ภรรยาต้องเชื่อฟังสามี

พวกเขายังหาที่หลบฝนไม่ได้ ท้องฟ้าก็เริ่มมีฝนโปรยปรายลงมาแล้ว

“จะทำอย่างไรดี?” จ้าวเยี่ยนเจียวมองดูท้องฟ้า “ข้าไม่รู้ว่าแถวนี้มีที่ไหนหลบฝนได้บ้าง ดูเหมือนว่าคงต้องกลับไปที่วัดผู่ถัวแล้วล่ะ วันนี้คงจะเสียเปล่าแล้ว” นางรู้สึกไม่เต็มใจ

“เจ้าอยากทำลายชื่อเสียงของตัวเองเพื่อให้ข้าแต่งงานกับเจ้า ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้”

“ท่านมีวิธีหรือ?” นางย้ายความสนใจไปที่เขา

เขาพยักหน้า “คืนนี้ข้าจะค้างที่วัดผู่ถัว เจ้าแค่เข้ามาในห้องของข้า ถอดเสื้อผ้าของข้ากับเจ้าออกแล้วนอนอยู่ด้วยกันก็เป็นอันเสร็จสิ้นแล้ว”

มองดูท่าทางของเขาที่ดูเหมือนไม่ใช่คนในโลกนี้ แต่กลับพูดเรื่องที่น่าตกใจออกมาอย่างหน้าไม่อาย ช่างดูขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง นางตกใจจนลืมมองทาง ไม่ทันสังเกตเห็นก้อนหินเล็กๆ ที่อยู่ใต้เท้า ทำให้เท้าลื่น

จางเจิ้งเหอยื่นมือออกไปทันที แต่เพราะนางจับถุงผ้าในมือไว้แน่น ทำให้ไม่สามารถปล่อยมือมาจับเขาได้ ทำให้ทั้งตัวล้มลงนั่งกับพื้น

จางเจิ้งเหอถึงกับถอนหายใจ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเอาแต่สนใจของกินในอ้อมแขนอย่างเดียวเลยนะ!

“เจ็บมากหรือไม่?”

ข้อเท้าของนางรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา จ้าวเยี่ยนเจียวจึงพูดอย่างหงุดหงิด “เจ็บเท้า”

สีหน้าของจางเจิ้งเหอจริงจังขึ้น เขาคุกเข่าลงตรงหน้านาง ลองจับข้อเท้าของนาง ทำให้นางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ดูเหมือนว่าจะบาดเจ็บจริงๆ” จางเจิ้งเหอเงยหน้าขึ้นมองนางที่นิ่วหน้าเพราะความเจ็บปวด แต่ถุงผ้าในอ้อมแขนยังคงถูกกอดไว้แน่น เขาก็เลยอดไม่ได้ที่จะเคาะหัวนาง “เจ้าเอาแต่ปกป้องอาหาร”

“ปากท้องสำคัญที่สุด” นางเถียงกลับอย่างมีเหตุผล “อย่าว่าข้าเลย ตอนนี้ข้าเจ็บเท้าเหลือเกิน”

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมองดูนางที่อดทนต่อความเจ็บปวดอย่างดื้อรั้น เขาก็ถอนหายใจด้วยความสงสาร หันหลังให้นาง “ขึ้นมาสิ! ข้าจะแบกเจ้า”

นางตกใจเมื่อมองดูแผ่นหลังที่กว้างและแข็งแรงของชายคนนี้ สังเกตเห็นว่าเสื้อคลุมสีขาวของเขาเปื้อนดินไปแล้ว นางก็พูดอย่างตะกุกตะกักว่า “ร่างกายของท่านอ่อนแอ แถมข้ายังหนักอีก ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ”

“เคยได้ยินไหมว่า 'ภรรยาต้องเชื่อฟังสามี'?”

นางอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “เคยได้ยินเจ้าค่ะ”

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้นก็แค่ทำตามที่สามีบอกก็พอแล้ว ขึ้นมา”

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกมึนงงพูดอย่างแหยงๆ ว่า “แต่ว่า... แต่ว่าข้าหนักมากนะเจ้าคะ...”

“ทิ้งผ้าห่มกับถุงผ้าในมือไป”

ผ้าห่มทิ้งได้ไม่มีปัญหา แต่ถุงผ้า...นางลำบากใจมาก “ข้างในมีของกินนะเจ้าคะ”

จางเจิ้งเหอไม่พูดอะไร แค่หันข้างเล็กน้อย จ้องมองดวงตาของนางอย่างกดดัน

จ้าวเยี่ยนเจียวถูกมองจนรู้สึกผิด นางจำใจทิ้งห่อผ้าไปด้านข้างอย่างอาลัยอาวรณ์และไม่เต็มใจนัก

เห็นท่าทางที่ดูน่าสงสารของนาง เขาก็ปลอบโยน “ไม่ต้องเสียใจนะ พอกลับไปแล้วข้าจะจัดเลี้ยงที่เป่าชิ่งโหลวให้ เจ้าอยากกินอะไรก็กินได้เลย”

ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นมาทันที “จริงหรือ?”

จางเจิ้งเหอหัวเราะออกมา เสียงของเขาอ่อนโยน สายตาของเขาอ่อนโยน “จริง ขึ้นมาเถอะ!”

จ้าวเยี่ยนเจียวระงับความลังเล ขึ้นไปบนหลังของเขา นางยังไม่ลืมที่จะเตือนว่า “ถ้าท่านเหนื่อยก็บอก ข้าจะลงมาเดินเอง”

“อืม” เขาปล่อยให้นางเกี่ยวแขนไว้ที่คอของเขา แล้วลุกขึ้นยืน

นางเกาะอยู่บนหลังของเขา หัวใจเต้นแรงไม่หยุด ดมกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ จากตัวเขา ให้ความรู้สึกสดชื่นมาก “ข้าหนักมากใช่ไหม?!”

“ถ้าข้าบอกว่าใช่ เจ้าจะกินน้อยลงไหม?”

นางต่อสู้กับตัวเองในใจ พูดเสียงเบาว่า “จริงๆ แล้วข้าก็ไม่ได้มีโอกาสให้ท่านแบกบ่อยนักหรอก ท่านบอกว่าข้าดูตลก ถ้าข้าผอมลง ข้าก็จะไม่ตลกแล้วนะ”

“รู้แล้ว” เขาหัวเราะให้กับคำพูดที่ไร้เหตุผลของนาง “ถึงแม้ร่างกายของข้าจะไม่ดี แต่ข้าก็ยังมีแรงแบกเจ้าอยู่ น้ำหนักของเจ้าสำหรับข้าแล้วก็เหมือนขนนก เพราะฉะนั้นต่อไปนี้เจ้าอยากกินอะไรก็กินได้เลย!”

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้ดีว่าคำพูดของเขาที่ว่าน้ำหนักของนางเหมือนขนนกมันเกินจริงไปมาก แต่การถูกเขาเอาใจแบบนี้ก็ทำให้รู้สึกดีมาก นางอยากจะฟังคำพูดเพราะๆ จากเขาให้มากกว่านี้

นางปล่อยตัวตามสบาย วางคางไว้บนไหล่ของเขา หันศีรษะไปมองใบหน้าที่ดูดีของเขา... ไม่เคยมีใครแบกนางมาก่อนเลยในชีวิตนี้ น่าจะมีแค่เขาเท่านั้นที่จะทำแบบนี้กับนาง

“คำพูดของท่านเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

“เจ้าหมายถึงเรื่องอะไร?”

“ก็เรื่องที่... ตอนกลางคืนข้าจะไปที่ห้องของท่าน แล้วก็...” แค่คิดก็ทำให้จ้าวเยี่ยนเจียวใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมา “ท่านเข้าใจใช่ไหม?”

“ไม่จำเป็นแล้ว”

“ทำไมล่ะ?” นางมีท่าทางตื่นตระหนกขึ้นมา

เขาหันไปมองนาง “แบกเจ้าปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนก็เพียงพอแล้ว”

“อ้อ” นางขานตอบอย่างเงียบๆ

“ผิดหวังหรือ?” น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความขบขัน

“ใช่! ผิดหวังมากเลย” พอรู้ตัวว่าตอบอะไรออกไป จ้าวเยี่ยนเจียวก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองทิ้ง นางรีบพูดต่อทันทีว่า “ข้าพูดเล่นเจ้าค่ะ”

“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เราจะรีบแต่งงานกันเร็วๆ นี้”

“คุณชายสามเยว่บอกว่าจวนโหวมีเรื่องราวซับซ้อน ดูเหมือนว่าจะมีคนข้างในไม่ชอบข้า?”

เขายิ้ม “แค่ข้าชอบเจ้าก็พอแล้ว”

น้ำฝนที่ตกลงมาบนตัวนางเย็นเฉียบ แต่ร่างกายและหัวใจของนางกลับอบอุ่น “ใช่! แค่ท่านชอบข้าก็พอแล้ว”

คุณชายรองของจวนโหวแบกคุณหนูสี่ของตระกูลจ้าวกลับมาที่วัดผู่ถัว โดยไม่มีคนรับใช้คอยดูแล ข่าวจึงแพร่กระจายไปทั่วในหมู่คนที่มาทำบุญ ที่กำลังรอให้ฝนหยุดเพื่อจะลงจากเขา

วันนี้สถานที่ที่สงบเงียบแห่งนี้กลับไม่เงียบสงบ ทุกคนต่างพากันพูดถึงเรื่องของตระกูลจ้าว ซุบซิบนินทากันไม่หยุดปาก

ฮูหยินเว่ยไม่สนใจว่าฝนจะตกหนักแค่ไหน นางปฏิเสธความตั้งใจของจางเจิ้งเหอที่จะให้หมอมารักษาเท้าของจ้าวเยี่ยนเจียว พาพวกเขาทั้งหมดลงเขากลับไปจวนจ้าวทันที

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเดิมทีก็กำลังพักผ่อนอยู่ในห้อง แต่เมื่อได้ยินว่าฮูหยินเว่ยกลับมาพร้อมกับสีหน้าที่ดูไม่ดี นางขมวดคิ้วสั่งให้คนเข้ามาในห้อง ฮูหยินเถียนได้ยินว่าพวกเขากลับมาแล้วพากันยกโขยงไปที่ห้องฮูหยินผู้เฒ่า ก็รีบตามมาทันที

ในห้องโถง ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเห็นสีหน้าของฮูหยินเว่ยและจ้าวซิ่นโกรธเกรี้ยว จ้าวเสวี่ยที่หน้าซีดเผือด และจ้าวเยี่ยนเจียวที่เจ็บเท้าถูกหามเข้ามา สีหน้าของนางก็ดูแย่ลงไปอีก

ฮูหยินเถียนเดิมทีอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็ฉลาดพอเพียงมองอย่างเงียบๆ ให้คนชงชาและนั่งดูอยู่ข้างๆ

“ลูกสะใภ้รอง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเริ่มพูด

ฮูหยินเว่ยเตรียมคำพูดไว้แล้ว นางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่วัดผู่ถัวเหมือนเทถั่วร่วง[1] เล่าถึงเรื่องที่จ้าวเสวี่ยกับเว่ยอวี่คุนตกน้ำด้วยกันอย่างอ้อมๆ บอกแค่ว่าคนมากเกินไปทำให้จ้าวเสวี่ยตกใจจนเกิดอุบัติเหตุ แต่พอเล่าถึงจ้าวเยี่ยนเจียวนางกลับพูดด้วยความเคียดแค้น บอกว่านางใช้ข้ออ้างจะไปเก็บผลไม้ป่าแต่อันที่จริงนัดเจอกับจางเจิ้งเหอ จนข้อเท้าเท้าพลิก ทำให้คุณชายรองต้องแบกนางกลับมาที่วัด ตอนนี้ทุกคนรู้เรื่องนี้หมดแล้ว ชื่อเสียงของตระกูลจ้าวเสียหายป่นปี้

[1] พูดอย่างรวดเร็วติดต่อกันไม่หยุด