ข้าแค่ใช้หัวแม่เท้าคิดยังคิดได้

ช่วงนี้สุขภาพของคังหมัวมัว[1]ดีขึ้น สามารถลงจากเตียงเดินได้แล้ว แต่ถึงอย่างไรเจ็บป่วยก็เหมือนภูเขาล้มทับกว่าจะรักษาหายก็เหมือนกับดึงเส้นไหม[2] ดังนั้นจึงต้องพักผ่อนให้ดี ไม่ควรทำงานหนักเกินไป จ้าวเยี่ยนเจียวไม่อยากรบกวนนาง ส่วนเยว่ฉีอวิ๋น ในเมื่อเขาไม่อยากยุ่งกับเรื่องของจวนโหว นางก็ไม่จำเป็นต้องให้เขารู้แผนการของนาง

“เมื่อมาหาข้าก็ไม่ต้องบอกพวกเขา” วันนี้นางอยากดูงิ้วพอดี เข้าไปดูในห้องส่วนตัวก็ดีเหมือนกัน

จ้าวเยี่ยนเจียวเดินผ่านโถงใหญ่ ขึ้นบันได ผลักประตูเข้าไป

ขนาดของห้องจู๋จื้อสามารถนั่งได้หกเจ็ดคนโดยไม่รู้สึกอึดอัด ถูกทำความสะอาดเป็นอย่างดี แม้โต๊ะและเก้าอี้จะไม่ประณีตเท่าจวนขุนนาง แต่ก็มีกลิ่นอายของความเรียบง่ายที่เป็นเอกลักษณ์

จ้าวเยี่ยนเจียวเข้ามาในห้องส่วนตัวโดยไม่ได้มองคนที่อยู่ข้างใน นางเหลือบมองโต๊ะก่อน เห็นว่ามีน้ำชาหนึ่งกา จานเมล็ดแตงโมและขนมไป๋ถังเกาวางอยู่ นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรอีก นางอดไม่ได้ที่จะเบ้ปากอย่างรังเกียจ นี่มันขี้เหนียวเกินไปแล้ว มาดูงิ้วทั้งทีแต่สั่งของกินมาแค่นี้เอง

ฮูหยินเว่ยไม่ได้ปิดบังความเกลียดชังที่มีต่อจ้าวเยี่ยนเจียว ในสายตาของนาง ฉินจื่อแม่ของจ้าวเยี่ยนเจียวล่อลวงสามีของนางอย่างหน้าไม่อาย พอตั้งท้องก็นำนังแพศยาคนนั้นเข้ามาในบ้าน ตั้งแต่นั้นมาในสายตาสามีของนางก็มีแต่คนใหม่ สุดท้ายนางจึงตัดสินใจกำจัดฉินจื่อให้พ้นไปจากจวนจ้าว

ทุกคนคิดว่านังสารเลวคนนั้นตายเพราะคลอดลูกยาก แต่จริงๆ แล้วเป็นนางที่วางยาเพื่อเร่งให้ฉินจื่อคลอดจนขาดใจตายเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว ตอนแรกนางก็คิดว่าตัวเองชนะแล้ว แต่ไม่คิดว่าหลังจากที่นังแพศยานั่นตายไป สามีของนางก็เหมือนคนไร้วิญาณ สุดท้ายก็เสียชีวิตตามไป นางจึงเหลือแค่บุตรสาวคนเดียวและต้องเป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาว ทำให้นางเจ็บปวดใจจนไม่อยากมีชีวิตอยู่

ด้วยเหตุนี้นางจึงเกลียดจ้าวเยี่ยนเจียวเหลือเกิน การมีอยู่ของเด็กคนนี้เป็นเหมือนกับหนามคอยทิ่มแทงอยู่ในใจของนางตลอดมา

“เพียงแค่พริบตาเดียว ลูกสี่โตขึ้นมากขนาดนี้แล้ว”

มองไปยังผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงของนาง จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากความไม่ชอบ นางจึงนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ หยิบขนมไป๋ถังเกาชิ้นหนึ่งใส่ปาก

การกระทำที่ไม่มีมารยาทของนางทำให้คิ้วของฮูหยินเว่ยขมวดแน่น ความไม่พอใจที่มีแต่เดิมก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ช่างเป็นคนที่ใช้เป็นหน้าเป็นตาไม่ได้จริงๆ

“คนจริงไม่พูดจาอ้อมค้อม” จ้าวเยี่ยนเจียวไม่สนใจว่าฮูหยินเว่ยจะมองนางอย่างไร นางพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ว่ามาเถอะ มีธุระอะไรถึงต้องมาหาข้า?”

ฮูหยินเว่ยกัดฟันแน่น อดกลั้นความโกรธเอาไว้ “เจ้าออกจากจวนมานานมากแล้ว ถึงเวลาต้องกลับไปเสียที ซิ่นเอ๋อร์คงบอกเจ้าแล้ว ที่วัดผู่ถัวเจ้าทำตัวไร้มารยาท ข้าจะไม่ถือสา เจ้าจะได้กลับไปอย่างสบายใจ ข้าได้จัดเตรียมไว้แล้วจะบอกคนอื่นว่าหลายปีมานี้เจ้าสุขภาพไม่ดี จึงต้อง จึงต้องพักรักษาตัวอยู่ในห้องไม่ค่อยได้พบปะผู้คน หลังจากกลับไปครั้งนี้ ก็จงเชื่อฟังแล้วทำทุกอย่างตามที่บอกไปเพื่อเตรียมตัวแต่งงาน”

จ้าวเยี่ยนเจียวกลืนขนมไป๋ถังเกาลงท้อง ยิ้มมองฮูหยินเว่ยด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาถือสาข้า แล้วทำไมข้าต้องทำตามที่เจ้าบอกด้วย?”

คำถามของจ้าวเยี่ยนเจียวทำให้ฮูหยินเว่ยถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียง ฮึ ออกมาจากลำคอ “การที่ข้ามาหาเจ้าด้วยตัวเองก็ถือว่าให้เกียรติเจ้าแล้ว อย่าทำตัวไม่รู้ดีรู้ชั่ว เจ้าควรจะรู้ว่าถ้าการแต่งงานครั้งนี้สำเร็จ เจ้าก็จะเป็นฝ่ายได้เปรียบ”

“พูดดีนี่ การแต่งงานนี้ถ้าดีจริง ด้วยความ ‘รัก’ ที่ท่านมีให้ข้า ข้าแค่ใช้หัวแม่เท้าคิดยังคิดได้ ไหนเลยจะตกมาถึงข้า...” จ้าวเยี่ยนเจียวกินขนมไป๋ถังเกาจนหมดในไม่กี่คำ นางรู้ว่าฮูหยินเว่ยมีเงินไม่น้อย แต่กลับขี้เหนียวขนาดนี้ มาหงเสียทั้งทียังไม่สั่งขนมเพิ่มอีก

เสียงกลองด้านล่างดังขึ้น นางมองไปที่เวที งิ้วเริ่มแสดงแล้ว “พูดให้ถูก ท่านแค่ไม่อยากให้จ้าวซิ่นต้องตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับท่าน เลยนึกถึงข้าที่เป็นคนซื่อบื้อโง่งม ดังนั้นอย่ามาทำเป็นแม่พระต่อหน้าข้า ทำเหมือนว่าทุกเรื่องทำเพื่อข้า ข้าทั้งขยะแขยงและรังเกียจท่าน”

เมื่อถูกแทงใจดำ สีหน้าของฮูหยินเว่ยก็ยิ่งดูไม่ได้ “ในเมื่อเจ้ารู้แล้วก็จงกลับไปแทนที่ซิ่นเอ๋อร์เสีย!”

“ฮูหยินเว่ย” จ้าวเยี่ยนเจียวสายตามองงิ้วที่กำลังเล่นอยู่ด้านล่างไม่ได้มองฮูหยินเว่ย “ท่านกำลังสับสนอะไรอยู่หรือเปล่า? ถึงแม้คุณชายรองจะร่างกายอ่อนแอและไม่เข้าตาท่าน แต่เบื้องหลังเขาก็คือจวนโหวไม่กลัวว่าการเอาคนอื่นมาแทนที่จะทำให้จวนโหวรู้แล้วทำให้ตระกูลจ้าวเดือดร้อนหรือ?”

ฮูหยินเว่ยเมื่อกล้าที่จะทำแบบนี้แล้ว ก็แสดงว่านางไม่กลัวอะไรอีกต่อไป เพราะนางมีตระกูลเก่าที่ร่ำรวยคอยหนุนหลัง ในตระกูลจ้าวที่กำลังเสื่อมถอย นางจึงใช้ชีวิตอย่างราบรื่น เมื่อชีวิตราบรื่นมานานเกินไป นางก็ลืมตัวมองคนอื่นต่ำต้อยไร้ค่า นางคิดว่ามีตระกูลให้พึ่งพาจะทำอะไรก็ได้

“จะเดือดร้อนหรือไม่เดือดร้อน ก็ล้วนแต่เป็นเรื่องของบุตรสาวตระกูลจ้าว”

จ้าวเยี่ยนเจียวเหลือบมองนางอย่างเฉยชา กล่าวว่า “ท่านคิดแผนการเช่นนี้ฮูหยินใหญ่เรือนหลักรู้เรื่องหรือไม่?”

[1] คำเรียกเฉพาะเจาะจงสำหรับ แม่นม (ผู้ที่ให้นมและดูแลเจ้านายหรือคุณชายคุณหนูตั้งแต่เด็ก) หรือนางกำนัล/คนรับใช้สูงวัยที่มีหน้าที่ดูแลเจ้านายชั้นสูงอย่างใกล้ชิด

[2] เจ็บป่วยเกิดขึ้นรวดเร็ว หายจากอาการป่วยนั้นใช้เวลานาน