ยิ่งโกรธก็ยิ่งอยากกิน

เมื่อพูดถึงเรื่องตกน้ำ สีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวก็ดูแปลกไป เพราะในสายตาของคนนอก การที่จางเจิ้งเหอตกน้ำเป็นฝีมือของนาง เรื่องนี้นางไม่สามารถแก้ตัวได้ หนำซ้ำยังคงจำคำพูดที่เขาพูดข้างหูนางได้ เด็กหนุ่มที่ดูอ่อนแอนั้นไม่ได้ไร้พิษภัยอย่างที่คนอื่นเห็น

“ตอนนั้นท่านโหวผู้เฒ่าเป็นห่วงร่างกายของคุณชายรองมาก จึงเดินทางลงใต้ด้วยตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีข่าวลือว่าคุณชายรองมีชะตาอาภัพและจะอายุสั้น ดังนั้นในเมืองหลวง ด้วยร่างกายของคุณชายรองและข้อกำหนดของคุณชายใหญ่ ทำให้หาคู่ที่เหมาะสมได้ยาก การแต่งงานจึงต้องเลื่อนออกไปเรื่อยๆ”

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่เชื่อว่าคนหน้าตาดีอย่างจางเจิ้งเหอจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน นางจำได้ คังหมัวมัวเคยพูดไว้ว่าผู้ชายที่มีใบหน้าเหมือนผู้หญิงจะมีชะตาชีวิตดี ดังนั้นชะตาของจางเจิ้งเหอจะต้องไม่แย่แน่ๆ

“คุณชายใหญ่กับท่านโหวผู้เฒ่าต่างก็รักคุณชายรอง และอยากหาคู่ที่ดีให้ การแต่งงานจึงถูกเลื่อนออกไปหลายปี แต่ตอนนี้กลับมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับคุณชายใหญ่ เขาเป็นรองแม่ทัพที่พี่ชายของข้าให้ความเคารพมากที่สุด ถึงแม้จะเกิดในตระกูลขุนนาง แต่เพราะบิดาเสียชีวิตไปแต่เด็ก เขาจึงรู้ว่าหากพึ่งพาท่านปู่ที่แก่ชรา จวนโหวจะต้องตกต่ำอย่างแน่นอน เขาจึงขอออกจากเมืองหลวงด้วยตัวเอง อยากสร้างเกียรติยศและความรุ่งเรืองให้กับจวนโหว ถึงแม้จะแต่งงานมาหลายปีแล้วแต่ก็ยังไม่มีลูก”

“เมื่อไม่กี่วันก่อน มีคนจากชายแดนส่งข่าวมาว่า คุณชายใหญ่ได้นำทหารกับม้าจำนวนหนึ่งเดินทางเข้าไปในทะเลทราย แล้วหายสาบสูญ ถ้าเขาเป็นอะไรไป ตำแหน่งทายาทจวนโหวจะตกอยู่กับคุณชายรอง แต่ร่างกายของคุณชายรองไม่ค่อยสู้ดี ถ้าเขาเป็นอะไรไป เรือนใหญ่ของจวนโหวก็จะแย่ ฮูหยินโหวผู้เฒ่าจึงเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณชายใหญ่และห่วงเรื่องทายาทของเรือนใหญ่ด้วย จึงฟังความเห็นของเรือนรอง และให้เรือนรองจัดการเรื่องแต่งงานให้คุณชายรองกับคุณหนูสามของตระกูลจ้าว”

การแต่งงานที่ดูเหมือนจะเป็นไปตามสถานการณ์ แต่จริงๆ แล้วกลับเต็มไปด้วยแผนการมากมาย ร่างกายของจางเจิ้งเหออ่อนแอ การแต่งงานกับผู้หหญิงที่ไม่รู้จักความและสร้างแต่ปัญหาอยู่ตลอดเวลา ก็เหมือนกับการเพิ่มความทุกข์ให้เขา โดยหวังว่าเขาจะไปพบกับยมบาลในเร็ววัน

“หากคุณชายใหญ่เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ และคุณชายรองก็ไม่อยู่แล้ว จวนโหวจะตกอยู่ในมือของเรือนรองทันที”

เยว่ฉีอวิ๋นยิ้มโดยไม่ได้พูดอะไร

มองเยว่ฉีอวิ๋น จ้าวเยี่ยนเจียวก็รู้สึกไม่พอใจ “ตระกูลเยว่และตระกูลโหลวเป็นเพื่อนกันมานาน คุณชายรองก็เป็นคนที่คุณชายสามเห็นมาตั้งแต่เด็ก เป็นไปได้หรือที่ท่านจะปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ?”

“เจียวเจียว” เยว่ฉีอวิ๋นไม่ได้โกรธกับการกล่าวหาของจ้าวเยี่ยนเจียว เขากลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นี่เป็นเรื่องภายในของจวนโหว ไม่ต้องพูดถึงว่าการที่ข้ายื่นมือเข้าไปช่วยนั้นถูกต้องหรือไม่ แต่จะช่วยได้นานแค่ไหน? เมื่อก่อนคุณชายรองมีคุณชายใหญ่คอยปกป้อง แต่ถ้าคุณชายใหญ่กลับมาไม่ได้จริงๆ ในอนาคตคุณชายรองก็ต้องพึ่งพาตัวเอง”

“แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป คุณชายรองดูเหมือนจะอ่อนโยน แต่จริงๆ แล้วเขามีความคิดเป็นของตัวเอง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเขา การแต่งงานนี้ดูเหมือนจะแน่นอนแล้ว แต่ความจริงอาจไม่ใช่ก็ได้ ซึ่งเรือนรองของตระกูลจ้าวก็อาจไม่พอใจที่จะให้บุตรสาวตัวเองแต่งงานกับคุณชายรองก็ได้”

จ้าวเยี่ยนเจียวเงียบไป จ้าวเยี่ยนเจียวไม่พอใจกับการแต่งงานนี้จริงๆ เพราะนางเป็นเด็กผู้หญิงที่ถูกตามใจมาตลอด ฮูหยินเว่ยรักจ้าวซิ่นมาก จะยอมให้บุตรสาวสุดที่รักต้องกลายเป็นหม้ายหลังจากแต่งงานได้อย่างไร? การที่สามีตายและใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว สิ่งเดียวที่จะได้รับก็คือป้ายเกียรติยศ แต่ก็เป็นแค่สิ่งของที่ไม่มีชีวิต ฮูหยินเว่ยเองก็เป็นหม้ายมาครึ่งชีวิตแล้ว จะยอมให้บุตรสาวต้องตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันได้อย่างไร การที่เฉินมามาออกมาตามหาคนในหงเสีย และวันนี้ก็มาเจอกับจ้าวเยี่ยนเจียวในวัดผู่ถัวดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เบื้องหลังจะต้องมีฝีมือของฮูหยินเว่ยแน่นอน”

“ร่างกายของคุณชายรองไม่ดีจริงๆ หรือเจ้าคะ?” จ้าวเยี่ยนเจียวคิดอย่างไรก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ เขาอาจจะดูผอมไปบ้าง ใบหน้าซีดเซียวไปหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นคนที่ใกล้จะตาย

“เรื่องนี้ก็พูดยาก”

จ้าวเยี่ยนเจียวมองรอยยิ้มที่คลุมเครือของเยว่ฉีอวิ๋น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะในรถม้าอึดอัดเกินไป หรือเป็นเพราะในใจวุ่นวายไปหมด ทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งตัว

ตอนนี้นางอยากจะหาอะไรมาเคี้ยวเล่น ยามเครียดนางก็อยากกินเพื่อผ่อนคลาย ยามที่นางโกรธก็ยิ่งอยากกินเพื่อระบายความโมโห

นางหยิบถุงผ้าออกมา ภายใต้สีหน้าของเยว่ฉีอวิ๋นที่ดูเหมือนจะถามว่า ‘เจ้าจะกินอีกแล้วหรือ’ โดยไม่ต้องเอ่ยปาก  นางก็เทเกาลัดที่อยู่ข้างในออกมา บีบอย่างแรงแล้วโยนใส่ปากอย่างไม่พัก...

“คุณหนู มีคนอยากจะพบคุณหนูเจ้าค่ะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวเลิกคิ้ว “ใคร?”

“คนจากตระกูลจ้าวเจ้าค่ะ นอกจากแม่นมคนที่เคยเจอที่วัดผู่ถัวแล้ว ยังมีฮูหยินอีกคนหนึ่งด้วยเจ้าค่ะ ดูท่าทางมีฐานะ”

หรือว่าฮูหยินเว่ยมาเอง?! จ้าวซิ่นช่างเป็นแก้วตาดวงใจของฮูหยินเว่ยจริงๆ ถึงขั้นมาหานางซึ่งเป็นบุตรสาวอนุที่ตายไปแล้วด้วยตัวเอง

“คนอยู่ไหน?”

“ที่ห้องจู๋จื้อ[1]เจ้าค่ะ”

ห้องส่วนตัวในหงเสียแบ่งออกเป็นสามระดับ ห้องเหมยฮวา[2]เป็นห้องส่วนตัวชั้นสองที่อยู่ตรงกลางเวที ราคาจึงสูงที่สุด ตามมาด้วยห้องหลานฮวา[3]และห้องจู๋จื้อที่อยู่ด้านข้าง ห้องส่วนตัวเหล่านี้มีราคาสูงและต้องจองล่วงหน้า แสดงว่าฮูหยินเว่ยคิดจะมาหานางไม่ใช่เรื่องที่คิดได้แค่วันสองวัน

“คุณหนู คนของตระกูลจ้าวมาหาแบบนี้ จะต้องบอกผู้อาวุโสหรือคุณชายสามเยว่หรือไม่เจ้าคะ?”

[1] อักษรไผ่

[2] ดอกบ๊วย

[3] ดอกกล้วยไม้