

ข้างหน้าไม่ไกลมีร่างสูงตระหง่านยืนอยู่ แค่มองเพียงครั้งเดียว จ้าวเยี่ยนเจียวก็จำได้ทันที มุมปากของนางยกขึ้น ไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง ดูเหมือนว่าอาการบาดเจ็บที่ขาของจางเจิ้งเหอจะดีขึ้นมาก เขาสามารถยืนได้ด้วยตัวเองแล้ว แสงอาทิตย์ส่องผ่านใบไผ่ทะลุมาบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษใบไผ่ ตกกระทบบนตัวเขา ภาพนี้สวยงามจนเหมือนไม่จริง นางอยากจะเดินเข้าไปใกล้ แต่เห็นเว่ยอวี่คุนที่กำลังพูดคุยกับเขาอยู่ กับคนรับใช้อีกสองคนที่เฝ้าอยู่รอบๆ

หลี่ต้าจ้วงสังเกตเห็นนาง นางรีบส่ายหัวเบาๆ เป็นสัญญาณว่าไม่อยากเข้าไปรบกวน จึงหันหลังกลับเพื่อจะเดินไปอีกทาง

แต่ทันทีที่นางขยับตัว ก็ได้ยินเสียงคนเดินมาจากอีกทาง เสียงฝีเท้าเหยียบลงบนใบไผ่ที่ร่วงอยู่เต็มพื้น ทำให้คนที่กำลังคุยกันอยู่หันไปมอง

คนที่มาคือจ้าวซิ่นและจ้าวเสวี่ย กำลังพาคนรับใช้สองคนออกตามหาจ้าวเยี่ยนเจียวเพื่อที่จะไปเอาน้ำที่สระเซียนด้วยกัน ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเว่ยอวี่คุนลูกพี่ลูกน้องของตัวเองในป่าไผ่

เมื่อจ้าวซิ่นเห็นเขาก็รีบเดินเข้าไปข้างหน้า เรียกเขาพร้อมรอยยิ้ม “ลูกพี่ลูกน้อง”

“ลูกพี่ลูกน้อง” เว่ยอวี่คุนยิ้มกลับเมื่อเห็นคนที่มา

จ้าวซิ่นสังเกตเห็นคนที่อยู่ข้างๆ เว่ยอวี่คุน นางเงยหน้าขึ้นมอง พอสบตากันโดยบังเอิญก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย นางไม่เคยเจอผู้ชายที่หล่อเหลาเช่นนี้มาก่อน ถึงแม้ใบหน้าจะดูซีดเซียว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดลงแม้แต่น้อย เขาสวมชุดผ้าไหมสีฟ้า คลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีขาว ผิวของเขาสะอาดเหมือนหยก ท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ผลิ นางยังได้กลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ จากตัวเขาด้วย

[1] ใบเมเปิล