เขาสำคัญกว่าของกิน

รถม้าจอดที่เรือนตะวันออก เยว่ฉีอวิ๋นก้าวเข้าไปในห้องอุ่นอย่างรวดเร็ว ฤดูหนาวมาถึงแล้ว อากาศเย็นจัดแต่ในห้องมีเตาผิงทำให้รู้สึกอบอุ่นมาก

จางเจิ้งเหอกำลังพลิกหนังสืออ่านอยู่บนเตียงด้วยท่าทางสบายใจเป็นอย่างยิ่ง

เยว่ฉีอวิ๋นเห็นดังนั้นก็รู้สึกเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน พรุ่งนี้จะแต่งงานอยู่แล้ว แต่เด็กคนนี้กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมจ้าวเยี่ยนเจียวก็ยังอยู่ที่นี่อีกด้วย!

บนโต๊ะกลมในห้องมีขวดโหลวางอยู่เต็มไปหมด เขาเหลือบมอง รู้ว่านางกำลังทำเครื่องสำอาง “พรุ่งนี้จะแต่งงานแล้ว เจ้าไม่อยู่ที่หงเสียแล้วมาทำอะไรที่นี่?”

“คุณชายรองบอกว่าร่างกายไม่ค่อยสบาย ข้าก็เลยมาดูเขา แล้วก็อยู่เป็นเพื่อนคุยเล่นคลายเหงากับเขา”

ได้ยินน้ำเสียงที่ดูเป็นเรื่องปกติ เยว่ฉีอวิ๋นก็อดกลอกตาไม่ได้ นึกถึงตลอดช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขายุ่งอยู่กับการจัดเตรียมทุกอย่าง แต่งิ้วตัวเอกสองคนกลับลอยตัวไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เหมือนกับว่าคนที่กำลังจะแต่งงานไม่ใช่ตัวเอง

เยว่ฉีอวิ๋นเยาะเย้ยจางเจิ้งเหอ หมอนี่แค่ทำท่าทางอ่อนแอเท่านั้น ร่างกายจริง ๆ นั้นแข็งแรงดีมาก ทว่ารูปลักษณ์ภายนอกของเขามันช่างหลอกคนได้ง่ายเหลือเกิน เขาก็แค่ดูเหมือนคนป่วย แต่ร่างกายของเขาแข็งแรงดี

เขาไม่ได้คิดเปิดโปงอะไร เพราะจ้าวเยี่ยนเจียวไม่ใช่คนโง่ คนหนึ่งเต็มใจตี อีกคนก็เต็มใจให้ตี เขาจะทำตัวเป็นจระเข้ขวางคลองไปทำไม

“อีกสามวันหลังค่อยกลับเมืองหลวง เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร?” วันนี้เขามาเพื่อปรึกษาเรื่องการกลับเมืองหลวงหลังจากแต่งงานแล้ว

จ้าวเยี่ยนเจียวตั้งใจฟัง นางทำชาดด้วยน้ำผึ้งอย่างขยันขันแข็ง แถมยังชิมเป็นครั้งคราว

จางเจิ้งเหอเงียบไปครู่หนึ่งจึงถามกลับว่า “รถม้าที่ข้าต้องการเตรียมพร้อมหรือยัง?”

เยว่ฉีอวิ๋นจ้องเขา “ถ้าไม่ใช่เพราะฮูหยินผู้เฒ่าพูดขึ้นมา ข้าก็ไม่อยากจะสนใจเจ้า!”

จางเจิ้งเหอไม่ได้ให้ความเห็นใดๆ เพียงแต่พูดว่า “ดังนั้นรถม้าก็พร้อมแล้วใช่หรือไม่?”

“ใช่” เยว่ฉีอวิ๋นกัดฟันพูด          

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับเมืองหลวงในอีกสามวัน”

“ข้าจะกลับไปพร้อมกับเจ้าด้วย”

คราวนี้จางเจิ้งเหอเป็นฝ่ายมีอารมณ์ขึ้นมาบ้าง เขาเลิกคิ้วมองเยว่ฉีอวิ๋น

“เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าครึ่งปีที่ผ่านมาเจ้าทำอะไรที่หยางโจว” เยว่ฉีอวิ๋นแค่นเสียง “หึ” ออกมา

ในตอนที่สืบทรัพย์สินส่วนตัวของจางเจิ้งเหอ เยว่ฉีอวิ๋นก็บังเอิญพบว่าจางเจิ้งเหอไปพักที่บ้านของตระกูลเว่ยเพื่อรักษาตัว แต่ความจริงแล้วก็เป็นการไปสืบหาหลักฐานความผิดของผู้ตรวจการเกลือ เขาบอกไม่ถูกว่าเด็กคนนี้มั่นใจเกินไปหรือโง่เง่าเกินไป กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงโดยมีเพียงหลี่ต้าจ้วงที่ดูทึ่มทื่ออยู่ข้างกาย เขาไม่กลัวเลยหรือว่าถ้าข่าวหลุดออกไปแม้เพียงนิดเดียว เขาก็จะตายไปเงียบๆ

เมื่อเขารู้เรื่องนี้ แน่นอนว่าจะไม่ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจอีกต่อไป

“เมื่อมีข้า คุณชายสามเยว่เดินทางไปด้วย ก็ไม่มีใครกล้าคิดร้าย เจ้าจะปลอดภัยตลอดทาง”

“คุณชายสามเยว่ดูมั่นใจมาก”

“เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”

“เกรงว่าถึงแม้จะมีท่านอยู่ คนที่จะลงมือก็ยังคงลงมืออยู่ดี”

ความรู้สึกที่ถูกเด็กรุ่นน้องดูถูกนั้นไม่ใช่เรื่องดี เยว่ฉีอวิ๋นจ้องเขา เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของจ้าวเยี่ยนเจียวเขาก็รู้สึกเสียหน้ามากกว่าเดิม เขาเหลือบมองไป เห็นว่านางไม่ได้ทำชาด แต่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับกระปุกน้ำผึ้ง ราวกับกำลังดูงิ้วพร้อมกับกินไปพลางดูไปพลาง

มุมตาของเขากระตุก มองน้ำผึ้งที่ถูกกินไปแล้วครึ่งหนึ่ง “เจ้ากำลังทำงานหรือกำลังกินอยู่?”

“ทำทั้งสองอย่างเจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวเลียริมฝีปาก ตอบอย่างไม่รู้สึกผิดสักนิด

“ดูท่าทางเจ้าแล้ว ตอนนั้นที่เจ้าเรียนทำเครื่องสำอางกับคังหมัวมัว ไม่ใช่เพราะเจ้ามีพรสวรรค์ แต่เพราะมีของกินใช่หรือไม่?”

เยว่ฉีอวิ๋นแค่พูดไปอย่างนั้น แต่ไม่คิดว่าจะถูกเผง จ้าวเยี่ยนเจียวยอมรับตรงๆ อย่างหน้าไม่อาย “ใช่เจ้าค่ะ ก็เพราะมีของกินจริงๆ”

นางยังจำได้ว่าตอนแรกนางไม่มีความสนใจในการทำเครื่องสำอาง คังหมัวมัวสอนนาง นางก็ไม่ได้ตั้งใจเรียนมากนัก แต่สุดท้ายนางกลับพบว่านมและน้ำผึ้งที่ใช้ทำอวี้หรงส่านทาหน้า และแบะแซ[1]ที่ใช้ทำชาดนั้นอร่อยมาก นางจึงยอมที่จะเรียนกับคังหมัวมัว พูดง่ายๆ ก็คือนางเป็นคนตะกละ แต่ก็ต้องขอบคุณความตะกละของตัวเองที่ทำให้นางมีฝีมือทางด้านนี้ติดตัวมา

เยว่ฉีอวิ๋นยกมือขึ้นกุมหน้าผากอย่างจนปัญญา เขาหันไปมองจางเจิ้งเหอที่กำลังมองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างเงียบๆ ส่ายหัวถามว่า “ด้วยนิสัยแบบนี้ของนาง เจ้าไม่กลัวหรือ?”

จางเจิ้งเหอยิ้ม “บ้านข้ารวย มีกินมีใช้ ไม่กลัวว่านางจะไม่มีกิน”

จ้าวเยี่ยนเจียวก็ยิ้มตาหยีทันที

มองไปที่ทั้งสองคน เยว่ฉีอวิ๋นก็รู้สึกหนาวสั่น นี่มันความรักที่ทำให้ตาบอดชัดๆ

“เอาล่ะ ข้ายอมแพ้พวกเจ้าแล้ว เจียวเจียว เจ้าไปเก็บของเร็วเข้า” เยว่ฉีอวิ๋นกล่าวว่า “ข้าจะไปส่งเจ้ากลับ พรุ่งนี้จะแต่งงานแล้ว ยังอยู่ที่นี่อีก ไม่กลัวคนอื่นจะนินทาเอาหรือ?”

“แค่สามีของข้าไม่สนใจก็พอแล้ว ทำไมข้าต้องไปสนใจคนอื่นด้วย?”

ได้ยินคำว่า ‘สามี’ ที่นางเรียกอย่างคล่องปาก เยว่ฉีอวิ๋นก็ถึงกับพูดไม่ออก เขารู้ว่าจ้าวเยี่ยนเจียวใช้ชีวิตอย่างอิสระ แต่การที่นางทำได้ขนาดนี้โดยไม่ถูกใครตำหนิ ก็ทำให้คนได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ

“เอาที่เจ้าสบายใจ ข้าไม่สนแล้ว” เยว่ฉีอวิ๋นส่ายหัวปล่อยให้นางทำตามใจ

เมื่อเขาเดินจากไป จ้าวเยี่ยนเจียวก็รีบเดินไปหาจางเจิ้งเหอ “จะไปในอีกสามวันจริงๆ หรือ?”

จางเจิ้งเหอพยักหน้า ยื่นมือไปลูบแก้มของนาง “ไม่อยากจากกันหรือ?”

“แน่นอนว่าไม่อยากเจ้าค่ะ โดยเฉพาะท่านป้าที่ไม่ได้ไปกับข้า”

“หยางโจวกับเมืองหลวงก็ไม่ไกล นั่งรถม้าเพียงเจ็ดวันก็ถึงแล้ว ถ้าเดินทางทางน้ำก็จะเร็วกว่า ถ้าเจ้าคิดถึงป้าของเจ้าก็กลับมาเยี่ยมบ่อยๆ ได้”

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้เรื่องนี้ดี ถึงแม้นางจะมีนิสัยแข็งกร้าว แต่เมื่อเจอเรื่องที่ฉินเยว่ยืนกราน นางทำได้แค่ยอมแพ้ นางยกเอาชาดที่เพิ่งทำเสร็จบนโต๊ะขึ้นมาและชี้ไปที่ริมฝีปากของตัวเอง “ใส่ดอกพุดตาลลงไปด้วย สีนี้สวยไหมเจ้าคะ?”

เขาเอียงหัวมองริมฝีปากสีชมพูสดใสของนาง ยื่นมือออกไปลูบเบาๆ

“อย่าเจ้าค่ะ เดี๋ยวท่านจะลบ...”

นางยังพูดไม่จบ ริมฝีปากของนางก็ถูกจูบอย่างอ่อนโยน จูบนี้ไม่มีการบังคับใดๆ มีแต่ความอ่อนโยนและความรัก

“หวานมาก” เขาได้ลิ้มรสน้ำผึ้ง ความรักใคร่เริ่มหยั่งรากลึกลงในใจเขา ทำให้หัวใจเต็มตื้น

"ท่านก็หวานมาก หวานกว่าน้ำผึ้งที่ข้าใช้ทำเสียอีก”

รอยยิ้มมุมปากของจางเจิ้งเหอยิ่งกดลึกขึ้น นี่หมายความว่าในใจของนาง เขาสำคัญกว่าของกิน ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ

[1] แบะแซ หรือเรียกอีกอย่างว่านํ้าเชื่อมกลูโคส ผลิตจากวัตถุดิบจากธรรมชาติหลายอย่าง เช่นแป้งข้าวโพด มันสำปะหลัง มันฝรั่ง นิยมนำมาทำขนม