บทที่7...หมอนั่น...ทำไมนิสัยแย่อย่างนี้นะ

หลังทำงานติดกันมาหลายชั่วโมง ปาลิดาก็ลงมานั่งดื่มกาแฟที่ต้นรักคาเฟ่เพียงลำพัง เธอสั่งคาปูชิโน่เย็นหนึ่งแก้วแล้วเลือกมานั่งที่โต๊ะด้านในสุดของร้าน โต๊ะประจำของผู้ชายคนนั้น ที่ซึ่งสามารถมองเห็นต้นแก้วสูงใหญ่ต้นนั้นผ่านกระจกใสได้ชัดเจนเต็มตา

“ขอโทษนะคะคุณพยาบาล” เด็กเสิร์ฟเดินมาหาเธอและพูดอย่างสุภาพ “คุณพยาบาลคงต้องย้ายโต๊ะค่ะ เพราะโต๊ะนี้เป็นของท่านรองประธานค่ะ ท่านไม่อนุญาตให้ลูกค้าคนอื่นใช้โต๊ะนี้ค่ะ”

“อ้อ...โอเคค่ะ” เมื่อรู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์จะนั่งตรงนั้น เธอจำต้องย้ายมานั่งโต๊ะที่อยู่ใกล้กันแทน

“ถึงว่า ไม่เคยเห็นใครนั่งโต๊ะนั้น คนมีเงินนี่ อยากได้อะไรก็ต้องได้สินะ” เธอดื่มกาแฟพลางมองต้นแก้วที่กำลังทิ้งดอกสีขาวโรยราเกลื่อนกลาด ต้นไม้ที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวลำพังแต่สง่างามทุกช่วงเวลา เธอยังจำวันแรกที่มาทำงานที่นี่ได้ วันนั้นมันผลิดอกสีขาวเต็มต้นจนแทบมองไม่เห็นใบสีเขียวเลยล่ะ

“ฝนตกอีกแล้ว” ม่านฝนบางเบากับสายลมอ่อนๆทำให้กลีบดอกสีขาวปลิวละล่อง เธอมองด้วยความรู้สึกเสียดาย แต่ก็อบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด เมื่อคิดได้ว่าฤดูกาลกำลังจะเปลี่ยนผ่าน จากหน้าร้อนเมื่อเดือนที่แล้ว กำลังจะย่างเข้าสู่ฤดูฝน และอีกไม่นานก็จะถึงฤดูหนาว ซึ่งเป็นฤดูที่เธอรัก “ฉันอยากเห็นคุณ อยากมองคุณในทุกฤดูกาล ฉันอยากรู้ว่าคุณในหน้าหนาวจะสวยงามแค่ไหน”   

ความหวังของปาลิดาคือจะได้ทำงานที่นี่ตลอดไป เพื่อเฝ้ามองต้นไม้ต้นนี้...ต้นไม้ที่เธอเป็นคนปลูกเองกับมือ หลังจากผู้หญิงคนนั้นเสียชีวิตไปราวหนึ่งเดือน

เมื่อสิบสามปีก่อน...เด็กหญิงอายุ 10 ปีโชคร้ายที่บังเอิญเจอกับพ่อเลี้ยงที่หน้าโรงพยาบาล เธอกรีดร้องและวิ่งหนีเขาอย่างลนลานหวาดกลัวมาจนถึงหน้าตึกโรงพยาบาล ซึ่งมีร่างหนึ่งกำลังลอยดิ่งลงมา นางฟ้าในชุดสีขาวเกี่ยวร่างเธอให้ล้มลงไปนอนกองกับพื้นด้วยกัน เลือดสีแดงไหลนองเต็มพื้นหญ้า เสียงหายใจรวยริน เหมือนคนที่กำลังจะตาย แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับยิ้มทั้งน้ำตา เอ่ยปลอบเธอแผ่วเบา...

‘ขอโทษ’

‘เจ็บมั้ยคะ’

‘ไม่เจ็บแล้ว’

‘หนูอยากตายค่ะ’ น้ำตาของเธอไหลพราก ความเจ็บปวดในหัวใจมันสาหัสกว่าบาดแผลตามเนื้อตัว ‘ให้หนูไปกับคุณด้วยนะคะ’

‘หนูจะไม่เป็นไร’ ผู้หญิงคนนั้นถอดสร้อยคอของตัวเองแล้วสวมให้เธอแทน ‘บอกลูกชายฉัน...ว่าแม่ขอโทษ แม่จะยังอยู่ที่นี่ อยู่กับเขาเสมอ’

สิ้นคำนั้น เธอกับผู้หญิงคนนั้นถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินพร้อมกัน ระหว่างที่หมดสติไป เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เธอตื่นขึ้นมาเพราะเสียงร้องไห้แทบขาดใจของผู้ชายคนหนึ่ง เด็กหนุ่มวัยสิบห้าที่เพิ่งสูญเสียมารดาไปอย่างไม่มีวันกลับ

‘แม่...แม่ครับ...อย่าทิ้งผมไป’

ตอนนั้นเธออยากจะบอกเขา ว่าแม่ของเขายังอยู่ที่นี่ ยังอยู่กับเขาเสมอ แต่เธอไม่มีโอกาสจะทำอย่างที่ตั้งใจไว้ เพราะเธอมัวแต่ร้องไห้...

‘ไม่เป็นไร เธอปลอดภัยแล้ว’ เขาเช็ดน้ำตาบนร่องแก้มให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินออกจากห้องฉุกเฉินไป พร้อมกับร่างของมารดาที่ถูกเข็นออกไป

เธอไม่รู้เลยว่านั่นคือโอกาสเดียวที่เธอจะได้พูดกับเขา เพราะหลังจากเสร็จสิ้นงานศพของมารดา เขาก็ถูกส่งตัวไปเรียนเมืองนอกทันที  

“หมอนั่น...ทำไมนิสัยแย่อย่างนี้นะ” เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า...เด็กหนุ่มที่เคยอ่อนโยนและสดใสจะกลายเป็นปีศาจเลือดเย็นในวันนี้...อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไปได้มากมายขนาดนั้นนะ

“แววตาก็...น่ากลัวชะมัด” ดวงตาคมกริบดูเลือดเย็นไร้หัวใจ หากใครได้มองสบตา ก็อาจจะเก็บไปฝันร้ายได้ “หรือจะเป็นเพราะเรื่องที่...แม่ของเขาฆ่าตัวตาย เขาเลยเปลี่ยนเป็นคนละคน”

เมื่อโตขึ้น เธอเคยลองเสิร์ชหาข่าวเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายของเจ้าของโรงพยาบาล เธออยากรู้ว่ามีชื่อเธอปรากฏในข่าวบ้างหรือไม่ แต่กลับไม่มีข่าวนี้หลงเหลือในอินเทอร์เน็ตเลย ซึ่งก็คงไม่แปลก โรงพยาบาลจัดการปกปิดข่าวเพื่อไม่ให้เกิดความเสียหาย

“ในอินเทอร์เน็ต...มีแต่ข่าวของเขา ที่ทำเลวกับผู้หญิง...หรือเราจะเข้าใจผิดไปเอง บางทีเขาอาจจะเป็นคนแบบนี้มาตั้งนานแล้วก็ได้ ตอนนั้นเขาอาจจะรำคาญที่เราร้องไห้ไม่หยุด”