ฮูหยินสามสะใภ้กั๋วกง

ฮูหยินเว่ยกำหมัดแน่นในแขนเสื้อด้วยความโกรธ “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ จะให้หลานชายของข้าปล่อยให้คนตายหรือ?”

“น้องสะใภ้พูดแบบนี้ไม่ถูกนะ!” ฮูหยินเถียนเถียงกลับอย่างเย็นชา “ทำไมตอนที่จ้าวสี่ของเจ้าบาดเจ็บแล้วถูกคุณชายรองแบกกลับมาถึงเป็นเรื่องน่าอับอาย แต่ตอนที่บุตรสาวของข้าถูกเว่ยอวี่คุนช่วยกลับไม่เป็นอะไร?”

ฮูหยินเว่ยถูกดักจนขยับปากไม่ออก ได้แค่อ้าปากแต่ไร้เสียง

“ท่านแม่” ฮูหยินเถียนคุกเข่าต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว “ท่านต้องตัดสินเรื่องนี้ให้เสวี่ยเอ๋อร์ด้วยนะเจ้าคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวโกรธจัด การไปเอาน้ำที่วัดผู่ถัวกลับทำให้เกิดเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ เดิมทีนางชื่นชมฮูหยินเว่ยที่มักจะกตัญญูต่อนางอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ความอัปยศที่ต้องเสียหน้า ทำให้ในใจแอบเกลียดลูกสะใภ้คนนี้ขึ้นมา “สะใภ้รอง เจ้าทำให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?”

ฮูหยินเว่ยรู้สึกอับอาย นางอดทนไม่เถียงกับฮูหยินเถียน ก้มหน้าขอโทษ

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเหลือบมองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของนางถมึงทึงน่ากลัว “สะใภ้ใหญ่ ตอนนี้เจ้าจะทำอย่างไร?”

ฮูหยินเถียนได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าถามตัวเอง นางก็ตาแดงทันที “ท่านแม่ ถึงแม้ว่าเสวี่ยเอ๋อร์จะไม่ได้เกิดจากท้องของข้า แต่ก็เลี้ยงดูนางมาหลายปี ความสัมพันธ์ของเราไม่แพ้แม่ลูกแท้ๆ ตอนนี้ชื่อเสียงของเสวี่ยเอ๋อร์เสียหายแล้ว ข้าหวังว่าท่านจะช่วยออกหน้าจัดการเรื่องนี้ให้เสวี่ยเอ๋อร์ ให้ตระกูลเว่ยรับผิดชอบเจ้าค่ะ”

“เจ้าอยากให้พวกเขารับผิดชอบอะไร?” ฮูหยินเว่ยตะโกนเหมือนคนบ้า “ก็แค่บุตรสาวของอนุจากตระกูลจ้าว เจ้ายังคิดจะให้นางแต่งงานเข้าตระกูลเว่ยอย่างนั้นหรือ?”

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวตบโต๊ะอย่างแรง ฮูหยินเว่ยตกใจรีบหุบปาก

“บุตรสาวของอนุแล้วอย่างไร?” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวถามกลับน้ำเสียงดุดัน “หรือว่าในใจของเจ้า บุตรสาวตระกูลจ้าวไม่คู่ควรกับบุตรชายตระกูลเว่ยของเจ้า?”

ฮูหยินเว่ยร้อนใจ นางรู้ว่ายิ่งฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวแก่ตัวลง ก็ยิ่งระแวงมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตระกูลจ้าวไม่ได้รุ่งเรืองเหมือนแต่ก่อน สิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวให้ความสำคัญที่สุดคือการถูกคนอื่นดูถูก หากเสียหน้าไปแล้วก็ทำได้เพียงรักษาหน้าไว้เท่านั้น

“บุตรสาวตระกูลจ้าวคู่ควรกับบุตรชายตระกูลเว่ยแน่นอนเจ้าค่ะ” ฮูหยินเว่ยรีบพูด “แต่การแต่งงานของซิ่นเอ๋อร์กับจวนโหวไม่สำเร็จ มารดาเช่นข้าจึงต้องคิดหาทางให้ลูกของตัวเองบ้าง”

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวถ้ายังมองไม่ออกว่าฮูหยินเว่ยคิดอะไรอยู่ นางก็คงใช้ชีวิตอย่างคนไร้ประโยชน์แล้ว

“ที่แท้เจ้าก็คิดแบบนี้มาตั้งแต่แรก” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวใช้สายตาคมกริบมองฮูหยินเว่ย แล้วกล่าวคำตำหนิไม่ไว้หน้า “มิน่าเล่าถึงได้รีบไปตามจ้าวสี่กลับมา ที่แท้ในสายตาของเจ้า จวนโหวก็ไม่สำคัญเท่ากับตระกูลเว่ยของเจ้า!”

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้...”

“หุบปาก!” ไม่ว่าฮูหยินเว่ยจะพูดอะไรตอนนี้ ในหูของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวก็คือการแก้ตัวทั้งหมด “เก็บความคิดไร้สาระของเจ้าไปเสีย พรุ่งนี้กลับไปที่บ้านตระกูลเว่ย ให้พวกเขาจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้กับเสวี่ยเอ๋อร์”

ฮูหยินเว่ยรู้สึกหน้ามืด ขมับเต้นตุบๆ

ช่างเป็นแผนที่ซับซ้อนจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องแสร้งแกล้งโง่อยู่ตอนนี้ จ้าวเยี่ยนเจียวอยากจะปรบมือให้กับแผนของจ้าวเสวี่ยมาก

“สะใภ้รอง” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวมองฮูหยินเว่ยด้วยสายตาเฉียบขาด “ได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่?”

ฮูหยินเว่ยอ้อมแอ้มตอบรับอย่างไม่เต็มใจ

จ้าวเสวี่ยก้มหน้าลง มุมปากของนางเผยรอยยิ้มสมหวัง

“ส่วนเรื่องของจ้าวสี่...” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวทำหน้าครุ่นคิด ก็แค่บุตรสาวของอนุ ไม่ว่าฮูหยินเว่ยจะวางแผนดีแค่ไหน จวนโหวก็คงไม่เห็นด้วยอยู่ดี ในเมื่อชาติตระกูลไม่สูงส่ง แค่หาใครสักคนมาแต่งงานด้วยก็สิ้นเรื่อง ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก ก็เห็นคนข้างนอกวิ่งเข้ามารายงาน

คนที่เข้ามาบอกว่าฮูหยินเหยาแห่งโรงงิ้วหลี่เจิ้งต้องการเข้าพบฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว

โรงงิ้วหลี่เจิ้ง?! เป็นโรงงิ้วที่มีชื่อโด่งดังไปทั่วสารทิศแม้จะอยู่ไกลถึงหยางโจว แต่ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง ถึงจะอยู่ในเครือเดียวกันกับโรงงิ้วหงเสีย แต่ก็มีความแตกต่างกันไม่น้อย เพียงแค่ฐานะของผู้คนที่มาดูงิ้วก็สามารถเอาชนะตระกูลจ้าวได้แล้ว

การที่ฮูหยินเหยามาพบไม่ใช่ในฐานะโรงงิ้วหงเสีย แต่เป็นโรงงิ้วหลี่เจิ้ง นี่แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจที่จะมาหาเรื่อง ซึ่งตระกูลจ้าวต้องยอมรับด้วยความจำใจ

ความคิดของจ้าวเยี่ยนเจียวหมุนติ้วๆ อยู่ในหัว นางพูดเสียงใสขึ้นว่า “ได้ยินมาว่าฮูหยินเหยาแห่งโรงงิ้วหลี่เจิ้งก็มาทำบุญที่วัดผู่ถัววันนี้เช่นกัน คุณชายสามเยว่ของจวนเยว่กั๋วกงมีความสัมพันธ์อันดีกับจวนโหว เรื่องที่นางมาวันนี้คงเป็นเรื่องของคุณชายรองจวนโหวแน่นอน”

สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวดำมืดลง นางมองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างลึกซึ้ง เมื่อครู่ในห้องโถงวุ่นวาย จึงไม่ได้สังเกตเด็กคนนี้มากนัก แต่เมื่อคิดดูแล้ว ถ้าเรื่องในวันนี้วุ่นวายขึ้นมา คนที่ได้ประโยชน์ที่สุดก็คือบุตรสาวของอนุที่มีชาติกำเนิดต่ำต้อยคนนี้ ใบหน้ากลมๆ ดูอวบอิ่มสดใส แต่กลับทำให้ผู้คนมองไม่ออก

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวสั่งให้ฮูหยินเถียนไปต้อนรับด้วยตัวเอง คนที่เหลือในห้องต่างจัดแจงตัวเอง คนที่คุกเข่าอยู่ก็ลุกขึ้นหาที่นั่ง

เหยาเซียวหยวนใบหน้าเปื้อนยิ้ม เดินเข้ามาพร้อมกับฮูหยินเถียน ด้านหลังยังมีฉินเยว่เดินตามมา จ้าวเยี่ยนเจียวมองเห็นป้าของตัวเองก็รู้สึกประหลาดใจ แต่นางไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา มองดูเหยาเซียวหยวนกับฉินเยว่ทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวอย่างนอบน้อม