บทที่ 4

“แกว่าอะไรนะ? เธอไปทำอะไรที่นั่น?!”

ความไม่สบายใจก่อตัวขึ้นในใจของลอเรนโซอย่างรุนแรง เขาแทบหายใจไม่ออก

วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของเขาก็สั่นอย่างบ้าคลั่ง

เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างลนลาน ในใจยังคงแอบมีความหวังเล็กๆ

อาจจะเป็น... วิกตอเรีย?

แต่กลับเป็นเคียร่า

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เวลาเห็นชื่อของเธอเขามักจะรู้สึกเหนื่อยใจและสงสาร แต่ตอนนี้กลับมีแต่ความหงุดหงิดและอ้างว้าง

“พี่คะ…” น้ำเสียงของเคียร่าดูเหมือนจะดีใจอย่างมาก “ฉันได้ยินมาว่าเกิดปัญหาในงานแต่งงาน…”

ขมับของลอเรนโซเต้นตุบๆ เขากวาดตามองไปรอบโบสถ์ เห็นแขกทุกคนทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

“เคียร่า ตอนนี้พี่ไม่ว่าง…”

“ฉันช่วยได้นะ!” เคียร่าพูดแทรกด้วยความตื่นเต้น “ฉันอยู่ที่หน้าประตูโบสถ์แล้ว ตระกูลรุสโซต้องมีเรื่องอื้อฉาวแบบนี้ไม่ได้ ฉัน...”

“แกร๊ก!”

ลอเรนโซกดตัดสายไปเลย

เขาเข้าใจทันทีว่าวิกตอเรียรู้สึกอย่างไรทุกครั้งที่เธอต้องยืนอยู่หน้าแท่นบูชา

ที่แท้นี่ก็คือรสชาติของคนที่ถูกทอดทิ้ง

“อันโตนิโอ!” เขาตวาดจนคนสนิทสะดุ้งเฮือก “ยกเลิกงานแต่ง!”

“อะไรนะครับ?” อันโตนิโอตกใจ “แต่ลูกพี่ แขกยัง...”

“ฉันบอกให้ยกเลิก!” เขาตะคอกเสียงดังแล้วขว้างแหวนลงพื้นจนกระเด็น “ติดต่อสนามบิน ท่าเรือทุกแห่ง! ไปหาวิกตอเรียให้เจอเดี๋ยวนี้!”

ตอนที่เขาวิ่งพรวดออกจากโบสถ์ไป ได้เจอกับเคียร่าที่สวมชุดแต่งงานอยู่หน้าประตูพอดี ใบหน้าซีดเผือดแต่มีเลือดฝาด

“พี่คะ…” เธอยื่นมือจะคว้าแขนเสื้อของลอเรนโซ “ฉันสามารถ...”

“หลีกไป!”

เขาสะบัดเธอออก เพราะใช้แรงมากร่างของเคียร่าจึงล้มกระแทกไปในพุ่มดอกไม้ที่อยู่ข้างทาง

เคียร่าทรุดตัวนั่งอยู่กับพื้นอย่างหมดท่า สีหน้าเต้มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “พี่ถึงกลับ…”

แต่ลอเรนโซไม่แม้แต่จะเหลียงหลังมอง ตอนนี้ในหัวของเขามีเพียงแค่คำถามเดียวที่ว่าฉันไปทำอะไรในโรงพยาบาลสูตินรีเวช?

ผู้หญิงตั้งครรภ์จะไปโรงพยาบาลทำไม? บางทีอาจแค่ตรวจสุขภาพธรรมดา แต่ในหัวของเขากลับภาพความคิดอีกอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาเรื่อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้

“โอ๊ย ฉันเจ็บหน้าอกจังเลย” เคียร่ากุมหน้าอกเอาไว้ ใช้วิธีกการอย่างทีปกติเคยทำ ดูแล้วน่าสงสารมาก

เท้าของลอเรนโซชะงักไปนิดนึง ก่อนจะรีบเดินต่อไป เขาพูดสั่งแค่ว่า “พาเธอไปหาหมอซะ!”

“ลอเรนโซ?!”

เสียงร้องเรียกของเคียร่าถูกทิ้งเอาไว้ด้านหลัง

เขากระโจนขึ้นรถ ขับตรงไปยังโรงพยาบาลที่ลูกน้องของเขารายงานไว้ ระหว่างทางก็โทรหาฉันไม่หยุด แต่ไม่มีสัญญาณตอบกลับเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ให้ตายสิ!”

เขานึกไม่ออกเลยว่ามันผิดพลาดอะไรที่ตรงไหน ทั้งที่เขาคิดว่าเตรียมทุกอย่างไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล พยาบาลที่ฉันจัดการไว้ล่วงหน้าก็ได้รออยู่แล้ว

“เธออยู่ไหน!”

เขาไม่มีความสงบเยือกเย็นที่เคยมี ชุดสูทที่สวมอยู่ก็ยับยู่ยี่ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องพยาบาลตาเขม็ง

“นี่คือสิ่งที่คุณหนูเดอลูก้าฝากไว้ให้คุณค่ะ”

เขารับรายงานที่พยาบาลยื่นให้มา

“ตั้งครรภ์ได้ 17 สัปดาห์... ยุติการตั้งครรภ์แล้ว…”

“เป็นไปไม่ได้!”

เสียงคำรามของเขาดังก้องไปทั่วทั้งโรงพยาบาล ไม่มีใครกล้าส่งเสียงอะไรเลยแม้แต่น้อย

เขากดโทรหาฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า —

[หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้]

เสียงเครื่องตอบรับที่ไร้ความรู้สึกนั้นฟังดูรุนแรงเมื่ออยู่ท่ามกลางความเงียบ

อันโตนิโอวิ่งเข้ามาอีกครั้ง “ลูกพี่! คุณหนูเดอลูก้าขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไปมิลานเมื่อเช้านี้ครับ! คนของอิตาลีตอนเหนือมารอรับเธออยู่ที่สนามบิน!”

ดวงตาลอเรนโซสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง “เตรียมรถ! ฉันจะไปมิลานเดี๋ยวนี้!”

อันโตนิโอสีหน้าอึดอัด “แต่… เจ้าพ่อเฒ่าออกประกาศปิดพื้นที่แล้วครับ ตอนนี้อิตาลีตอนเหนือถือเป็นศัตรู…”

“ศัตรูบ้าบออะไร!” ลอเรนโซพูดด้วยความโกรธ “นั่นภรรยาฉันนะ เอาเอกสาร...”

คำพูดของเขาชะงักลงทันที

เขาไม่เคยให้ฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกับฉันเลย

ดังนั้นตอนนี้ ฉันไม่ใช่ภรรยาของเขา

และเด็กคนนั้น ก็ไม่ใช่ทายาทผู้สืบทอดของเขา

พ่อบ้านเดินเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วยื่นกล่องให้ “คุณหนูเดอลูก้าฝากไว้จะไป... บอกว่าเป็นของขวัญแต่งงานสำหรับท่านครับ”

ข้างในคือปืนพกสีทอง

บนลำกล้องสลักวันที่เราพบกันครั้งแรก และตอนนี้กลับมีรอยขีดเพิ่มขึ้นมาอีกสิบเจ็ดรอย

งานแต่งงานสิบเจ็ดครั้งที่ไม่เคยสำเร็จ คำมั่นสัญญาสิบเจ็ดครั้งที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

เขากอดกล่องนั้นแน่น ก่อนทรุดลงนั่งกับพื้นที่เย็นเฉียบของโรงพยาบาลอย่างน่าสมเพช

เขาเหมือนสุนัขที่ไร้เจ้าของ ในที่สุดก็ได้แต่ก้มหน้าลงยอมรับสภาพ