แผนตกน้ำคร่ำครึ

สีหน้าของเว่ยอวี่คุนอยู่ในสายตาของจางเจิ้งเหอ เขาก้มหน้าลงครุ่นคิดแล้วพยักหน้า จากนั้นก็เดินนำไปก่อน

จ้าวซิ่นดึงจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างไม่เกรงใจ “คนหน้าไม่อาย ทำตัวน่าขายหน้า”

จ้าวเยี่ยนเจียวทำหน้าไร้เดียงสาตอบกลับ “ข้าไม่เข้าใจที่พี่สามพูดเลยนะ คนคนนั้นคือสามีในอนาคตของข้าเชียวนะ”

ใบหน้าของจ้าวซิ่นดำคล้ำลงทันที

จ้าวเสวี่ยเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้าไป “น้องสาม อย่าเพิ่งโกรธเลย อย่าเพิ่งอารมณ์เสียไปเลยนะ”

“หุบปาก ยังไม่ถึงตาเจ้าต้องพูด!”

จ้าวเสวี่ยถูกต่อว่า ใบหน้าของนางก็แข็งค้างนิ่งอึ้ง

เฉินมามาที่อยู่ข้างๆ ประคองจ้าวซิ่นและส่ายหัวให้นางเบาๆ “คุณหนูสาม”

จ้าวซิ่นมองเฉินมามาอย่างไม่พอใจ พูดอย่างขุ่นเคือง “แม่เฒ่า นั่นคือคุณชายรอง คุณชายรองของจวนโหวเลยนะ!”

“บ่าวเข้าใจเจ้าค่ะ” เฉินมามาเห็นสายตาของนางเปลี่ยนไป ก็ประคองนางเดินไปข้างหน้า ปลอบด้วยเสียงเบาๆ ว่า “คุณชายรองหน้าตาดีจริงๆ เจ้าค่ะ แต่คุณหนูอย่าลืมนะเจ้าคะว่าร่างกายของเขาไม่แข็งแรง ถึงจะมีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาก็ไม่มีประโยชน์ เขาไม่สามารถให้ความสุขกับคุณหนูได้ คุณนายจัดหาการแต่งงานที่ดีให้คุณหนูแล้ว และอนาคตที่ดีก็กำลังรออยู่ข้างหน้า”

จ้าวซิ่นมองไปยังทิศทางที่จางเจิ้งเหอเดินไปด้วยสายตาล้ำลึก ถึงแม้นางจะไม่ชอบเว่ยอวี่คุน แต่นางก็เข้าใจว่าการแต่งงานเข้าตระกูลเว่ยเป็นการจัดการที่ดีที่สุดสำหรับนางแล้ว แต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะไม่พอใจ นางมองจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยความเกลียดชัง การแต่งงานนี้ช่างเป็นประโยชน์ต่อนางจริงๆ

“พอไปถึงริมสระ ค่อยหาโอกาสเข้าใกล้คุณชายรอง” จ้าวเสวี่ยที่ได้โอกาสก็พูดกับจ้าวเยี่ยนเจียวเบาๆ ว่า “คุณชายรองเว่ยจะช่วยเจ้า ผลักคุณชายรองให้ตกน้ำไปพร้อมกับเจ้า”

จ้าวเยี่ยนเจียวขมวดคิ้ว เข้าใจในสิ่งที่ฮูหยินเว่ยวางแผนไว้ ถึงแม้ว่าการตกน้ำต่อหน้าผู้คนจะเป็นแผนที่ดูโบราณคร่ำครึไปหน่อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นวิธีที่ตรงไปตรงมาและได้ผลที่สุด

เพียงแต่ไม่คิดว่าเว่ยอวี่คุนจะเข้ามามีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วย เมื่อนึกถึงท่าทางที่รังเกียจของเขาเมื่อครู่ ในใจ นางก็รู้สึกเย็นชา คนคนนี้ทำเรื่องเลวร้ายอยู่เบื้องหลัง แต่กลับมีหน้ามาดูถูกนาง

วันนี้มีคนมาเอาน้ำเยอะมาก นางที่มีชื่อเสียงไม่ดีมาตลอด การที่ทั้งสองคนตกน้ำไปด้วยกัน นางสามารถใช้เรื่องชื่อเสียงที่เสียหายมาแต่เดิม บังคับให้จางเจิ้งเหอรับผิดชอบต่อนางได้ แต่นางจะกลายเป็นผู้หญิงต่ำต้อยที่แย่งสามีของพี่สาวตัวเอง ส่วนจ้าวซิ่นจะกลายเป็นผู้หญิงน่าสงสารที่ถูกแย่งคนรัก

ชื่อเสียงไม่สำคัญสำหรับจ้าวเยี่ยนเจียวแต่จางเจิ้งเหอสุขภาพไม่ดี ตอนนี้ก็ปลายฤดูใบไม้ผลิแล้ว อากาศกำลังเย็น ถ้าปล่อยให้เขาตกน้ำก็เหมือนกับตั้งใจจะเอาชีวิตครึ่งหนึ่งของเขาไป

“ไม่” จ้าวเยี่ยนเจียวปฏิเสธโดยไม่คิด

จ้าวเสวี่ยตกใจ นางจับแขนของจ้าวเยี่ยนเจียวออกแรงเล็กน้อย “น้องสี่ เจ้าจะกลับคำพูดหรือ?!”

สายตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเย็นชาลง นางหันกลับไปจับมือของจ้าวเสวี่ย

จ้าวเสวี่ยรู้สึกเจ็บที่มือ ใบหน้าของนางแสดงความหวาดกลัวออกมา “เจ้าจะทำอะไร?”

“ข้าไม่ได้กลับคำพูด แค่อยากให้พวกเจ้าอย่าทำเกินไปนัก เอาแต่คิดว่าแผนของตัวเองจะสำเร็จ โดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นตายอย่างไร แค่ต้องการทำลายชื่อเสียงของข้า ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีตกน้ำแบบคร่ำครึหรอก”

“เจ้าหมายความว่า...”

“เดี๋ยวข้าจะหาทางพาคุณชายรองไปที่เขาหลังวัด พรุ่งนี้พวกเจ้าก็ส่งคนมาตามหา การที่ชายหญิงอยู่ด้วยกันทั้งคืนแบบนี้ มันไม่เป็นไปตามที่พวกเจ้าต้องการมากกว่าหรือ?”

วิธีนี้ก็ดี แต่จ้าวเสวี่ยสงสัย “เจ้าไม่สนใจชื่อเสียงของตัวเองจริงๆ หรือ?”

“เพื่อที่จะได้กลายเป็นหงส์ที่อยู่บนกิ่งไม้ ชื่อเสียงเป็นเรื่องเล็กน้อย” สีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวดูเย็นชา “ข้าไม่ไปเอาน้ำกับพวกท่านแล้วนะ”

“เจ้าจะสร้างเรื่องอะไรอีก?” จ้าวเสวี่ยเริ่มร้อนรน นางไม่เชื่อในสิ่งที่จ้าวเยี่ยนเจียวพูดทั้งหมด ถ้านางไม่ทำตามที่ฮูหยินเว่ยกำชับ คนที่จะถูกต่อว่าก็คือนาง

“ตอนนี้พวกเจ้าต้องขอร้องข้า ไม่ว่าข้าจะสร้างเรื่องอะไรขึ้นมา พวกเจ้าก็ต้องฟังข้าไม่ใช่หรือ?” จ้าวเยี่ยนเจียวปล่อยมือของนางแล้วหันหลังเดินจากไป

จ้าวซิ่นสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของพวกนาง หันกลับไปถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

จ้าวเสวี่ยอดทนกับความโกรธพูดเบาๆ ว่า “น้องสี่บอกว่ามีเรื่องต้องทำ จะไม่ไปเอาน้ำกับพวกเรา”

“แบบนี้จะทำอย่างไร?” ฮูหยินเว่ยไม่ได้บอกแผนการของนางกับเว่ยอวี่คุนให้จ้าวซิ่นรู้ แต่เฉินมามารู้ดี นางแอบมองจ้าวเสวี่ยด้วยความไม่พอใจ ตำหนิด้วยสายตา ปล่อยให้คนเดินจากไปได้อย่างไร?

จ้าวเสวี่ยสบตากับเฉินมามา รู้สึกอัดอั้นในใจ แม้แต่คนรับใช้ก็ยังกล้าทำหน้าแบบนี้กับนาง

“ยังไม่ไปตามคนกลับมาอีกหรือ?” เฉินมามาสั่งสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ จ้าวเสวี่ย