พอเสแสร้งก็ยังดูน่ารัก

องดูท่าทางที่เสแสร้งของจ้าวซิ่น จ้าวเยี่ยนเจียวก็รู้สึกหงุดหงิด นางอ้วนขึ้นเล็กน้อย แต่รูปร่างของนางยังห่างไกลจากคำว่าเหมือนวัวอยู่มาก ถึงแม้จะอยู่ไกลกัน แต่นางก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าสายตาของจ้าวซิ่นที่มองจางเจิ้งเหอดูเหมือนจะคอยแอบๆ มองอยู่ตลอดเวลา ท่าทางเขินอายที่ไม่ธรรมดาของจ้าวเสวี่ยเมื่อมองเว่ยอวี่คุน นางก็ได้แต่แค่นเสียงในใจว่า นี่มันเรื่องอะไรกัน!

ถ้านางเดาไม่ผิด ฮูหยินเว่ยกำลังวางแผนที่จะให้จ้าวซิ่นแต่งงานกับคนในตระกูลเว่ยเพื่อผูกสัมพันธ์กัน ส่วนจ้าวเสวี่ยก็ดูเหมือนตั้งใจที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย นางก็ได้แต่ส่ายหัว แต่ละคนไม่ยอมอยู่กันอย่างสงบ รวมทั้งจ้าวเสวี่ยและจ้าวซิ่น

นางขมวดคิ้ว ทั้งที่จ้าวซิ่นเคยพูดชัดเจนว่านางไม่อยากแต่งงานกับจางเจิ้งเหอที่เป็นคนป่วย แต่ตอนนี้เมื่อได้เจอเขาเป็นครั้งแรก สายตาของนางกลับมองเขาอยู่ตลอดเวลา มันหมายความว่าอะไรกันแน่?

นางอดกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ ไม่ว่าจ้าวซิ่นจะวางแผนอะไร นางก็จะไม่ยอมให้สมหวัง จางเจิ้งเหอเป็นของจ้าวเยี่ยนเจียวได้เพียงผู้เดียว!

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยิ้มและพูดเสียงดังว่า “ทำไมถึงคึกคักกันขนาดนี้?”

จ้าวซิ่นเห็นนางปรากฏตัว รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็เกือบจะหายไป แต่คำนึงถึงว่าจางเจิ้งเหอยังอยู่ข้างๆ นางจึงอ่ยว่า “น้องสี่ไปไหนมา? นิสัยของเจ้าเหมือนม้าป่าเลย หายตัวไปในพริบตาเดียว ท่านแม่เป็นห่วงมาก เลยให้พี่กับพี่รองมาตามหาเจ้า”

น้ำเสียงของจ้าวซิ่นฟังดูเหมือนกำลังเป็นห่วง ทำให้นางนึกอยากกลอกตามองบน แต่บนใบหน้าปราฏรอยยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม กล่าวว่า “ในใจของพี่สาว นิสัยของข้าเหมือนม้า รูปร่างก็เหมือนวัว พูดถึงน้องสาวตัวเองแบบนี้ พวกเราช่างเป็นพี่น้องที่รักกันลึกซึ้งจริงๆ”

นี่เป็นการเสียดสีอย่างโจ่งแจ้ง จ้าวซิ่นใบหน้าดูกระอักกระอ่วนถึงกับพูดไม่ออก

แววตาเฉียบคมของเว่ยอวี่คุนฉายแวบขึ้นมา “เจ้าคือจ้าวสี่ใช่หรือไม่?”

จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้ม ทำความเคารพ “ใช่เจ้าค่ะ คุณชายรองเว่ย ไม่ได้เจอกันเสียนาน”

“ข้าจำได้ว่าเราเคยเจอกันสองสามครั้ง”

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้แสร้งทำเป็นโง่ นางตอบตรงๆ “คุณชายรองเว่ยความจำดีจริงๆ น่าจะเคยเจอกันสองครั้ง ครั้งหนึ่งที่เป่าชิ่งโหลว และอีกครั้งที่โรงงิ้วหงเสีย”

เว่ยอวี่คุนเหลือบมองจางเจิ้งเหอที่เงียบอยู่ ราวกับจะบอกอะไรบางอย่าง “บังเอิญจริงๆ”

“บังเอิญจริงๆ เจ้าค่ะ ก่อนที่จะกลับมาที่ตระกูลจ้าว ข้าใช้ชีวิตอยู่กับท่านป้าของข้าที่หงเสีย เหตุผลที่ไปอยู่หงเสียข้าคงไม่ต้องพูดถึง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ข้าเจอคุณชายใหญ่เว่ยบ่อยมาก แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอ”

เมื่อพูดถึงพี่ชายต่างมารดาของตัวเอง ใบหน้าของเว่ยอวี่คุนก็ดูไม่ดีนัก เพราะการที่พี่ชายเขาไปทำเรื่องอื้อฉาวกับนักแสดงงิ้วจนทำให้ตระกูลเว่ยต้องเสียหน้า ตอนนี้ถูกบิดาสั่งกักตัวอยู่แต่ในบ้าน ทำให้เขาอยู่สงบขึ้น

“ส่วนที่เป่าชิ่งโหลว การใช้ชีวิตกับท่านป้าข้างนอกไม่ง่ายเลยเจ้าค่ะ ตอนที่เป่าชิ่งโหลวขาดคน ข้าก็ต้องไปช่วยทำงานด้วย” นางพูดด้วยเสียงที่ดูน่าสงสาร

“คุณหนูสี่ของตระกูลจ้าวตกต่ำถึงขั้นนี้เลยหรือ?”

เมื่อได้ยินคำถามของจางเจิ้งเหอ จ้าวเยี่ยนเจียวก็เบะปากอย่างรู้สึกอับอาย “เพราะเมื่อก่อนทำเรื่องผิดพลาดไป...”

จางเจิ้งเหอทำหน้าเข้าใจ “หมายถึงเรื่องที่ผลักข้าตกสระน้ำนะหรือ?”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน จ้าวเยี่ยนเจียวต้องโกรธจนตาแทบถลนเมื่อได้ยินเรื่องนี้ แต่ตอนนี้นางกลับทำหน้าเขินอาย “ท่านจำได้ด้วยหรือ?”

มองใบหน้ากลมๆ ของนาง จางเจิ้งเหอแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ พอเสแสร้งขึ้นมา ก็ดูน่ารักจริงๆ เขาก้มหน้าลงแล้วพูดอย่างเฉยเมย “แน่นอนว่าจำได้อย่างแม่นยำ”

“ข้าก็จำท่านได้อย่างแม่นยำเหมือนกันเจ้าค่ะ เจอกันหลายครั้ง แต่ท่านกลับจำข้าไม่ได้แม้แต่น้อย”

จ้าวซิ่นจ้องจ้าวเยี่ยนเจียว “สมควรแล้วที่เขาจะจำเจ้าไม่ได้ เจ้ามีคุณธรรมความดีอะไรถึงจะให้คุณชายรองจำเจ้าได้?”

ได้ยินคำพูดของนาง จ้าวเยี่ยนเจียวแสร้งทำเป็นก้มหน้าผิดหวัง แต่ก็กลับมาร่าเริงขึ้นในทันที “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะที่ท่านจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ แต่ในอนาคตขอให้ท่านจำได้ก็พอแล้ว”

จ้าวซิ่นโกรธจนตาแทบจะถลนออกมา นางไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน

จ้าวเสวี่ยรีบดึงจ้าวซิ่นเอาไว้ พูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “น้องสาม อย่าเพิ่งโกรธเลย การขึ้นเขาครั้งนี้เพื่อมาเอาน้ำให้ท่านย่า เวลาไม่เช้าแล้ว เราอย่าเสียเวลากันอีกเลย”

“คุณชายทั้งสองไม่ไปด้วยกันหรือเจ้าคะ?” จ้าวเยี่ยนเจียวเชิญชวนอย่างกระตือรือร้น

เว่ยอวี่คุนมองท่าทางที่เอาใจใส่ของจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยความรังเกียจอย่างไม่บิดบัง “คุณชายรองไปนั่งที่ศาลาข้างสระเซียนก็ได้”