ละครงิ้วกำลังจะเริ่ม

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวฟังจบก็โกรธมาก ขว้างถ้วยชาในมือทิ้ง ถ้วยชาแตกกระจายอยู่ตรงหน้าจ้าวเยี่ยนเจียว

จ้าวเยี่ยนเจียวมองดูเศษถ้วยชาที่แตกกระจาย พร้อมกับควันจากน้ำชาที่ยังร้อนลอยกรุ่นอยู่ตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่า นางรู้สึกโชคดีที่ตัวเองไม่เป็นที่โปรดปราน ทำให้ที่นั่งของนางอยู่ไกลที่สุด ไม่อย่างนั้นถ้วยนี้คงจะโดนตัวนางไปแล้ว

“นังเด็กสารเลว!” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวโกรธจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้ นางด่าด้วยความโกรธเกลียดชิงชัง “ดูสิว่าเจ้าทำอะไรไว้บ้าง ยังไม่คุกเข่าลงอีก!”

“ท่านย่าเจ้าคะ” จ้าวเยี่ยนเจียวกะพริบ น้ำตาเม็ดโตก็ไหลออกมาทันที “เจียวเจียวเจ็บเท้า เดินไม่สะดวก ไม่อย่างนั้นคงจะโขกหัวตายอยู่ตรงหน้าท่านย่าแล้ว”

จ้าวซิ่นมองจ้าวเยี่ยนเจียวที่กำลังเสแสร้งแสดงงิ้ว นางใบหน้าบิดเบี้ยวกัดฟันพูดด้วยความเกลียดชัง “ก็แค่เด็กต่ำต้อยจากโรงงิ้วที่ชอบเสแสร้งแกล้งทำ หน้าไม่อายจริงๆ”

ฟังคำกล่าวหาของจ้าวซิ่นอย่างนั้น จ้าวเยี่ยนเจียวก็ยกมือปิดหน้าทำท่าดูเหมือนกำลังร้องไห้ แต่ในใจกำลังนึกดูถูก คนพวกนี้ทำทุกวิถีทางเพื่อพานางกลับมาแต่งงานแทน แต่ตอนนี้ทำตัวเหมือนนางไปรังแกพวกเขา ช่างไร้สาระจริงๆ

ฮูหยินเถียนเดิมทีไม่อยากยุ่ง แต่การแต่งงานนี้เป็นสิ่งที่นางสนับสนุนอย่างเต็มที่ จะปล่อยให้ผ่านไปได้อย่างไร ตอนนี้นางเก็บความสงบไว้ในใจแล้วเริ่มวางแผน

หากไม่ใช่เพราะคุณชายใหญ่จวนโหวหายตัวไป การแต่งงานของคุณชายรองก็คงจะไม่ใช่เรื่องที่ฮูหยินหยางต้องเป็นคนจัดการ เพราะทุกคนในเมืองหลวงรู้ดีว่านอกจากฮูหยินผู้เฒ่าจวนโหวและภรรยาตัวเองแล้ว คุณชายใหญ่ก็รักเอ็นดูน้องชายที่ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็กที่สุด ตอนนี้คุณชายรองอายุเกินยี่สิบ นอกจากสุขภาพไม่ดีและไม่อยากแต่งงานแล้ว ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะคุณชายใหญ่ยังไม่พึงพอใจหญิงสาวจากตระกูลสูงส่งคนไหน

ระหว่างฮูหยินเถียนกับฮูหยินหยางมีการติดต่อกันเป็นครั้งคราว จึงรู้ดีถึงอุปนิสัยของจ้าวซิ่น ดังนั้นหลังจากที่คุณชายใหญ่จวนโหวหายตัวไป พวกนางจึงได้ตกลงเรื่องการแต่งงานกับตระกูลจ้าว

ฮูหยินหยางพอใจจ้าวซิ่น เพราะตระกูลจ้าวเริ่มเสื่อมอำนาจและคุณชายรองจวนจ้าวนั้นเสียชีวิตไปแล้ว ฮูหยินเว่ยแม้จะมีฐานะดีจากตระกูลเดิม แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงลูกสาวที่ออกเรือนไปแล้ว การแต่งงานกับสตรีเช่นจ้าวซิ่นคุณชายรองจะไม่มีครอบครัวภรรยาคอยหนุนหลัง และที่สำคัญที่สุดคือ จ้าวซิ่นมีนิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจ เป็นคุณหนูที่ถูกตามใจจนเสียคน ไม่ว่าจะแต่งเข้าบ้านไหนก็ถือว่าเป็นตัวอัปมงคลน่าปวดหัว

คุณชายรองร่างกายอ่อนแอ หากแต่งจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นภรรยาที่มีชาติกำเนิดต่ำต้อยและยังเป็นคนที่ไม่รู้ความ ที่เหลือก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น เรือนรองสามารถใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ ทำให้คุณชายรองมีอันเป็นไป ซึ่งไม่ใช่เรื่องยาก และเมื่อถึงตอนนั้น เรือนรองก็จะสามารถครอบครองจวนโหวได้ทั้งหมด ความคิดของฮูหยินหยางช่างร้ายกาจจริงๆ

จ้าวซิ่นคนนี้ถึงแม้จะเป็นหลานสาวของนาง แต่นางไม่ชอบฮูหยินเว่ยมานานหลายปี ดังนั้นจึงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ยอมทำตามที่ฮูหยินหยางต้องการ ใช้ชีวิตของจ้าวซิ่นเป็นบันไดให้กับบุตรชายของตัวเอง แต่ตอนนี้...

นางมองไปที่ฮูหยินเว่ย... พลันคิดได้ว่านางคงจะประเมินน้องสะใภ้คนนี้ต่ำเกินไป คนคนนี้พยายามทุกวิถีทางที่จะให้บุตรสาวของตัวเองหลุดพ้นจากการแต่งงานกับจวนโหว

ฮูหยินเถียนกรีดนิ้วยกผ้าเช็ดหน้าปิดบังใบหน้า ทำท่าทางเศร้าโศก “ตระกูลจ้าวช่างโชคร้ายจริงๆ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้คงจะปิดบังไม่ได้แล้ว ข้าจะรีบเขียนจดหมายไปเมืองหลวงทันที เพื่อให้จวนโหวจัดการเรื่องนี้ให้”

“จัดการอะไรกัน!?” ดวงตาและน้ำเสียงของฮูหยินเว่ยทั้งโกรธเกรี้ยวทั้งเกลียดชัง “ตอนนี้คุณชายรองกับจ้าวสี่ทำเรื่องที่น่าอับอายไม่เหมาะสม การแต่งงานนี้ย่อมไม่สามารถทำได้”

“น้องสะใภ้ที่ดีของข้า” ฮูหยินเถียนทำหน้าจนปัญญา “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เราจะตัดสินใจได้เองนะ พวกเขาคือจางโหวเชียว ที่จริงเรื่องนี้ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร จ้าวสามกับจ้าวสี่เป็นพี่น้องรักกันความสัมพันธ์ลึกซึ้ง หากถึงเวลาได้เป็นภรรยาร่วมสามีเดียวก็ถือว่าเป็นเรื่องราวที่ดีงามเรื่องหนึ่ง”

ฮูหยินเว่ยยังไม่ทันได้พูดอะไร จ้าวซิ่นก็โกรธจนตะโกนออกมา “ข้าเป็นเมฆบนท้องฟ้า จ้าวสี่ก็แค่ธุลีดิน ทำไมถึงจะต้องแต่งงานกับสามีคนเดียวกับข้าด้วย นางมีสิทธิ์อะไรมาแย่งข้า?”

คนโง่เง่า จ้าวเยี่ยนเจียวเลิกคิ้วขึ้น ฮูหยินเว่ยพยายามทุกวิถีทางที่จะดึงจ้าวซิ่นออกมาจากการแต่งงานกับจวนโหว แต่นางกลับอยากจะกระโดดเข้าไปในกองไฟ เห็นได้ชัดว่าคุณชายรองของนางเป็นคนที่ใครๆ ก็อยากได้ แค่ได้เจอกันครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้จ้าวซิ่นลืมแผนการในตอนแรกไปแล้ว

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะยังไม่ถึงตานางที่จะพูด มี

ฮูหยินเว่ยอยู่ เพื่ออนาคตบุตรสาวของนาง นางย่อมต้องขัดขวางทุกทางอยู่แล้ว

“เจ้าหุบปาก!” ฮูหยินเว่ยโกรธจนปวดหัว “ไม่ว่าเจ้ากับจ้าวสี่จะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม แม่กับท่านย่าของเจ้าไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน การที่บอกว่าภรรยาร่วมสามีเดียว พี่น้องรักใคร่ก็แค่ลมปาก แต่ความจริงคือการแก่งแย่งแข่งขันเพื่อที่จะได้อยู่รอด แม่กับท่านย่าของพวกเจ้าไม่ยอมให้พวกเจ้าพี่น้องทำเรื่องไร้สาระ เพื่อทำลายชื่อเสียงของตระกูลจ้าวหรอกนะ”

ฮูหยินเถียนขมวดคิ้ว ฮูหยินเว่ยไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่ายๆ นางรู้ดีว่าฮูหยินผู้เฒ่าแก่แล้ว ตระกูลจ้าวบัดนี้เหลือเพียงแค่ชื่อเสียงภายนอกเท่านั้น ตราบใดที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับศักดิ์ศรีและชื่อเสียงของตระกูลจ้าว ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมมีแผนในใจ

แต่นางจะไม่ยอมให้เป็นไปตามที่ฮูหยินเว่ยต้องการ กำลังจะเอ่ยปากพูด จ้าวเสวี่ยที่เดิมทียืนเงียบก็คุกเข่าลงทันที

การกระทำของนางทำให้ในห้องเงียบลง

“นี่มันอะไรกันอีก?” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวถามอย่างขุ่นเคือง แต่ละคนไม่มีใครทำให้สบายใจได้เลย

“ขอท่านย่าโปรดยกโทษให้ เสวี่ยเอ๋อร์...” ยังไม่ทันได้พูดจบ จ้าวเสวี่ยก็ร้องไห้ออกมาแล้ว

“อย่าเอาแต่ร้องไห้” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวทำหน้าเบื่อหน่าย “พูดมา”

จ้าวเสวี่ยสะอื้นไปเล่าไปว่านางมีความกตัญญูต่อฮูหยินผู้เฒ่าจึงไปเอาน้ำที่สระเซียน แต่นางกลับลื่นตกลงไปในสระ ถูกเว่ยอวี่คุนช่วยขึ้นมา ทุกคนที่อยู่ริมสระต่างก็เห็นเรื่องนี้กันหมด

ฮูหยินเถียนฟังคำพูดของจ้าวเสวี่ยก็ตกใจ “มีเรื่องแบบนี้จริงๆ หรือ?”

จ้าวเสวี่ยร้องไห้จนตาแดงก่ำ พยักหน้า

ฮูหยินเถียนแสดงสีหน้าทั้งโกรธทั้งร้อนใจ แต่จริงๆ แล้วในใจกลับยินดีจนแทบจะกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ นางไม่ชอบฮูหยินเว่ยที่เอาแต่ใช้ความมั่งคั่งมาข่มนางหลายปีแล้ว ตอนนี้ถ้าบุตรสาวอนุเรือนหลักของนางสามารถก้าวหน้าและแต่งงานเข้าตระกูลเว่ยได้ นี่ไม่ยิ่งทำให้ฮูหยินเว่ยเจ็บใจหรือ? ความแค้นที่สะสมมาหลายปีนี้ก็จะได้รับการสะสาง

“อย่าร้องไห้ แม่จะจัดการเรื่องนี้ให้เจ้า” นางเปลี่ยนสีหน้าทันที สายตาจดจ้องไปที่ฮูหยินเว่ย

ในชั่วขณะนั้น บรรยากาศพลันเย็นยะเยือก

จ้าวเสวี่ยคนนี้ไม่อาจประมาทได้จริงๆ  จ้าวเยี่ยนเจียวเหลือบมองจ้าวเสวี่ยที่กำลังคุกเข่า ในดวงตามีแววกลิ้งกลอกเจ้าเล่ห์ นางไม่ชอบจ้าวเสวี่ย แต่ก็เกลียดฮูหยินเว่ยมากกว่า ไม่ว่าตระกูลจ้าวหรือตระกูลเว่ยไม่ใช่คนดีสักคน ดังนั้น ยิ่งพวกเขาวุ่นวาย นางก็ยิ่งมีความสุขที่ได้ดูละครงิ้วฉากนี้

หลังจากออกจากหงเสียแล้ว นางรู้สึกเสียใจที่ไม่มีโอกาสได้ดูละครงิ้วอีก แต่ตอนนี้งิ้วโรงใหญ่ระหว่างเรือนใหญ่กับเรือนรองของตระกูลจ้าวกำลังออกฉาก ช่างน่าตื่นเต้นกว่าละครงิ้วที่หงเสียเสียอีก